Heerlijk, het voorjaar is aangebroken

Wanneer het voorjaar aanbreekt zijn we opeens actief. We willen naar buiten, de frisse lucht in. De ramen moeten gelapt en het gras moet nodig gemaaid. De stoep geveegd en de vijver schoongemaakt.Maar de maaimachine wil pas na een grondige insprectie starten.De vijver blijft groen want de UV lamp blijkt het niet meer te doen.De kas bleek tijdens de wintermaanden de WC pot van de buurkatten te zijn geweest omdat de kasdeur de winter niet overleefd heeft . Het slot valt er nu zowat uit en het raam ging hem vast voor.De pomp van het zwembad lekt en een tuinstoel is te zwak geworden om nog langer op te zitten.
Maar daar tegenover is er ook een nieuw nestkastje opgehangen waar alvast een piepklein cameraatje in is gebouwd en een zachte led-verlichting is aangebracht. Dat doet het. Helaas heeft het koppeltje koolmezen toch gekozen voor de veel te grote spechtenkast waar de jongen niet uit kunnen vliegen later. Maar misschien bedenken ze zich nog.Het nieuwe kastje heeft nota bene een trapje aan de voorkant waar de jongen zich naar boven kunnen werken wanneer de dag is aangebroken om de wereld in te vliegen. Het is wonderbaarlijk dat je op je Iphone kunt zien dat het nestje leeg is.Iedere 10 min. kan je even kijken naar de bodem van de kast. Wanneer je op het werk bent of wanneer je om een boodschap bent.Altijd voorzien van het laatste nieuws op broedgebied in je eigen tuin.
Wat een vooruitgang.

Een man en zijn gereedschap.

Begrijp me niet verkeerd. Ik zag een typische VPRO uitzending enkele dagen geleden. Zittend aan de keukentafel om 7 uur in de morgen met een beschuitje en een kop koffie zat ik te genieten van Het uur van de Wolf op mijn Iphone.Een documentaire van Joost Conijn over A.L.Snijders.Snijders maakte furore als schrijver van columns (onder andere bij Het Parool) en staat nu bekend als een van de grootste schrijvers van het zeer korte verhaal, kortweg zkv genoemd. In 2010 won hij de Constantijn Huygens-prijs voor zijn gehele oeuvre. A.L. Snijders schrijft zijn zkv's momenteel voor de VPRO-gids en voor de radioprogramma's De Avonden en De Ochtend van 4 waar hij het zkv zelf voorleest. In de documentaire is Snijders druk doende rondom zijn huis, of eigenlijk is het een boerderij aan de rand van een bos.Hij klust de hele dag aan zijn tractor, de kar die erachter hoort, het huis. Allemaal kleine dingen. De grote dingen zijn er nog niet van gekomen. Tussendoor gaat hij dan een uurtje achter de typemachine zitten. Joost filmt met de camera in de hand en praat met Snijders. Deze laatste rommelt in zijn tuin terwijl Joost hem laat praten. Op een gegeven moment zijn ze in de schuur en daar staat Snijders met een Baco in zijn hand.Hij laat deze aan Joost zien en verteld vol trots dat het een" echte"Baco is made in Sweden. Dat dit stuk gereedschap de weg naar de schroef blindelings weet te vinden dank zij de spits toelopende klauw.
Het toppunt van horlogekunst. Joost zegt daarop dat juist de Baco een stuk gereedschap is waar je zeker geen schroeven mee moet los of vastdraaien. Dat het een stuk gereedschap is dat je pakt wanneer je niet anders meer hebt. Steeksleutels en andere sleutels moet je gebruiken. Dhr. Snijders stond met de mond op. De teleurstelling inslikkend vroeg hij nog waar je de Baco dan voor moest gebruiken. "Om te prullen"....verwarmingsbuizen kan je er mee aandraaien.
Ondertussen stond Snijders aan zijn tractor te werken die niet wilde starten. Maar uiteindelijk kreeg hij hem gelukkig aan de praat.
En zo ging deze documentaire verder. Snijders vertelde wel leuk over zijn schrijverschap. Dat hij dolgraag om 4 uur wilde opstaan om te schrijven, maar dat het hem nog nooit gelukt was.Hij leest ook voor uit eigen werk.Hij verteld het zo mooi met zijn rustige stem.Heel mooi geschreven, dat stuk.

Tja, wanneer mannen beginnen te vertellen over gereedchap, dan hangt iedereen aan hun lippen. Ook de vrouwen.
Maar wanneer de vrouwen de loftrompet over hun blinkende ivoorkleurige keukenmachine uitsteken , dan is dat veel minder boeiend.
Luister en huiver.....

Sinds 1 jaar ben ik de bezitter van zo'n appararaat. Een echte hulp in de keuken. Hij neemt al het werk uit handen.Nooit hoef je meer een ei te kloppen, of slagroom stijf te slaan. Nooit meer het gladde gehakt door je vingers laten glijden, nooit meer eiwit stijf te slaan voor die heerlijke marenque.Nee, alles in de kom van de keukenmachine en die doet het werk. Je kan zelf iets heel anders gaan doen. Ondertussen zoeft de machine verder. Hij klopt, kneed en mengt. En dan de vorm. Zelfst wanneer je hem nooit gebruikt is het toch een pronkstuk in je keuken.Een streling voor het oog.De prachtige vormen en de degelijkheid in een.Een keuken zonder deze vernuftige glimmende machine is geen volwaardige keuken.
Zeg nou zelf...
zouden mannen hier nu warm voor lopen?

Een speciaal eiland in Canada

Jezus! Ja dat waren de woorden die ik riep bij de landing op Liesbeth haar eiland. Jezus...ik kan het niet meer houden. Mijn armen strak gespannen tegen de voorstoel probeerde ik niet voorover te klappen. 'Nog even en ze breken', dacht ik alleen maar. Of er ging iets fout of de landingsbaan was veel te kort voor zo'n groot vliegtuig. De vlucht duurde maar 1 uur van Vancouver tot hier. Maar het leken wel uren. De hele vlucht moesten we in onze veiligheidsriemen blijven en we hadden enorm veel luchtzakken te verduren gekregen.
De druk nam af, gelukkig. We stonden stil en waren niet de zee ingekukeld.
Maar we waren veilig geland. Pfff....gelukkig. Ik keek uit het raampje op zoek naar We zaten nog niet echt op Liesbeth haar eiland. Dat bestaat nl. uit 2 grote delen. We zijn geland op het onderste deel en gaan dan met een boot naar het bovenste deel.

Waar was die kerel, Liesbeth haar grote liefde. Eenmaal uit het vliegtuig liep ik naar de hal en daar zag ik hem komen. Een grote man met een enorme smile op zijn gezicht. Dat kon niet missen. 'Bill I presume'zei ik. En ja hoor. Welcome, zei Bill en hij kuste me vriendelijk op de wangen.
Er zaten niet veel mensen in het vliegtuig, dus de tassen waren snel in ons bezit. Bill pakte de bagage op alsof het niets woog en we liepen naar de boot die vlakbij het vliegveld lag. Hij vertelde dat Liesbeth op haar werk was en dat we er over 2 uurtjes wel zouden zijn.Het was een rechte weg. Bill hield zich aan de 80 KM snelheid en we konden ongestoord babbelen.Langs de weg zag ik af en toe een dood dier liggen. Het waren herten die geschoten waren . De Haida bevolking mocht zoveel schieten als men wilde en dan namen ze de beste delen van het dier mee en lieten de rest achter. Niet zo'n fraai gezicht vond ik.Veel tegenliggers kwamen we niet tegen en net toen ik een beetje in zat te dutten stopte Bill de auto en liet me uitstappen, 'want'zo zei hij'je moet hier ven de bron drinken, dan weet je zeker dat je hier ooit terug komt'.
OK, dat leek me geen onaardig idee.
Ik was blij dat ik 3 weken bij mijn nicht kon doorbrengen. Zij was aan het werk en ik had de tijd om al mijn gedachten van de afgelopen 3 weken eens op papier te zetten. Ik was al 3 weken op pad door de Rocky Mountains en eerlijk gezegd had ik niet meer de geringte notie van de afgelopen 3 weken. Ik had honderden foto's genomen, maar die waren nog niet afgedrukt. Wel had ik de rolletjes genummerd en een schriftje bijgehouden waar ze genomen waren.Ik had een geweldige tijd gehad zo vrij rondrijdend in een leuke camper . Ik schrijf nu alsof ik alleen reisde, maar er was nog een man bij en wel mijn toenmalige man. Eigenlijk is Liesbeth zijn nicht, maar ik geef er nu de voorkeur aan om in het enkelvoud te schrijven en Liesbeth heeft officieel zichzelf uitgeroepen als mijn nichtje.




Het water bij de bron smaakte goed.Terwijl we ons weer in de truck hijsten zat ik voor me uit te staren en mijn gedachten dreven af naar die brief die we nu dik een half jaar geleden hadden ontvangen van Liesbeth.



Ze schreef dat ze nu in Canada woonde met Bill en dat het daar geweldig was. Wanneer we zin hadden konden we komen.Ik kende haar nauwelijks .Ze woonde ooit in Brunsum en had op haar flatje als 20 jarige, alle platen van
Jim Reeves Zo
Ze werkte toen voor de Afcent of de
Allied Forces Central Europe . Liesbeth had daar een baan gekregen en in een mum van tijd werd ze stapel verliefd op de enorme Amerikaan Bill en Bill op haar.Tja, en zo vertrok Liesbeth . Weg uit nederland. Van hot naar her werden die militairen gestuurd. Op een goede dag kwamen ze in Masset terecht.De militairen riepen dan ook in koor:
Where the hell is Masset ?
Maar Liesbeth was er helemaal weg van.
Daar lag die lange brief. Liesbeth is geen briefschrijver , dus het was echt heel speciaal om iets van haar te horen. Ik die brief vertelde ze over de zeeleeuwen en zeehonden, de enorme krabben, de zalmen en de zeeotters.Alles voor haar deur. Ze woonde op het strand en we waren natuurlijk erg welkom.
Eigenlijk stond er een reis gepland met de Oriënt Expres door Rusland naar China. Maar dat kon altijd nog, dus ik ging naar Liesbeth. Eens kijken of ze niet overdreven heeft.

Bill stoppte weer de truck, nu voor een laag gebouwtje tussen de bomen. ,This is the office were Lizz is working,, zei hij met een big smile. Ik ging naar binnen en daar was ze. Slank als een den, very high heels en ravenzwart lang haar. Wanneer iemand zou zeggen dat ze Indiaanse was, dan zou ik het direct geloven. Ze was blij me te zien en omhelsde me hartelijk.Het hele kantoor keek genoot mee. Ze werkte bij een electriciteitsbedrijf. 3 Weken op kantoor en 1 week meters opnemen .
Bill en ik vertrokken weer en Liesbeth zou ook in een uurtje thuis zijn.
Ik voelde me echt helemaal thuis. Alsof ik haar al mijn hele leven kende , wat niet het geval was.

We reden door de bossen. Via een smalle weg kwamen we bij hun huis aan. Ik zag het nog niet liggen. Eerst moest je een lange trap naar boven klauteren, want het houten huis lag boven op een duin. Maar voordat de klim begon moest Bill eerst enkele malen aan een handel trekken van de waterpomp. Wanneer iedereen dat nu even deed voordat hij naar boven ging, dan was er altijd water.
Liesbeth en Bil woonden fantastisch in een prachtig cederhause , maar er was nog geen electriciteit en geen water. Maar er was een houtkachel voor het bad op te warmen en er waren olielampjes aan de muur, en er was een fijne openhaard. Je miste het in eerste instantie niet. Alles liep op rolletjes.
Ik was echt helemaal weg van het huis en van de ligging en het uitzicht.
Bill liet ons het een en ander zien en we moesten het ons maar gemakkelijk maken . De haard ging aan en een lekker glas wijn werd gebracht.
Hier kon ik het wel uithouden.




Liesbeth wa snel ook thuis en mijn glas werd meteen weer gevuld met wijn.Nu konden de cadeautjes worden gegeven. Ze was erg blij met haar bezoek en ik weet zeker dat we krab aten. Ze vertelde over haar krabben vangst. Altijd lag er wel een val klaar en wanneer het tij goed was en de paartijd van de krabben was een feit, dan kon je je geluk niet op. Maar dat zou ik de komende dagen wel gewaar worden.
Nu werd er vooral gekletst gedronken . Oude herinneringen opgehaald en familieverhalen verteld. Bill scharrelde buiten , druk in de weer met een enorme zalm die hij zou gaan roken. Koken bleek wel een passie te zijn van Liesbeth .

Het huis was niet erg groot, maar ze had het huisje naast haar gehuurd voor 3 weken . het was het tweede huisje van haar baas. Ze ging me voor . Het was er wel knus, mooi uitzicht op de zee, maar een ding was minder. De WC was in een huisje buiten. Tussen de bomen en dat wil ook zeggen-tussen de beren. Nou, dan maar vroeg naar toilet en daarna niet meer. In deze hele straat op het duin, was geen electriciteit en geen stromend water. Maar er was een pomp en er waren olie lampjes en houtkachels. Het zou wel wennen. Ze vertelde dat ze op haar werk een diepvries had staan en daar kon ze ook nog douchen. Ze liet haar mooie agaten zien die ze op het strand vond en nu mooi geslepen hier lagen te blinken. Op haar werk had ze een slijptrommeltje staan waar de steenen 2 weken in konden draaien en dan kkwamen er juweeltjes uit.

Geur en geurtjes

Geur kan je vele jaren bijblijven. Het hangt ergen in je hoofd en je weet dat je het altijd zult herkennen.
Toen ik mijn man pas leerde kennen gebruikte hij een heerlijk geurtje. Natuurlijk heel subtiel aangebracht. Soms was er die flart van geur. Het maakte je een beetje zweverig. Heerlijk.
Enkele jaren gebruikte hij die geur, totdat de fles leeg was en hij hem nergens meer kon vinden. Die fles was een cadeau geweest. Nee, niet van een dame maar van Renault.Aangezien hij Renaults verkocht en een reisje verdiend had naar Kreta, lag dit fleje op zijn bed als presentje.
Hij vond het meteen heerlijk ruiken.
Maar ja, flesje ging leeg. Nergens te vinden .Internet hadden we toen niet en je zag uit naar een ander geurtje. Maar geen enkele geur kon dit evenaren.
En opeens, out of the blue, weet hij ineens weer de naam van het geurtje. l'Homme .
Op internet gezocht en ook nog gevonden. Het bestaat nog en nu staat het hier na 25 jaar weer in huis.
Oh, wat zullen we zweven met Kerst.

Tele2 en andere ellende.

Tijdens deze mooie dagen gebeuren er opeens allemaal nare dingen.Niet zo erg als ziekte of oorlog, maar toch moet dit niet te lang duren.Wat je ook doet, het pakt slecht uit.
Het begon met een inbraak. Op een morgen kwamen we in ons garage bedrijf aan en de kassa lag op de grond, de kluis van de muur getrokken, al het gereedschap weg, de nieuwe computer weg, de banden weg en nog veel meer.Een ruit uit de werkplaatsdeur gehaald en dat was het. Gelukkig waren er video beelden van hun auto genomen vanuit de Gamma, die naast ons zit. Een Citroën Belingo met raampjes. Dat die hele buit in die auto kon, lijkt een wonder.

Dezelfde week gaat onsze TV kapot thuis, die nog maar 4 jaar oud was.

De week erop horen we steeds vaker dat klanten klagen dat wij de telefoon nooit opnemen. Toch werd er wel gebeld, maar inderdaat niet zoveel als anders. Tele2 gebeld, maar die kunnen niets ontdekken.

Dan staat opeens de politie aan de deur dat we niet te berijken zijn, maar of er iemand naar het politiebureau wilt gaan, want er is een auto aangehouden die niet verzekerd bleek met een Belgisch kenteken en Litouwer als eigenaren. De Litouwers waren naar huis, maar de auto stond er nog. De polietieman die bij ons na de inbraak geweest was herkende de auto van de videobeelden en vond wat gereedchap in die auto.
Of mijn man dat doosje met dopjes herkende. Hij beaamde dat en zei dat wanneer er een dopje ontbrak dat het zeker zijn doosje was, want dat dopje zat nog in zijn zak. Dat was het bewijs, dit waren de inbrekers. Ze zijn ook nog opgepakt in Adegem , maar verder hebben we daar nog niets van gehoord. Dat kan ook niet, want de telefoon doet het dus niet.Wij kunnen bellen en we worden gebeld, maar 50 procent kan bellen en 50 procent niet. Dit is ook maar een gok, want de klant met pech onderweg belt natuurlijk naar een garage waar opgenomen wordt en die zien we nooit meer terug.
Er wordt nog wat heen en weer gebeld, maar het gesprek met tele2 eindigt altijd met de woorden
"nee, ik kan u niet helpen, kan ik verder nog wat voor u doen"?
Tot overmaat van ramp gaat de 3 maanden oude computer opeens kapot.Ventilator loopt vast en de computer schakelt zich zelf uit.
Dat blijkt wel opgelost te kunnen worden.
Ondertussen vindt mijn man een briefje in de kast waar de telefoonaansluiting is, met een telefoonnummer erop van de man die het aangelegd heeft voor Tele2.
Naar wat gemopper over en weer beloofde de man vrijdag te komen. Het werd natuurlijk maandag.
Het bleek dat er 2 aansluitingen openstonden met het zelfde nummer. Een van Tele2 en 1 van KPN. Hij veranderde dat en nu moest Tele2 dat in de centrale goed monteren.
Dat laatste gebeurd niet. Gevolg: nog minder contact. Een hanjevol kan ons bellen maar 80 procent niet.
Je ontploft, je raakt bijna overpannen. Je probeert een antwoordapp. te laten lopen met je mobiele nummer, je probeert een doorchakeling te maken, je belt weer naar Tele2. Je kan niet meer denken aan andere dingen.
Tot nu toe wordt er gezegd dat het nog 5 dagen duurt.
Nou, dan zal het rustig worden bij ons en misschien wel rustig blijven voorlopig.
Leve de wetenschap. Waar zijn de bollebozen van 2011 ?

Sinterklaas volledig de weg kwijt in de mist

Het weer zover. Sinterklaas is in Nederland aangekomen en dat is het startsein om alle pieten in IJzendijke en omstreken bij elkaar te roepen en weer erop uit te trekken om een mooie Sinterklaas film te maken. De Sint van IJzendijke is echt geweldig. Hij zit zo stoer op zijn schimmel en is onverstoorbaar. We spraken af dat we elkaar zouden treffen enkele Kilometers van het dorp af, midden in de polder. Sinterklaas zou te paard komen, maar besloot ter elfder ure om toch maar met de auto te gaan .De paardpiet ging samen met de fietspiet al richting polder en de pieten kropen met z'n allen in 3 auto's. Maar jeetje wat was het mistig. Je kon niet echt ver kijken. Alles zag er kleurloos uit. Maar de mist paste goed in het verhaal.

We begonnen alvast met filmen. Sinterklaas bleef echter wel lang weg en de pieten kregen het nu al koud.Er stond een flinke bries en het zag er niet naar uit dat de zon vandaag nog mee ging doen.
Een piet ontdekte dat zijn pet was afgewaaid en dat die in IJzendijke op de Markt moest liggen. Even bellen naar Sinterklaas. Jeetje, hij nam nog op, of beter gezegd, zijn vrouw nam op. Petje was terecht en Sinterklaas kwam zo. Het bleek een leugentje om betwil, want hij kon zijn broek en zijn sokken niet vinden. De halve zolder werd doorzocht.
Maar na een half uur kwamen ze aanrijden. Adrie liep heen en weer met de camera. Dan weer stond hij in de klei, dan riep hij weer dat Annemieke met haar paard kon opdraven. Oei, die had haar telefoon vergeten, dus snel in de auto richting de boerderij van Walter en Annie de Meijer om haar dat persoonlijk te zeggen. Ze tonden daar ook al een half uur in de kou. Walter had al gezegd dat ze maar naar huis moest gaan, want er kwam vast geen Sinterklaas.
Nou, Annemieke wist wat ze doen moest. Nette, haar trekpaard moest nog uit de kar en aangespannen worden. Ja, daar ging ze Sinterklaas tegenmoet.



Maar net voordat dat moment er zou zijn waren de batterijen bijna leeg van de camera. Ik als een wildeman met Rineke, de vrouw van Sinterklaas, terug naar mijn auto om de batterijen te halen, dan nog sneller terug em ze Adrie te geven en ja, op tijd. Nette schrikt van de bonte stoet en stopt. De schimmel loopt door. Nette hinnikt, de schimmel hinnikt terug. Dan gaat Nette verder en heel voorzichtig naderen ze zich en dan staan ze neus aan neus. Dat was een geweldig moment, dat ik niet heb kunnen zien, omdat ik weer de auto moest weg zetten, zodat hij niet in beeld kwam.
En zo trokken zze verder naar de boerderij, waar ze me smacht werden opgewacht.
Daar was ook een moment om even op te warmen in een schuur, met koffie en thee en de gevulde speculaas, die ik de dag ervoor gebakken had. Ik ging alvast even de soep opwarmen in de keuken van Annie en bij terugkomst was de koek al bijna op. Gelukkig viel hij in de smaak.
Er werd nog een vuurtje aangelegd en gedanst en dan weer terug naar IJzendijke. Daar moesten we wachten tot het donker was , want Adrie wilde een shot maken in de lichten van de Ned. Hervormde kerk.
En een beter slot had hij niet kunnen maken.
Het was een leuke, maar frisse dag met leuke pieten en een geweldige Sinterklaas.
Hier is de film

Jip zonder Janneke

Een zachte plop en daar is ze, boven op de terrastafel,waar je net je boek of schrift hebt gelegd en dan gaat ze op haar rug liggen en wil dat je haar aait.
Het zachte warme lijfje is zo teer en breekbaar. Ze weegt niets,net een veertje. Zoals ze kwam , zo was ze ook weer weg. Maar dan is daar weer een plop, Jip springt op tafel .




Je kan ze alleen uit elkaar houden doordat Jip meer grijs heeft in zijn vacht en Janneke meer rood. Het zijn net vogeltjes. Ze zijn er opeens en dan weer niet. Het zijn de jonge katjes van de buren die graag in onze tuin in de bomen klimmen, achter blaadjes aanlopen, en vooral......die grote bruine labrador plagen.
Ze krijgen van ons niets te eten, om ze niet naar hier te lokken, maar de tuin is voor de katjes een grote speeltuin. Het zijn broer en zus en alletwee heel erg zachtaardig van karakter en totaal niet bang of schuw.Ze zijn zo ontwapenend dat je er meteen een zwak voor krijgt. Ook Jasper, onze Labrador , hebben ze al in hun broekzak zitten. Onze hond weegt 50 Kg, dus geen klein hondje .
Ze gaan zo slim met hem om, dat ook hij nu al aan ze gehecht is. Heel voorzichtig benaderen ze hem en zoeken iedere dag weer een beetje meer contact. Ze weten ook wel dat ze sneller en handiger zijn dan hem , dus soms raken ze elkaar aan om dan weer snel een boom in te springen en hem dan van boven te bekijken. De teleurgestelde hond druipt uiteindelijk toch wel af of ze lopen nog 10 minuten achter elkaaar aan.Voor Jasper is de tuin nu niet saai meer, maar een spannende jungle.

Ze zijn er niet de hele dag, want wanneer buurvrouw gaat werken, dan zijn ze binnen. Ze is altijd bang dat de katjes naar voor lopen, waar een drukke straat aan de tuin grenst. Tot nu toe bleven ze in de achtertuin, die weer grenst aan een boerenakker.



Maar vandaag is het voorbij. De kleine snelle Janneke is toch de straat overgestoken en tegen een auto aangelopen. Ze was op slag dood. De buurman zag haar liggen toen hij thuis kwam met de auto. Op straat lag ze stil en klein. Zijn hart sloeg over maar het was waar. Daar lag ze in een grote plas bloed. Er was niet veel aan te zien, alleen een verwonding aan haar kopje, maar het leven was eruit. Voorzichtig pakte hij het slappe lijfje van de straat . Buurvrouw zal wel schrikken en verdrietig zijn. Later hoorde ik dat Janneke begraven is .Zij waren al zo aan haar gehecht. Voor Jip is het ook een hele rare dag geweesst om zijn zusje niet in zijn buurt te vinden. Hij sprong met zijn geruisloze pootjes over de schutting en kroelde meteen tussen mijn handen. Och wat jammer voor het diertje dat zijn speelmakkertje er niet meer is.Ze zaten zo graag achter elkaar aan en Jip deed heel dapper de gedurfde dingen. Zij keek het even aan en deed dan met hem mee.
Ze trokken de hele dag met elkaar op. Zag je de een dan was de ander er ook opeens.
Nu zal Jip alles alleen moeten doen maar misschien kan hij nu Jasper beter leren kennen en kunnen zij snel vrienden worden.
Heel jammer. Een trieste dag.
Hier nog een mooie foto van Janneke



Maar nu Jip alleen is moeten we hem goed in de gaten houden, zodat hem niet hetzelfde lot beschoren is.
Voorlopig probeert hij nog even alle bomen uit van waar hij op Jasper kan neerkijken .
Het blijft toch voorlopig nog een gevaarlijke vriendschap. Wanneer Jasper denkt dat hij hem even kan vasthouden, dan is het met Jip gebeurd, maar het ziet er niet naar uit dat Jasper dat gaat doen.Hij blijft er rustig onder en laat de kat ook uit de boom springen en weglopen, voordat hij er toch weer achteraan sukkelt.
Hij begint te beseffen dat wanneer hij niet meer achter Jip aan loopt, dat Jip dan naar hem toe komt, maar die zelfbeheersing kan hij nog niet opbrengen.



We gaan het afwachten hoe deze kennismaking verder verloopt. Wie weet ligt Jip de volgende zomer boven op jasper en speelt met zijn oren.