Francesca Woodman

Ik werd meteen door deze foto geraakt in de VPRO gids.Ben op internet gaan zoeken en het was een mooie ontdekking.
Het boek ligt hier voor me op tafel. Het is een mooi dik boek met veel bijzondere foto's.Deze fotografe werd geboren op 3 April 1958 en is maar 22 jaar geworden. Toen sprong ze uit een venster in New York op 21 Januari 1981
Haar beide ouders leefden voor de kunst. Moeder was ceramiste en vader schilder. Ze had 1 oudere broer die later electronische kunst zou gaan maken.Ze woonden veel in Italië, net buiten Florence waar haar ouders een boerderij bezaten.Daar kwam ze nog meer in contact met kunst.Op haar 13 jaar ging ze in Amerika naar kostschool en kreeg haar eerste cameraatje mee van haar vader. In 1975 ging ze naar Rhode Island General Assembly school, waar ze zich wilde toeleggen op de fotografie.Ze was toen 17 jaar.Op haar 19 de jaar mocht ze 1 jaar in Rome studeren.Doordat ze vloeiend Italiaans sprak maakte ze snel kennis met andere kunstenaars.Op haar 21 jaar kon ze afstuderen op Rhode Island. Ze ging daarna naar New York om een cariëre op te bouwen in de fotografie. Ze had echter snel het idee dat ze niet groeide in haar werk en dat er ook weinig belangstelling was. Ze had wel een tijdelijke relatie , maar ze leed ook aan depressies. Uiteindelijk heeft dit alles tot deze vroege dood geleid.





Nee, wanneer je alles weet, dan kijk je er anders na. Nu is het een droevig verhaal.
Op de VPRO

Kort intermezzo

Ze woonden aan de grens. Ze leefden op de grens. Ze kwamen uit Brabant. Vader, moeder en de twee zonen. Het waren mensen die zich zelf wilden zijn en zich niet in een hokje lieten duwen. De moeder wilde daar in de stille polder paarden houden. Ze ging honden fokken. Katten, pauwen, kippen, kwamen erbij. Niemand zou last van hun hebben op dat plekje.
Het jongste kind was een lieve stille jongen die wel een beetje eenzaam was. Hij was het buitenbeentje op school. Maar hij was graag bij zijn duiven, zei hij.
Ze waren gelukkig op dat hoekje daar in de polder. Helaas was het geluk van korte duur.
Moeder werd ernstig ziek. Het gezin was aangeslagen. De jongen zorgde voor al de dieren.Zijn grotere broer deed de paarden.
De knappe moeder werd een zieke zwakke vrouw. Maar na een poosje wilde ze toch nog eens op een paard zitten. Zo kwam het dat een buurmeisje haar op een paard hielp, de pruik werd aangereikt, de kip sprong erbij en ik kon de laatste gelukkige momenten vastleggen op de foto van deze bijzondere mensen. Ze voelde haar krachten terug komen, zei ze. Maar het was toch de laatste keer.Een jaar later is ze gestorven en door haar paarden naar haar laatste rustplaats gebracht...in Brabant.


Misschien staat deze foto wel op de kast in de kamer bij de jongens.

Het bos

Iedere zondag gaan we met onze hond Jasper (een labrador) naar het bos . Het is geen groot bos maar wel een mooi en zeer rustig bos. Wilde grote dieren zal je er niet tegen komen .Veel konijnen en sinds kort ook enkele eekhoorntjes. Mensen zie je er ook nauwelijks. Een handje vol op zondagmorgen met hun hond(den)en het blijft dan meestel bij een "goede morgen". Het lijkt wel een soort boscode. Je weet wie je er misschien kunt ontmoeten, maar het blijft afstandelijk. Maar door de jaren heen wordt de code toch steeds vaker doorbroken. Zo ook bij de man die de hele zomer in korte broek en stevige bruine benen het bos in wandelt tegen dezelfde tijd als wij.

De man loopt er meestal alleen met 2 alleraardigste kleine hondjes. Het zijn teefjes en Jasper is er wel dol op, vooral op de kleinste, die nou net niets van hem hebben moet.Maar het andere teefje is zo wild op hem dat we niet zomaar door kunnen lopen.We zijn er op de eerste plaats voor de hond.

Iedere week , of in iedergeval eens in de maand, spreken we met de man in de korte broek. Hij laat niet veel los en wij ook niet. Dus na 2 Jaar hebben we elkaar nog steeds iets te vertellen en blijft de ontmoeting iets spannends houden.
Mondjesmaat komt er informatie bij.
Na jaren weten we nu dat de man een partner heeft die doordeweek iedere dag met de hondjes wandeld, behalve op zondag. Dan zorgt hij dat de man in de kortebroek een heerlijk ontbijtje tegenmoed kan zien na de wandeling. Het is natuurlijk daarom dat hij zo snel loopt.Hij woont een dorp verder dan waar wij wonen. We weten zijn adres en e-mail gegevens . Dat zijn ouders in DenHaag wonen en dat hij daar met Kerst naar toe gaat en de pudding maakt voor het Kerstdiner.
Meer informatie heeft een mens niet nodig en het houdt de fantasie levendig.

De reiger

Het blijfteen dilemma. De hongerige reiger die je vijver heeft ontdekt en daar vroeg in de morgen een visje wilt verschalken. Dat gun ik hem natuurlijk en bovendien blijft het vissenbestand zo in evenwicht. Maar aan de andere kant voel ik mij zeer verantwoordelijk voor het welzijn van de vissen die bij mij in de vijver leven. Zij krijgen daar heel veel stress van, wanneer het grote dier op hen begint begint in te hakken .
Er zijn veel schuilhoekjes gemaakt met bloempotten, veel overhangende planten waar ze onder kunnen schuilen. Onzichtbare draden gespannen. Zo onzichtbaar dat de hond met zijn kop alles opver duwt wanneer hij wilt drinken. De beste remedie is de watersproeier die bij de minste beweging water over de vijver spuit.Een gewelige uitvinding.Diervriendelijk bovenal. de hond went eraan en rent snel door, de kat van de buren loopt via de schutting de tuin in. De reiger probeert het wel te negeren, maar wil toch niet een al te nat verenpak oplopen.Na verloop van tijd komt hij het niet eens meer proberen en kunnen de vissen weer kalm en vredig wonen en rondzwemmen in de vijver. Het nadeel is dat je zelf ook wel eens nat gesproeid wordt.Daarom zet ik hem overdag uit. Vergeet hem weleen aan te zetten tegen de avond en dan is het leed weer geschied. Grote vette kringen verraden de aanval. Vissen zijn nergens meer te zien. 4 Dagen visstilte. Wanneer je denkt dat er geen een meer in zit, dan opeens het grote wonder......ze zijn er weer.
Ik beloof ze plechtig beter voor ze te zorgen.

De raamtikker

Al weken tikt dit pimpelmeesje op onze ramen. Het vliegt in de klimhortensia bij het keukenraam. Vliegt dan omhoog en tikt enkele malen tegen het raam en laat zich weer vallen op de tak. Dit herhaald zich wel 6 keer. Dan vliegt hij naar het WC raam en doet het daar ook. Dan schrik je wel even, want het galmt er behoorlijk. Daarna gaat hij naar voren en begint het ritueel bij het voordeur raam. Daarna vliegt hij rondom het huis en gaat naar het raam van de bijkeuken. Hele dagen , weken aan een stuk , doet hij dit. Dan is het 20 minuten stil, maar net wanneer ik hem mis, is hij daar weer.Hij zoekt niet naar insecten, want er is daar niets te halen.Nee, men zegt dat hij in het raam zichzelf ziet en dat hij een gevecht houdt met een niet bestaande vijand.maar waarom hij dan rond het huis vliegt om dait bij alle ramen te doen is toch een raadsel.
Maar nu wordt het tijd dat hij aan de voortplanting gaat werken.De rest van zijn familie is daar al druk mee bezig. Dit is misschien het buitenbeentje, zoals er in iedere familie wel een is.

Een stille ontmoeting

Heerlijk had ik het gevonden om naar zeeland te verhuizen. Ik droomde er al maanden van. Wanneer ik met mijn hond langs het spoor in Nijmegen liep, dan zag ik niet de bosjes langs het spoor, maar de duinen.De rails werden sporen in het zand.Ik was 23 jaar en daar in het onbekende Zeeland lag de toekomst.
Na enkele maanden in Oostburg gewoond te hebben, zoekende naar een passend huis, kwam ik in Aardenburg terecht. Op maandag ging ik op verkenning uit. Het zijn daar nieuwe polders, die ingericht zijn met rechte wegen. Je kan er soms kilometers ver kijken. Ben je er niet bekand, dan kan het wel eens een lange wandeling worden. Mijn jeugd bracht ik door in Zuid-Limburg en daar is er altijd weer een zijpad om van richting te veranderen.
Op die bewuste dag verkende ik de omgeving met mijn hond. We sloegen een onverharde weg in die bochtig begon maar daarna kilometers recht bleek te zijn. Aan de horizon zag ik een figuur lopen die mijn kant op scheen te lopen , want hij werd langzaam steeds groter. Ik zag dat het een man was, maar het duurde zeker 10 min. voordat we elkaar in de ogen konden kijken.
Het was in zekere zin nog spannend op deze manier.Toen het moment daar was zag ik een man van rond de 50 jaar. Ik groette hem vriendelijk met een "goede morgen". Maar de man liep stoïcijns door en zei niets.Een klap in mijn gezicht zou hetzelfde effect hebben gehad .

Nu precies 40 jaar later, denk ik daar nog steeds aan.

Een bijzondere ontmoeting.

We stonden bij de auto op het Marktveld van Kloetingen. Kloetingen is een heel klein stil dorp in Zuid-Beveland. We hadden een ADV dag opgenomen. Ik had mijn man al maanden aan het hoofd gezeurd om het garagebedrijf eens aan de goede zorgen van de monteur over te laten en die dag te besteden aan een tuinentrip op Wacheren en Zuid-Beveland. We wonen zelf in Zeeuws-Vlaanderen, dus we moesten net even met de boot naar de overkant. Het was 2001, dus er was nog geen tunnel onder de Westerschelde.

We hadden de eerste tuin al bezocht in Kloetingen en waren ons aan het beraden welke tuin we nu zouden gaan bekijken.
Opeens kwam uit het niets een wat oudere heer bij onze auto staan. Hij zag er een beetje Frans uit met zijn baret. "Mag ik eens vragen wat u hier doet", sprak de man.
"Wij hebben net deze tuin hier achter ons bezocht",zeiden wij.
"Ik heb ook een tuin", sprak de man weer.
"Wat leuk, kunnen wij die ook bezoeken?"
"Nee, de tuin is gesloten. We hebben ook een tuincafé", sprak hij verder.
"Is dat café wel open?"vroegen we hoopvol.
"nee, ook gesloten, want we gaan pas volgende maand open".
"Jammer", zuchtten wij.
"Weet u wat, loopt u maar mee, dan vraag ik even aan mijn vrouw of we niet even open kunnen gaan." Hij liep zwaaiend met zijn wandelstok voor ons uit en ging het huis, naast de tuin die we net bezocht hadden , binnen.
Hij riep aan de deur "Hennie, hier zijn twee mensen die graag onze tuin zouden willen bezoeken, kan dat?"
Zijn vrouw zei dat ze wel nog een afpraak hadden, maar dat we wel even konden gaan kijken in de tuin. We stelden ons aan elkaar voor en de man zijn naam was Gérard Menken. Een kunstschilder.


En het was de moeite. Klein maar fijn met een enorme Franse duiventil als blikvanger. Het deed me denken aan het huis en de tuinen van Monet, maar dan in het klein. Hij was 81 jaar, en hij straalde zo veel jeugdigheid uit. Hij stond volop in het leven. Na de tuin wilde hij ons mee naar boven nemen waar zijn schilderijen stonden.
Ondertussen had zijn vrouw aangeboden om bij hen te blijven lunchen. Dat was wel heel aardig en bovenal heel erg gezellig. We konden het niet afslaan. Boven gekomen kwamen we in een kleine gezellige ruimte waar hij in diverse mappen begon te bladeren. We zagen de mooiste kinder gezichtjes en zellfportretten en landschappen.



Dan pakte hij een map waar hij snel doorheen ging en waar Adrie, mijn man, net een glimp van een naakt kon zien. Hij wilde eerst even weten welk vlees hij in de kuip had en vroeg aan Adrie," houdt u hier ook van?" Nadat deze dat beaamde liet hij daar ook nog mooie schetsen en schilderstukken van zien. Hij was niet de eerste de beste, dat hadden we nu wel kunnen zien. Hij was opgeleid als musicus en gaf les op de middelbare school en was pas na zijn vervroegde uittreden aan zijn grote passie "schilderen"begonnen. Een dubbeltalent.


Beneden gekomen was de tafel heel gezellig gedekt met heerlijke etenswaren. De tafel stond aan het raam in de zon. Het huis had een bijzondere warme sfeer. We hebben wel twee uur aan tafel gezeten en nader kennis gemaakt met elkaar. Dhr Menken kwam graag in Frankrijk waar hij ook schilderlessen verzorgde.Hij had heel veel humor en was erg innemend.
Na de maaltijd ging hij nog even wat rusten, zei hij en nam vast afcheid.

Het is nu 11 jaar geleden .Gérard Menken is 3 jaar later gestorven en Hennie is in het zelfde prachtige huis een B&B begonnen.
Wat een gastvrije en hartelijke mensen. We hebben nog vaak aan ze gedacht.De wereld is vol van zulke mensen en die wetenschap geeft me een goed gevoel .




kloetingstuincafe.nl