De fotostudio

De fotostudio is af. Van de zolder naar de garage verplaatst. Wat een genot. Vroeger moest ik op de trap hangen om een foto te kunnen nemen en nu kan ik werken met groete achtergrond doeken die elektisch verwisselbaar zijn. Er kan een paard naar binnen bij wijze van spreken. Dat zou zonde zijn van de vloer, die 3 maal gechilderd is en er zouden nog meer dingen kunnen sneuvelen, dus we houden het bij kleinere dieren zoals honden, katten, kippen en cavia's.Het allerleukste is om mens en dier samen te fotograferen. De sfeer is ontspannen omdat het dier altijd iets onverwachts doet en de liefde voor het dier straalt van hen af.
Na enkele mensen van de straat te hebben geplukt die hun honden hier uitlaten kwam de eerste opdracht. Een moeder met 2 kinderen. Ik vroeg of ze dieren hadden en het antwoord was ja. Kippen, cavia', hamster Charley en een mooie zwarte kat. Neem alles maar mee, wanneer de dieren daar zelf geen bezwaar tegen hebben. Oh nee, was het antwoord. Ze zijn zo mak als lammetjes.
En zo stond er op de bewuste dag een auto voor de deur waar een meisje uitstapte dat eruit zag als een prinsesje. Ze had een wit communiejurkje aan compleet met een bloemen diadeem en daaronder een stralend gezicht. Dan stapte er nog een meisje uit, zo prachtig, met een zacht bruin en crème kleurig jurkje waar ze mee naar de koningin kon.Mamma was ook onherkenbaar. Een crèmekleurig jurkje dat vrolijk wapperde in de wind met hoge hakken aan haar lange benen, die weer in kousen zaten met aan de bovenkant een mooie band , heel erg sexy, maar super beschaafd.
Daarna werden alle dieren er voorzichtig uitgehaald. Ieder in zijn of haar kooitje.
Maar ze hadden nog meer kleren mee, die weer zouden zorgen voor een totaal andere uitstraling. De vrijetijd look. Alles werd de studio in gedragen en toen ging de kanteldeur dicht.
Ze keken dan ook verrast toen de kleine lampjes aan het plafond aangingen en de ruimte mooi verlicht werd door de sofboxen. Het zwarte doek hing al klaar. De ventilator zorgde ervoor dat hun lange haren zachjes in de wind wiegden en moeders kous af en toe zichtbaar werd onder het opwaaiend jurkje.
De foto's waren eigenlijk al gelukt voordat ik was begonnen. Het prinsesje in haar communijurkje bleek over veel humor te beschikken en er werd al direct veel gelachen. Ze bewogen en keken zo natuurlijk in de lens.Wat een genot en je verdiende er uiteindelijk ook nog wat mee.
Wanneer de kat , die uiterst kalm in de armen van de meisjes bleef hangen, klaar was met zijn optreden liep hij rustig weer terug naar zijn hokje.Het haantje was ook bereidt om zich in alle standen te laten fotograferen, dus alles liep voorspoedig. De foto's zagen er geweldig uit en we hadden nog maar de zwarte achtergrond gebruikt. Net toen ze zich om wilden kleden en ik de witte achtergrond wilde laten zakken , toen bleek dat de kat niet meer in zijn hokje zat. Wat op zich niet erg was, want hij kon vrij in en uit lopen. In de garage was er geen mogelijkheid om te ontsnappen. We hadden hem wel gehoord en het geluid kwam van boven, maar hadden er geen acht op geslagen.
Toch drukte het de stemming dat we hem niet zagen. Het diertje kon op het open zoldertje zitten of in de kano die hoog aan de muur hing. We besloten om eerst de kat te gaan zoeken, voordat we verder gingen met de fotosessie. Alle ladders moesten van de muur gehaald worden, de lampen moesten verzet worden , het communie-jurkje lag verkreukeld in een hoek met de caviadoos er bovenop. De boot werd doorzocht met het licht van 2 mobieltjes, maar daar zat hij niet. Het oudste meisje toog voorzichtig naar de opgeruimde doch niet smetteloze zolder. Ze vonden het erg spannend want er waren veel donkere ruimtesen je hoorde dan ook veel zachte gilletjes en andere angtige geluiden . Niets te zien, was de uiteindelijke conclusie.
Kan niet...was mijn conclusie. Daarop klauterde het prinsesje , dat haar prachtige gewaad had ingeruild voor een kort spijkerbroekje en een lichtblauw omhoog geknoopt bloesje, naar boven. Gelukkig, na enkele angstige kreten op zolder hoorden we de verlossende woorden "ik zie hem".
Opluchting alom. Hij zat een een opgerold kleed dat in de nok boven een plank geschoven was. Met een bezemstok is hij eruit gehaald door grote zus. Alles was weer veilig aan de grond, behalve het prinesje. Door de wat onhandige opstelling van de ladder, die half onder het stalen frame van de kanteldeur zit, durfde ze niet naar beneden te komen. Haar benen waren te kort voor de eerste stap op de oude ladder. Met overredingskracht en een helpende hand kwam ook zij weer heelhuids beneden. De handen werden gewassen, de kleding afgeklopt en de ladders werden weer op hun plaats gehangen. Binnen no-time zag hele studio er weer keurig uit. Het tweede gedeelte verliep net zo ontspannen als het eerste. Alle dieren werden als slot erbij gehaald om de groepsfoto te maken.
Uiteindelijk moesten we stoppen vanwege de tijd en natuurlijk vanwege de dieren die toch ook wel last moesten hebben van de warmte ondanks de koelte van de ventilator.
Ze hielpen allemaal mee alles weer in de auto te zetten, toen bleek dat Charley de hamster zich een weg had gebeten door de doos heen. Nou, die kon in iedergeval niet op zolder zitten en werd al snel getraceerd in een smalle ruimte naast een kast.
En zo reed de familie weer naar huis en wachtte mij het leuke werk om al deze gemaakte foto'te gaan bekijken en klaar te maken om op een dvd-tje te zetten en naar hun toe te sturen.
Wanneer het altijd zo leuk wordt, dan ..............laat de mensen maar komen.

De psycholoog

De psycholoog heeft een ernstige kwaal, namelijk geldgebrek.
Hij kwam naar onze garage omdat de auto het begaf. Iedere dag moet hij een eind rijden, want zijn praktijk is in Antwerpen gezeteld. Ook rijdt hij graag in een grote auto, vanwege de aftand en het iets veiliger is.
De auto's die hij rijdt hebben hun beste tijd gehad en vertonen iedere week mankementen. Wanneer het vehikel niet meer te redden is koopt hij waar dan ook een ander wrak.
Dan zien we hem weer verschijnen. We zien hem vaak verschijnen, want de betaling gaat ook in kleine beetjes tegelijk. Nou vinden wij dat niet erg, want hij komt zijn beloftes altijd na en......hij is aangenaam gezelschap. Heeft veel interesses en kan heel boeiend vertellen .

Onlangs kwam hij weer met een andere auto. Die lekte zoveel benzine dat hij dacht dat hij de garage niet zou halen.
Hij zag er vermagerd uit, wat hem niet misstond . Hij vertelde dat hij met de vorige auto een zwaar ongeluk gehad had. Hij was nog maar net 2 weken uit het ziekenhuis.
Om 3 uur in de morgen kwam hij van Antwerpen ( van zijn werk)en werd vanachter aangereden door een slapende bestuurder van 21 jaar. Hij wist van niets meer. Buiten westen hebben ze hem uit de auto gehaald en met een nek brace in de ambulance gelegd. Zijn nek had geen schade, alleen een enorme zwelling van de gordel. Maar zijn rugspieren zijn ernstig gekneusd.
In het ziekenhuis werd hij naast een patiënt gelegd die 24 uur alles bij elkaar riep. De man had een hersenbloeding gekregen thuis en is pas na 2 dagen gevonden. Toen riep hij om hulp en dat bleef hij doen. De verpleegsters die meteen een zwak hadden voor de sympathieke psycholoog vroegen of hij ergens anders wilde liggen. Maar hij wilde bij de roepende man blijven, zodat die gerustgesteld kon worden door hem. Dat hij wist dat iemand hem hoorde."ja, ik ben 24 uur per dag met mijn vak bezig."
Na 4 dagen mocht hij naar huis. DeTurken die hem van de nodige auto's voorzien , hadden al voor een andere gezorgd. Daarmee kwam hij aan stotteren. Hij was snel gerepareerd.
Toen hij hem kwam ophalen vertelde hij zijn verhaal.
Het had hem veel gedaan, zei hij. Voor de eerste keer in een ziekenhuis. Niemand die hij wilde verwittigen. Ook mocht niemand aan hem komen om hem te verzorgen. Hij was zeer geëmotioneerd in het ziekenhuis. Na een dag lukte het hem om zijn oudste zoon te bellen. natuurlijk kwamen zijn kinderen hem daarna bezoeken. Van zijn vrouw leeft hij gescheiden maar wel in dezelfde straat. Dan kan hij iedere dag naar haar huis wanneer ze naar haar werk is en kan hij daar een beetje helpen in de huishouding. Zijn kinderen wonen daar ook en die maken ook de nodige rommel.
Hij werkt meestal tegen de middag en in de avond en kan dan zo zijn steentje bijdragen.
Ja, hij is een sympathieke man, onze psycholoog.

Infamous

Een mooie , vrolijke, verdrietige en ontroerende film.

Het verhaal gaat over de schrijver "Truman Capote" die een flamboyante persoonlijkheid is en in zijn vriendenkring graag gezien is. Met zijn hoge stemgeluid verteld hij de dames de laatste roddels van de stad.Hun mannen zagen in hem geen rivaal, integendeel, ze hingen ook aan zijn lippen wanneer hij annekdotes begon te vertellen over bevriende beroemdheden zoals "Bogy en Frank " ( Humphrey Bogart en Frank Sinatra).



Maar op een dag in 1959 ziet hij een bericht in de New York Times staan over een vierdubbele moord in een dorp in Kansas. Samen met zijn jeugd vriendin Nellie Harper Lee neemt hij de trein naar het Kansas om dicht bij de bron van deze midsaad te zijn. Hij wilde weten hoe het kleine stadje daarmee om zou gaan . Zouden ze bang zijn, kwaad of achterdochtig jegens de mede stadsgenoten ? Wat zou de reden kunnen zijn voor deze vrezelijke daad? Wie waren de slachtoffers en waarom zijn zij uitgekozen? Hij wilde dit alles verwerken in zijn nieuwe boek. Niet wetende dat het 5 jaar zou duren voor er een einde aan dit verhaal zou komen.
Deze film gaat over de schrijver.Hij is zo levensecht neergezet door Toby Jones , dat hij er een oscar voor kreeg.

Maar nu over het boek "In cold blood"dat hij schreef.
Ik heb hem hier liggen . Het is een vertaling van Thérèse Cornips en de titel is "in Koelen Bloede".Ik heb hem in een adem uitgelezen. De schrijver had nooit een notitieboekje mee maar onthield alles wat er gezegd was. Hij wilde het op zijn eigen manier verwoorden.

Hij vertelde veel later dat nooit iemand zou weten wat hem het boek gekost had.Het had hem geraakt tot in het merg van zijn botten.
Maar niet lang na de executies lag het boek in de winkel.Hij kreeg juichende kritieken .
Toch werd hem zijn schrijversvrijheid natuurlijk niet door iedereen in dank afgenomen. Personen die zichzelf net herkennen in hetgeen hij over ze schreef.
Hij wilde dat de daders niet als monsters laten overkomen, maar als mensen , met al hun verdriet en problemen. De een had ooit een ernstig auto ongeluk gehad waarbij zijn hersenen misschien beschadigd werden. De ander had een naar leven achter de rug.In andere omstandigheden waren ze misschien wel ingenieur geworden en brave huisvaders.( Perry en ook Dick waren erg intellegent.)

De schrijver had een groot uithoudingsvermogen. 5 Jaar lang bezocht hij ze, of schreef ze. 5 jaar lang bezig met dat ene boek. Het duurde 3 dagen met de trein wanneer hij ze bezoeken wilde.
Het boek is de moeite waard en de film zeer zeker ook.

Oude rozen

Een tragisch bericht in mijn mailbox vanmorgen.De roos Charles Rennie Mackintosh van David Austin mag alleen vermederd worden door David Austin zelf.
Dit klinkt niet dramatisch, maar wanneer je net 2 van deze rozen uit je tuin hebt gespit en in de container hebt gestopt en die container is ook inmiddels leeg gemaakt door de vuilophaaldienst, dan wordt het wel een naar bericht. Er zat nl. nog wel een klein puntje groen op de wortel. Maar hij bloeide heel erg minnetjes vorig jaar. Hij was al 18 jaar oud en aan vervanging toe. Door de extreme koude winter van dit jaar heeft hij het loodje gelegd. Ik had er 3 en gelukkig heb ik er nog een. Die gaat misschien niet meer bloeien, maar je weet het niet. Ik dacht het plekje vrij te maken en 2 nieuwe te kunnen verwelkomen, maar helaas is dat niet meer mogelijk. Een mailtje naar een rozenkweker en binnen 1 dag kwam dit nare bericht.
Een mens wil net dat hebben wat er niet meer is. Ik geef het zo vlug niet op en er zullen nog wel enkele mailtjes gestuurd worden hierover.
Maar het oude en wijze gezegde luidt : gooi geen oude schoenen weg voordat je nieuwe hebt.En dat heb ik net gedaan.

Francesca Woodman

Ik werd meteen door deze foto geraakt in de VPRO gids.Ben op internet gaan zoeken en het was een mooie ontdekking.
Het boek ligt hier voor me op tafel. Het is een mooi dik boek met veel bijzondere foto's.Deze fotografe werd geboren op 3 April 1958 en is maar 22 jaar geworden. Toen sprong ze uit een venster in New York op 21 Januari 1981
Haar beide ouders leefden voor de kunst. Moeder was ceramiste en vader schilder. Ze had 1 oudere broer die later electronische kunst zou gaan maken.Ze woonden veel in Italië, net buiten Florence waar haar ouders een boerderij bezaten.Daar kwam ze nog meer in contact met kunst.Op haar 13 jaar ging ze in Amerika naar kostschool en kreeg haar eerste cameraatje mee van haar vader. In 1975 ging ze naar Rhode Island General Assembly school, waar ze zich wilde toeleggen op de fotografie.Ze was toen 17 jaar.Op haar 19 de jaar mocht ze 1 jaar in Rome studeren.Doordat ze vloeiend Italiaans sprak maakte ze snel kennis met andere kunstenaars.Op haar 21 jaar kon ze afstuderen op Rhode Island. Ze ging daarna naar New York om een cariëre op te bouwen in de fotografie. Ze had echter snel het idee dat ze niet groeide in haar werk en dat er ook weinig belangstelling was. Ze had wel een tijdelijke relatie , maar ze leed ook aan depressies. Uiteindelijk heeft dit alles tot deze vroege dood geleid.





Nee, wanneer je alles weet, dan kijk je er anders na. Nu is het een droevig verhaal.
Op de VPRO

Kort intermezzo

Ze woonden aan de grens. Ze leefden op de grens. Ze kwamen uit Brabant. Vader, moeder en de twee zonen. Het waren mensen die zich zelf wilden zijn en zich niet in een hokje lieten duwen. De moeder wilde daar in de stille polder paarden houden. Ze ging honden fokken. Katten, pauwen, kippen, kwamen erbij. Niemand zou last van hun hebben op dat plekje.
Het jongste kind was een lieve stille jongen die wel een beetje eenzaam was. Hij was het buitenbeentje op school. Maar hij was graag bij zijn duiven, zei hij.
Ze waren gelukkig op dat hoekje daar in de polder. Helaas was het geluk van korte duur.
Moeder werd ernstig ziek. Het gezin was aangeslagen. De jongen zorgde voor al de dieren.Zijn grotere broer deed de paarden.
De knappe moeder werd een zieke zwakke vrouw. Maar na een poosje wilde ze toch nog eens op een paard zitten. Zo kwam het dat een buurmeisje haar op een paard hielp, de pruik werd aangereikt, de kip sprong erbij en ik kon de laatste gelukkige momenten vastleggen op de foto van deze bijzondere mensen. Ze voelde haar krachten terug komen, zei ze. Maar het was toch de laatste keer.Een jaar later is ze gestorven en door haar paarden naar haar laatste rustplaats gebracht...in Brabant.


Misschien staat deze foto wel op de kast in de kamer bij de jongens.

Het bos

Iedere zondag gaan we met onze hond Jasper (een labrador) naar het bos . Het is geen groot bos maar wel een mooi en zeer rustig bos. Wilde grote dieren zal je er niet tegen komen .Veel konijnen en sinds kort ook enkele eekhoorntjes. Mensen zie je er ook nauwelijks. Een handje vol op zondagmorgen met hun hond(den)en het blijft dan meestel bij een "goede morgen". Het lijkt wel een soort boscode. Je weet wie je er misschien kunt ontmoeten, maar het blijft afstandelijk. Maar door de jaren heen wordt de code toch steeds vaker doorbroken. Zo ook bij de man die de hele zomer in korte broek en stevige bruine benen het bos in wandelt tegen dezelfde tijd als wij.

De man loopt er meestal alleen met 2 alleraardigste kleine hondjes. Het zijn teefjes en Jasper is er wel dol op, vooral op de kleinste, die nou net niets van hem hebben moet.Maar het andere teefje is zo wild op hem dat we niet zomaar door kunnen lopen.We zijn er op de eerste plaats voor de hond.

Iedere week , of in iedergeval eens in de maand, spreken we met de man in de korte broek. Hij laat niet veel los en wij ook niet. Dus na 2 Jaar hebben we elkaar nog steeds iets te vertellen en blijft de ontmoeting iets spannends houden.
Mondjesmaat komt er informatie bij.
Na jaren weten we nu dat de man een partner heeft die doordeweek iedere dag met de hondjes wandeld, behalve op zondag. Dan zorgt hij dat de man in de kortebroek een heerlijk ontbijtje tegenmoed kan zien na de wandeling. Het is natuurlijk daarom dat hij zo snel loopt.Hij woont een dorp verder dan waar wij wonen. We weten zijn adres en e-mail gegevens . Dat zijn ouders in DenHaag wonen en dat hij daar met Kerst naar toe gaat en de pudding maakt voor het Kerstdiner.
Meer informatie heeft een mens niet nodig en het houdt de fantasie levendig.