De raamtikker

Al weken tikt dit pimpelmeesje op onze ramen. Het vliegt in de klimhortensia bij het keukenraam. Vliegt dan omhoog en tikt enkele malen tegen het raam en laat zich weer vallen op de tak. Dit herhaald zich wel 6 keer. Dan vliegt hij naar het WC raam en doet het daar ook. Dan schrik je wel even, want het galmt er behoorlijk. Daarna gaat hij naar voren en begint het ritueel bij het voordeur raam. Daarna vliegt hij rondom het huis en gaat naar het raam van de bijkeuken. Hele dagen , weken aan een stuk , doet hij dit. Dan is het 20 minuten stil, maar net wanneer ik hem mis, is hij daar weer.Hij zoekt niet naar insecten, want er is daar niets te halen.Nee, men zegt dat hij in het raam zichzelf ziet en dat hij een gevecht houdt met een niet bestaande vijand.maar waarom hij dan rond het huis vliegt om dait bij alle ramen te doen is toch een raadsel.
Maar nu wordt het tijd dat hij aan de voortplanting gaat werken.De rest van zijn familie is daar al druk mee bezig. Dit is misschien het buitenbeentje, zoals er in iedere familie wel een is.

Een stille ontmoeting

Heerlijk had ik het gevonden om naar zeeland te verhuizen. Ik droomde er al maanden van. Wanneer ik met mijn hond langs het spoor in Nijmegen liep, dan zag ik niet de bosjes langs het spoor, maar de duinen.De rails werden sporen in het zand.Ik was 23 jaar en daar in het onbekende Zeeland lag de toekomst.
Na enkele maanden in Oostburg gewoond te hebben, zoekende naar een passend huis, kwam ik in Aardenburg terecht. Op maandag ging ik op verkenning uit. Het zijn daar nieuwe polders, die ingericht zijn met rechte wegen. Je kan er soms kilometers ver kijken. Ben je er niet bekand, dan kan het wel eens een lange wandeling worden. Mijn jeugd bracht ik door in Zuid-Limburg en daar is er altijd weer een zijpad om van richting te veranderen.
Op die bewuste dag verkende ik de omgeving met mijn hond. We sloegen een onverharde weg in die bochtig begon maar daarna kilometers recht bleek te zijn. Aan de horizon zag ik een figuur lopen die mijn kant op scheen te lopen , want hij werd langzaam steeds groter. Ik zag dat het een man was, maar het duurde zeker 10 min. voordat we elkaar in de ogen konden kijken.
Het was in zekere zin nog spannend op deze manier.Toen het moment daar was zag ik een man van rond de 50 jaar. Ik groette hem vriendelijk met een "goede morgen". Maar de man liep stoïcijns door en zei niets.Een klap in mijn gezicht zou hetzelfde effect hebben gehad .

Nu precies 40 jaar later, denk ik daar nog steeds aan.

Een bijzondere ontmoeting.

We stonden bij de auto op het Marktveld van Kloetingen. Kloetingen is een heel klein stil dorp in Zuid-Beveland. We hadden een ADV dag opgenomen. Ik had mijn man al maanden aan het hoofd gezeurd om het garagebedrijf eens aan de goede zorgen van de monteur over te laten en die dag te besteden aan een tuinentrip op Wacheren en Zuid-Beveland. We wonen zelf in Zeeuws-Vlaanderen, dus we moesten net even met de boot naar de overkant. Het was 2001, dus er was nog geen tunnel onder de Westerschelde.

We hadden de eerste tuin al bezocht in Kloetingen en waren ons aan het beraden welke tuin we nu zouden gaan bekijken.
Opeens kwam uit het niets een wat oudere heer bij onze auto staan. Hij zag er een beetje Frans uit met zijn baret. "Mag ik eens vragen wat u hier doet", sprak de man.
"Wij hebben net deze tuin hier achter ons bezocht",zeiden wij.
"Ik heb ook een tuin", sprak de man weer.
"Wat leuk, kunnen wij die ook bezoeken?"
"Nee, de tuin is gesloten. We hebben ook een tuincafé", sprak hij verder.
"Is dat café wel open?"vroegen we hoopvol.
"nee, ook gesloten, want we gaan pas volgende maand open".
"Jammer", zuchtten wij.
"Weet u wat, loopt u maar mee, dan vraag ik even aan mijn vrouw of we niet even open kunnen gaan." Hij liep zwaaiend met zijn wandelstok voor ons uit en ging het huis, naast de tuin die we net bezocht hadden , binnen.
Hij riep aan de deur "Hennie, hier zijn twee mensen die graag onze tuin zouden willen bezoeken, kan dat?"
Zijn vrouw zei dat ze wel nog een afpraak hadden, maar dat we wel even konden gaan kijken in de tuin. We stelden ons aan elkaar voor en de man zijn naam was Gérard Menken. Een kunstschilder.


En het was de moeite. Klein maar fijn met een enorme Franse duiventil als blikvanger. Het deed me denken aan het huis en de tuinen van Monet, maar dan in het klein. Hij was 81 jaar, en hij straalde zo veel jeugdigheid uit. Hij stond volop in het leven. Na de tuin wilde hij ons mee naar boven nemen waar zijn schilderijen stonden.
Ondertussen had zijn vrouw aangeboden om bij hen te blijven lunchen. Dat was wel heel aardig en bovenal heel erg gezellig. We konden het niet afslaan. Boven gekomen kwamen we in een kleine gezellige ruimte waar hij in diverse mappen begon te bladeren. We zagen de mooiste kinder gezichtjes en zellfportretten en landschappen.



Dan pakte hij een map waar hij snel doorheen ging en waar Adrie, mijn man, net een glimp van een naakt kon zien. Hij wilde eerst even weten welk vlees hij in de kuip had en vroeg aan Adrie," houdt u hier ook van?" Nadat deze dat beaamde liet hij daar ook nog mooie schetsen en schilderstukken van zien. Hij was niet de eerste de beste, dat hadden we nu wel kunnen zien. Hij was opgeleid als musicus en gaf les op de middelbare school en was pas na zijn vervroegde uittreden aan zijn grote passie "schilderen"begonnen. Een dubbeltalent.


Beneden gekomen was de tafel heel gezellig gedekt met heerlijke etenswaren. De tafel stond aan het raam in de zon. Het huis had een bijzondere warme sfeer. We hebben wel twee uur aan tafel gezeten en nader kennis gemaakt met elkaar. Dhr Menken kwam graag in Frankrijk waar hij ook schilderlessen verzorgde.Hij had heel veel humor en was erg innemend.
Na de maaltijd ging hij nog even wat rusten, zei hij en nam vast afcheid.

Het is nu 11 jaar geleden .Gérard Menken is 3 jaar later gestorven en Hennie is in het zelfde prachtige huis een B&B begonnen.
Wat een gastvrije en hartelijke mensen. We hebben nog vaak aan ze gedacht.De wereld is vol van zulke mensen en die wetenschap geeft me een goed gevoel .




kloetingstuincafe.nl

Warmbloedige mensen.

Het wemelde van de Turken op deze mooie warme zaterdag in ons dorp IJzendijke.Hier zie je zelden mensen met hoofddoekjes of met een andere huidskleur.Maar vandaag vieren we 400 jaar warme betrekkingen met Turkije.
Er reed een auto op de Markt met een nummerbord CD (Corps Diplomatique)Daar zat de ambassadeur van Turkije in met zijn vrouw en 2 chaufeurs en 2 medewerkers.
Dan volgde nog een 10 tal autot's met pers, mensen van Turkse musea en PR mensen.
Kommissaris van de Koningen Carla Peijs zou komen en mevr. Nebahat Albayrak lid van de tweede Kamer zou ook komen ,omdat ze van Turkse afkomst is.Het gaf het geheel iets heel belangrijks.
In deverse plaatsen in Nederland wordt het gevierd, maar wij hebben ook nog eens ( 1 Km van mijn huis) het gehucht Turkeye liggen. Daar woont Monique en die onvangt al 20 jaar Turken van allerlei slag. Zij komen zich laten fotograferen onder het plaatsnaambord en krijgen bij Monique de nodige uitleg van het hoe en waarom en ook nog een kop warme thee.Zij is de ambassadeur van Turkeye .
Het museum was helemaal in Turkse sferen. Prachtig zag het eruit. Maar eerst de plechtigheden in de Ned. Hervormde Kerk, die voor deze gelegenheden wordt gebruikt.
Daarna de opening van het mueum met hapje en drankje. Allemaal heel leuk en ook heel druk. Tegen het einde van de middag ging het hele Turkse gezelschap, inclusief de ambassadeur en zijn gevolg, naar het gehucht Turkeye om bij Monique de puntjes op de I te zetten. Buiten in de tuin stonden vele gekleurde stoeltjes . Het hele gezelschap genoot van de zon, van de thee en de wafels en paaseitjes. Wel 2 uur zaten zij gezellig bij elkaar .Op een bankje zaten 3 vrouwen. 2 Jonge vrouwen en een oudere dame. Een van de jonge vrouwen hield de hand vast van de oudere dame. Toen ik vroeg of zij haar moeder was schudde ze "nee, wij zijn warmbloedige mensen".

Heerlijk, het voorjaar is aangebroken

Wanneer het voorjaar aanbreekt zijn we opeens actief. We willen naar buiten, de frisse lucht in. De ramen moeten gelapt en het gras moet nodig gemaaid. De stoep geveegd en de vijver schoongemaakt.Maar de maaimachine wil pas na een grondige insprectie starten.De vijver blijft groen want de UV lamp blijkt het niet meer te doen.De kas bleek tijdens de wintermaanden de WC pot van de buurkatten te zijn geweest omdat de kasdeur de winter niet overleefd heeft . Het slot valt er nu zowat uit en het raam ging hem vast voor.De pomp van het zwembad lekt en een tuinstoel is te zwak geworden om nog langer op te zitten.
Maar daar tegenover is er ook een nieuw nestkastje opgehangen waar alvast een piepklein cameraatje in is gebouwd en een zachte led-verlichting is aangebracht. Dat doet het. Helaas heeft het koppeltje koolmezen toch gekozen voor de veel te grote spechtenkast waar de jongen niet uit kunnen vliegen later. Maar misschien bedenken ze zich nog.Het nieuwe kastje heeft nota bene een trapje aan de voorkant waar de jongen zich naar boven kunnen werken wanneer de dag is aangebroken om de wereld in te vliegen. Het is wonderbaarlijk dat je op je Iphone kunt zien dat het nestje leeg is.Iedere 10 min. kan je even kijken naar de bodem van de kast. Wanneer je op het werk bent of wanneer je om een boodschap bent.Altijd voorzien van het laatste nieuws op broedgebied in je eigen tuin.
Wat een vooruitgang.

Een man en zijn gereedschap.

Begrijp me niet verkeerd. Ik zag een typische VPRO uitzending enkele dagen geleden. Zittend aan de keukentafel om 7 uur in de morgen met een beschuitje en een kop koffie zat ik te genieten van Het uur van de Wolf op mijn Iphone.Een documentaire van Joost Conijn over A.L.Snijders.Snijders maakte furore als schrijver van columns (onder andere bij Het Parool) en staat nu bekend als een van de grootste schrijvers van het zeer korte verhaal, kortweg zkv genoemd. In 2010 won hij de Constantijn Huygens-prijs voor zijn gehele oeuvre. A.L. Snijders schrijft zijn zkv's momenteel voor de VPRO-gids en voor de radioprogramma's De Avonden en De Ochtend van 4 waar hij het zkv zelf voorleest. In de documentaire is Snijders druk doende rondom zijn huis, of eigenlijk is het een boerderij aan de rand van een bos.Hij klust de hele dag aan zijn tractor, de kar die erachter hoort, het huis. Allemaal kleine dingen. De grote dingen zijn er nog niet van gekomen. Tussendoor gaat hij dan een uurtje achter de typemachine zitten. Joost filmt met de camera in de hand en praat met Snijders. Deze laatste rommelt in zijn tuin terwijl Joost hem laat praten. Op een gegeven moment zijn ze in de schuur en daar staat Snijders met een Baco in zijn hand.Hij laat deze aan Joost zien en verteld vol trots dat het een" echte"Baco is made in Sweden. Dat dit stuk gereedschap de weg naar de schroef blindelings weet te vinden dank zij de spits toelopende klauw.
Het toppunt van horlogekunst. Joost zegt daarop dat juist de Baco een stuk gereedschap is waar je zeker geen schroeven mee moet los of vastdraaien. Dat het een stuk gereedschap is dat je pakt wanneer je niet anders meer hebt. Steeksleutels en andere sleutels moet je gebruiken. Dhr. Snijders stond met de mond op. De teleurstelling inslikkend vroeg hij nog waar je de Baco dan voor moest gebruiken. "Om te prullen"....verwarmingsbuizen kan je er mee aandraaien.
Ondertussen stond Snijders aan zijn tractor te werken die niet wilde starten. Maar uiteindelijk kreeg hij hem gelukkig aan de praat.
En zo ging deze documentaire verder. Snijders vertelde wel leuk over zijn schrijverschap. Dat hij dolgraag om 4 uur wilde opstaan om te schrijven, maar dat het hem nog nooit gelukt was.Hij leest ook voor uit eigen werk.Hij verteld het zo mooi met zijn rustige stem.Heel mooi geschreven, dat stuk.

Tja, wanneer mannen beginnen te vertellen over gereedchap, dan hangt iedereen aan hun lippen. Ook de vrouwen.
Maar wanneer de vrouwen de loftrompet over hun blinkende ivoorkleurige keukenmachine uitsteken , dan is dat veel minder boeiend.
Luister en huiver.....

Sinds 1 jaar ben ik de bezitter van zo'n appararaat. Een echte hulp in de keuken. Hij neemt al het werk uit handen.Nooit hoef je meer een ei te kloppen, of slagroom stijf te slaan. Nooit meer het gladde gehakt door je vingers laten glijden, nooit meer eiwit stijf te slaan voor die heerlijke marenque.Nee, alles in de kom van de keukenmachine en die doet het werk. Je kan zelf iets heel anders gaan doen. Ondertussen zoeft de machine verder. Hij klopt, kneed en mengt. En dan de vorm. Zelfst wanneer je hem nooit gebruikt is het toch een pronkstuk in je keuken.Een streling voor het oog.De prachtige vormen en de degelijkheid in een.Een keuken zonder deze vernuftige glimmende machine is geen volwaardige keuken.
Zeg nou zelf...
zouden mannen hier nu warm voor lopen?

Een speciaal eiland in Canada

Jezus! Ja dat waren de woorden die ik riep bij de landing op Liesbeth haar eiland. Jezus...ik kan het niet meer houden. Mijn armen strak gespannen tegen de voorstoel probeerde ik niet voorover te klappen. 'Nog even en ze breken', dacht ik alleen maar. Of er ging iets fout of de landingsbaan was veel te kort voor zo'n groot vliegtuig. De vlucht duurde maar 1 uur van Vancouver tot hier. Maar het leken wel uren. De hele vlucht moesten we in onze veiligheidsriemen blijven en we hadden enorm veel luchtzakken te verduren gekregen.
De druk nam af, gelukkig. We stonden stil en waren niet de zee ingekukeld.
Maar we waren veilig geland. Pfff....gelukkig. Ik keek uit het raampje op zoek naar We zaten nog niet echt op Liesbeth haar eiland. Dat bestaat nl. uit 2 grote delen. We zijn geland op het onderste deel en gaan dan met een boot naar het bovenste deel.

Waar was die kerel, Liesbeth haar grote liefde. Eenmaal uit het vliegtuig liep ik naar de hal en daar zag ik hem komen. Een grote man met een enorme smile op zijn gezicht. Dat kon niet missen. 'Bill I presume'zei ik. En ja hoor. Welcome, zei Bill en hij kuste me vriendelijk op de wangen.
Er zaten niet veel mensen in het vliegtuig, dus de tassen waren snel in ons bezit. Bill pakte de bagage op alsof het niets woog en we liepen naar de boot die vlakbij het vliegveld lag. Hij vertelde dat Liesbeth op haar werk was en dat we er over 2 uurtjes wel zouden zijn.Het was een rechte weg. Bill hield zich aan de 80 KM snelheid en we konden ongestoord babbelen.Langs de weg zag ik af en toe een dood dier liggen. Het waren herten die geschoten waren . De Haida bevolking mocht zoveel schieten als men wilde en dan namen ze de beste delen van het dier mee en lieten de rest achter. Niet zo'n fraai gezicht vond ik.Veel tegenliggers kwamen we niet tegen en net toen ik een beetje in zat te dutten stopte Bill de auto en liet me uitstappen, 'want'zo zei hij'je moet hier ven de bron drinken, dan weet je zeker dat je hier ooit terug komt'.
OK, dat leek me geen onaardig idee.
Ik was blij dat ik 3 weken bij mijn nicht kon doorbrengen. Zij was aan het werk en ik had de tijd om al mijn gedachten van de afgelopen 3 weken eens op papier te zetten. Ik was al 3 weken op pad door de Rocky Mountains en eerlijk gezegd had ik niet meer de geringte notie van de afgelopen 3 weken. Ik had honderden foto's genomen, maar die waren nog niet afgedrukt. Wel had ik de rolletjes genummerd en een schriftje bijgehouden waar ze genomen waren.Ik had een geweldige tijd gehad zo vrij rondrijdend in een leuke camper . Ik schrijf nu alsof ik alleen reisde, maar er was nog een man bij en wel mijn toenmalige man. Eigenlijk is Liesbeth zijn nicht, maar ik geef er nu de voorkeur aan om in het enkelvoud te schrijven en Liesbeth heeft officieel zichzelf uitgeroepen als mijn nichtje.




Het water bij de bron smaakte goed.Terwijl we ons weer in de truck hijsten zat ik voor me uit te staren en mijn gedachten dreven af naar die brief die we nu dik een half jaar geleden hadden ontvangen van Liesbeth.



Ze schreef dat ze nu in Canada woonde met Bill en dat het daar geweldig was. Wanneer we zin hadden konden we komen.Ik kende haar nauwelijks .Ze woonde ooit in Brunsum en had op haar flatje als 20 jarige, alle platen van
Jim Reeves Zo
Ze werkte toen voor de Afcent of de
Allied Forces Central Europe . Liesbeth had daar een baan gekregen en in een mum van tijd werd ze stapel verliefd op de enorme Amerikaan Bill en Bill op haar.Tja, en zo vertrok Liesbeth . Weg uit nederland. Van hot naar her werden die militairen gestuurd. Op een goede dag kwamen ze in Masset terecht.De militairen riepen dan ook in koor:
Where the hell is Masset ?
Maar Liesbeth was er helemaal weg van.
Daar lag die lange brief. Liesbeth is geen briefschrijver , dus het was echt heel speciaal om iets van haar te horen. Ik die brief vertelde ze over de zeeleeuwen en zeehonden, de enorme krabben, de zalmen en de zeeotters.Alles voor haar deur. Ze woonde op het strand en we waren natuurlijk erg welkom.
Eigenlijk stond er een reis gepland met de Oriënt Expres door Rusland naar China. Maar dat kon altijd nog, dus ik ging naar Liesbeth. Eens kijken of ze niet overdreven heeft.

Bill stoppte weer de truck, nu voor een laag gebouwtje tussen de bomen. ,This is the office were Lizz is working,, zei hij met een big smile. Ik ging naar binnen en daar was ze. Slank als een den, very high heels en ravenzwart lang haar. Wanneer iemand zou zeggen dat ze Indiaanse was, dan zou ik het direct geloven. Ze was blij me te zien en omhelsde me hartelijk.Het hele kantoor keek genoot mee. Ze werkte bij een electriciteitsbedrijf. 3 Weken op kantoor en 1 week meters opnemen .
Bill en ik vertrokken weer en Liesbeth zou ook in een uurtje thuis zijn.
Ik voelde me echt helemaal thuis. Alsof ik haar al mijn hele leven kende , wat niet het geval was.

We reden door de bossen. Via een smalle weg kwamen we bij hun huis aan. Ik zag het nog niet liggen. Eerst moest je een lange trap naar boven klauteren, want het houten huis lag boven op een duin. Maar voordat de klim begon moest Bill eerst enkele malen aan een handel trekken van de waterpomp. Wanneer iedereen dat nu even deed voordat hij naar boven ging, dan was er altijd water.
Liesbeth en Bil woonden fantastisch in een prachtig cederhause , maar er was nog geen electriciteit en geen water. Maar er was een houtkachel voor het bad op te warmen en er waren olielampjes aan de muur, en er was een fijne openhaard. Je miste het in eerste instantie niet. Alles liep op rolletjes.
Ik was echt helemaal weg van het huis en van de ligging en het uitzicht.
Bill liet ons het een en ander zien en we moesten het ons maar gemakkelijk maken . De haard ging aan en een lekker glas wijn werd gebracht.
Hier kon ik het wel uithouden.




Liesbeth wa snel ook thuis en mijn glas werd meteen weer gevuld met wijn.Nu konden de cadeautjes worden gegeven. Ze was erg blij met haar bezoek en ik weet zeker dat we krab aten. Ze vertelde over haar krabben vangst. Altijd lag er wel een val klaar en wanneer het tij goed was en de paartijd van de krabben was een feit, dan kon je je geluk niet op. Maar dat zou ik de komende dagen wel gewaar worden.
Nu werd er vooral gekletst gedronken . Oude herinneringen opgehaald en familieverhalen verteld. Bill scharrelde buiten , druk in de weer met een enorme zalm die hij zou gaan roken. Koken bleek wel een passie te zijn van Liesbeth .

Het huis was niet erg groot, maar ze had het huisje naast haar gehuurd voor 3 weken . het was het tweede huisje van haar baas. Ze ging me voor . Het was er wel knus, mooi uitzicht op de zee, maar een ding was minder. De WC was in een huisje buiten. Tussen de bomen en dat wil ook zeggen-tussen de beren. Nou, dan maar vroeg naar toilet en daarna niet meer. In deze hele straat op het duin, was geen electriciteit en geen stromend water. Maar er was een pomp en er waren olie lampjes en houtkachels. Het zou wel wennen. Ze vertelde dat ze op haar werk een diepvries had staan en daar kon ze ook nog douchen. Ze liet haar mooie agaten zien die ze op het strand vond en nu mooi geslepen hier lagen te blinken. Op haar werk had ze een slijptrommeltje staan waar de steenen 2 weken in konden draaien en dan kkwamen er juweeltjes uit.