Hond

Het is over 3 dagen 100 jaar geleden dat Simon Carmiggelt geboren is en het was gisteren ook nog eens dierendag. Daardoor zocht ik op Google een verhaaltje op uit Kronkels en het verhaaltje had als titel "Hondje"
Het verhaal ging over een oude man die werd uitgelaten door zijn hondje. Zonder zijn hondje had hij waarschijnlijk niet meer bestaan. Dood gegaan omdat hij niet meer wilde opstaan. Vond geen geluk meer in het leven.

Maar net als het hondje in het mooie verhaal van Simon laat Jasper ons ook verbazen en genieten .
Hij liet ons tijdens de avondwandeling iedere dag andere straten zien. Nee, hij is nog niet dood, maar hij kan nu niet meer zo ver lopen. Hij liep nooit 2 maal door dezelfde straat, dat verdomde hij. Je zag dan door de open gordijnen de mensen aan tafel zitten, de oude man slapend in zijn stoel en natuurlijk de contacten op de straat met andere honden bezitters.

Zoals de man met de dikke Rothweiler die hij Sieske noemt en na vele ontmoetingen bleek dat het niet zijn hond was maar de hond van zijn ex en de ex zijn nieuwe vriend. Hij ging iedere dag de hond ophalen om mee te wandelen en naar ik vermeen, om te kijken hoe het met zijn ex vriend ging en zijn relatie. Zo vormen ze toch nog een trio, die met genegenheid met elkaar omgaan.

Dan het vrouwtje dat MS heeft en iedere dag haar 3 honden uitlaat. Zonder haar honden heeft ze geen evenwicht, maar door de steun van haar honden loopt ze al 13 jaar rond met haar honden en haar agressieve vorm van MS. Zonder haar dieren was ze zeker niet meer onder ons, denk ik.

Dan de man die naar het café ging met zijn labrador en hem bij het naar huis gaan miste.
Maar dit verhaal schrijf ik een volgende keer.

De uil.,

Ik loop door het donker wordende bos. Het is een dagelijkse avondwandeling van onze oude Labrador Jasper. Hij loopt graag op de zachte bosgrond omdat hij zere poten heeft. De wandeling duurt voor hem ongeveer 15 min. De rit erheen duurt ook 15 min. We doen het met liefde. Met liefde nemen we ook voor hem 2 teefjes en hun baasje mee. Het stemt hem heel tevreden. Die 2 teefjes zijn nog nooit door een donker bos gelopen en ze verstijfden dan ook meteen toen daar opeens die schreeuw was. Ik kon het ook niet echt thuis brengen , maar dacht aan een uil of een kind ver weg in het bos. Daar alweer......deze keer dichterbij. De honden zetten hun haren recht en luisteren gespannen. Dan  vliegen een stukje het bos in om meteen weer teug te rennen naar ons. Ja, het moet een uil zijn. Inmiddels liepen we zelf ook al een stuk sneller. Het was toch beangstigend. Oh..daar alweer...nu leek het boven ons te zitten , moet wel een uil zijn. De honden stonden weer stokstijf. Dan zetten ze het op een rennen. In de verte zagen de auto met ervoor onze Jasper, die een kortere route had gelopen met zijn baasje. Ze vlogen er op af. Zo snel als ze konden lopen. Had Jasper de uil ook gehoord, vroeg ik mijn man. Hij wel, maar Jasper had het te druk met het opsnuiven van de sporen in het bos en...hij is ook al wat doof.

 

De koolmees .

Het is zover, er broedt een koolmees in ons nestkastje. Niets bijzonders eigenlijk, maar deze keer ben ik toch iets meer te weten gekomen.
Ook wij wilden graag eens in het kastje kijken zonder de vogeltjes te storen. Dus we kochten een heel mooi kastje. Meer voor ons geluk dan voor de vogeltjes, die hebben geen voorkeur , alleen in de grote van de opening.
We gingen dit keer verder. Er moest een camera in en de beelden moesten te zien zijn op onze IPhone. Dus het was een hele installatie. Alles hing klaar. Er werd veel door ons gekeken en op zekere avond sliep er opeens een koolmeesje, helemaal in zijn eentje, opgerold als een egel in het nestkastje. Wat gezellig. De andere koolmees sliep misschien in het andere nestkastje zonder camera , maar wel met een deurtje waar plexiglas achter zat. Mochten er jongen in zitten , dan konden we toch eens kijken.
Dus, de koolmees slaapt apart in een leeg nestkastje. Wanneer de zon onder gaat kruipt hij erin en wanneer de zon op komt gaat hij weer buiten aan de slag. Overdag zoeken de 2 geliefden elkaar op en bouwen samen aan een nest in het plexiglas kastje. Maar het was af en toe nog steenkoud en het vrouwtje wach op warmer weer, zodat ze de jongen kleine insecten kan voeren.
Helaas werd het camera nestkastje maar 2 keer als overnachting gebruikt. Wellicht was het toch irritant dat er een lampje brandde gedurende de nacht, anders zien we niets. Een infrarode camera zat er niet in. Maar op 23 april zag ik ze buiten in een boom paren en op 1 mei zag ik ze samen uit het plexiglas kastje komen. Het eitje was gelegd. Ze gaat er dan 24 dagen op zitten. Ik dacht dat het mannetje haar af en toe iets lekkers zou brengen , maar nee hoor. Na enkele uren lossen ze elkaar af. Dan zoekt het vrouwtje zelf haar kostje bij elkaar.
Bovendien heb ik van horen zeggen dat het mannetje koolmees er meer vrouwtjes op na kan houden, maar de onze niet hoor. Nu maar eens 3 weken afwachten .

Ont-moeten

Het is 7 uur en het is zondag. Waarom zit ik hier al zo vroeg in een koude keuken en lig ik niet in mijn warme bed.
De oorzaak was het geblaf van onze hond Jasper.

Hij is nu 10 jaar en heeft in die 10 jaar nauwelijks geblaft. Het is dus nodig dat er iemand gaat kijken wat er gaande is. "Honger"was de boodschap. Nou, daar kon ik wel wat aan doen, dan even naar buiten de tuin in en daarna viel hij meteen weer tevreden in slaap. Hij weet dat het nog te vroeg is voor de boswandeling.


De radio staat zachtjes aan  en er is een interessant programma met schrijfster Michelle van Dusseldorp.Zij komt uit Nieuw Zeeland en is getrouwd in dat land met een Nederlander. Uiteindelijk wilden ze alle twee met hun 3 kinderen naar Nederland emigreren. Dat hoor je wel vaker maar dan vanuit het drukke en volle Nederland naar daar.
Zij verteld over de verschillen van deze 2 landen. Het opvallendste dat haar opviel was de hoeveelheid mensen in Nederland met een Burn-out.Dat hoorde je in Nieuw-Zeeland niet. Volgens haar ligt de grondslag van dit fenomeen aan het vele "moeten".Men moet naar al de verjaardagen van familie en vrienden, men moet sociaal zijn en veel contacten onderhouden, men moet op facebook zitten, men moet naar de sportschool, men moet dat af maken waar je mee bent begonnen enz. De mensen in Nederland zijn hard voor zichzelf. In Nieuw-Zeeland wil men op de eerste plaats gelukkig zijn . Lukt iets totaal niet, dan stopt men ermee. Ze geven elkaar ook veel complimenten en wijzen niet alleen naar de fouten van elkaar. Mooi . Daar moet ik allemaal aan denken. De mensen zijn er vrolijker en spreken elkaar snel aan, maar niet op een opdringerige manier.
Haar remedie is dan ook :    Ga ont-moeten.
Raar woord eigenlijk. Ik ontmoet een vriend en ik wil niets "moeten".
Ze heeft een boek geschreven met de titel "Ik kan veranderen". Dat geeft hoop, zegt ze. Dat het kan.
Lijkt me een interessant boek. Bekijk je situatie van je leven eens anders . Ook ik had eens een burn-out. Eigenlijk moet je zeggen dat burn-out was. Ik moest in die tijd een half jaar hormoon tabletten slikken en dan kan het dat je overspannen wordt daardoor.
Ik wilde daar zelf zien uit te komen en kreeg van mijn bedrijfsarts een boek als tip. Het was "niet morgen maar nu" van Dr. Dyer. Het boek las heel makkelijk , er zat veel humor in en het hielp mij
enorm om met mijn burn-out om te gaan en met mijn leven daarna.Ga niet zitten afwachten. Ben de burn-out voor en lees er eens over. Misschien is het tijd voor het boek van Dyer of van Michelle van Duseldorp.Of begin gewoon met ont-moeten. Blijf vooral bij je eigen"ik". Doe je niet anders voor.Ben jezelf. Allemaal dingen die je gemoedstoestand zullen verbeteren.Ik heb het boek niet gelezen van Michelle, maar mij leek het wel interessant.

Zo, Jasper zijn geduld wordt beloond. We gaan aan de boswandeling beginnen.

Koelkastpoëzie

Het  is enig. 520 woorden met een magneetje. Ze zitten op de koelkastdeur en wanneer je zin hebt maak je even een regel van de woorden.
Heb je een feestje gehad, kijk daarna eens op de koelkast. Misschien staat er dan iets moois bij.
Dit is al jaren bekend in Scandinavië en is daar het cadeau van 2012 geweest.
Nu is het hier verkrijgbaar. Zoek even bij www.koelkastpoezie.com

Wij hebben er veel plezier van .
Even tussendoor iets verzinnen. 's Morgens kijken wat de ander voor het naar bed gaan heeft verzonnen.

Heel erg aan te bevelen.

Muisje

 

Kleine gave muis

versteent in een kooitje

                                                              klamt zich vast aan het gaas
                                                 wanneer onder hem het klepje open gaat

 Dan laat hij zich vallen in het gras

                                                               rent regelrecht terug naar huis

voor de wielen van een auto

maakt rechtomkeer

om als een rakket over het lange fietspad

                                                      te verdwijnen en komt nooit weer.

 

 

 

Het romantische weidje

Daar sta je dan even te genieten van het voorjaarszonnetje.
Voor je een prachtig oud weidje .

De wei wordt omzoomd met een oude muur, een houtkotje en een oude stal.
In dat stalletje zit een deur die altijd open staat en waar de kippen vrijelijk in en uit kunnen lopen
Ik stop er graag . Er is altijd wel iets te zien. Nu helemaal, want het is er druk. Een 7 tal schapen staan vredig te grazen met
met springende en slapende lammetjes om zich heen. Dit zijn de eerste lammetjes die ik zie dit jaar. Het is nog maar de eerste week in februari.

De romantiek van dit plaatje is overweldigend.
Was aan de draad, rook uit de schoorsteen kringelt omhoog, blatende lammetjes die roepen naar hun moeder.Kippen en lammetjes lopen door elkaar heen.
Er is een heel erg klein lammetje dat in de buurt blijft van een duidelijk groter broertje of zusje.
Af en toe sprinten ze naar hun moeder en vliegen op de tepels af. Honger !!!!!
Dit kleintje roept wel heel hard om zijn moeder en probeert ook onder de moeder te kruipen. Het romantische beeld wordt opeens  ruw verstoord.

Beng !!! Een harde kopstoot is haar deel. Moeder moet het kleine diertje niet. Wel het andere lam. De verstotene kijkt ons vertwijfelt aan en blaat  heel zielig.
Mijn hart krimpt ineen.

Ben nog 10 minuten blijven staan . Misschien had ze een andere moeder en was ze mis. Nee hoor, geen liefde en vooral geen eten voor het kleine lam.

Dan me maar eens opdringen bij de boerin of boer. Of ze het wist....ja ze wist het.
Of ze het met de fles te eten gaf......ja dat deed ze. Nou, tot ziens dan maar.......ja....tot ziens.

Het vredige gevoel was verdwenen, net als de zon. Morgen nog maar eens langs rijden.
Misschien gaat het toch nog lukken met dit kleine diertje.


PS De volgende dag keek het me nieuwschierig aan en was ze net als de anderen, net iets kleiner.
Er werd goed voor gezorgd, dat stond vast.