Een tweede leven

Het hele gezin , vader, moeder en twee kinderen, keken altijd of er misschien ergens een dood of gewond dier langs de kant van de weg lag. Onder het fietsen of wandelen of zelfs  in de auto , er werd gestopt en het dier werd meegenomen. Thuis werd het bekeken en wanneer het nog intact was dan ging hij de diepvries in. Het gezin woonde in Duitsland, maar had in Cadzand een woning voor de vakantie. Wanneer het maar even kon was de hele familie in Zeeland, waar ze genoten van de zee en de duinen, van het fietsen en van de vele wandelingen die ze samen maakten. Zowel vader en moeder en de kinderen spraken tegen de Zeeuwen Nederlands en ook waren ze lid van  Duumpje, de vogel en natuurvereniging in deze contreien.
En zo kwam het dat er nu 165 dieren opgezet zijn en in mooie glazen kasten op zolder staan. |Ieder dier heeft een verhaal. Ze weten nog precies wie hem het eerst zag en waar hij lag. Nadat hij eerst ingevroren werd voordat er een afspraak  gemaakt werd met de man een dorp verder die hem later zou opzetten. Maar eerst moest er met het dier naar de politie gegaan worden. Die keek of het dier een natuurlijke dood is gestorven en dan kreeg je een briefje mee en moest je rechtstreeks dezelfde dag nog naar de opzetter.
Dan , na 3 weken of langer, konden ze het dier ophalen.

Dat was ook weer spannend, want hoe zou hij erbij staan. Nu zouden ze zien hoe hij eruit had gezien wanneer hij nog leefde. Keek hij vroeger ook zo? Stond de bunzing ook zo recht met hangende pootjes of met kromme rug op een tak?
Het werd een liefhebberij. Echt alles werd meegenomen en opgezet. Van muis tot reiger, van egel tot konijn . Een jong vosje, bunzingen zagen ze veel . Aangereden of misschien afgeschoten. Ook wel vergiftigde dieren zeker.
Niet altijd vast te stellen.
De kinderen zijn volwassenen geworden. Ook zij hebben kinderen gekregen. Het huis is nu ook voor de 5 kleinkinderen een geliefd huis. Ook zij zijn dol op de natuur en de dieren die daarin leven. Vader is nu niet goed meer ter been. Moeder is al enkele jaren geleden gestorven, maar toch komt hij nog altijd naar het huis, om de tuin te onderhouden, ook al gaat het nauwelijks meer. Natuurlijk ook om de mensen die hij al vele jaren kent te bezoeken.

Zo komt hij al jaren naar onze garage. Brengt de Duitse postzegels mee die Adrie zijn vader spaarde en die Adrie nu nog steeds spaart.
Dan brengt hij voor Kerst 2 dozen Achenerprinten mee. Heerlijke kruidkoek met een chocolade omhulsel.
Dan laat hij zijn auto bij ons nakijken en wanneer hij te ziek is om te komen dan komt zijn dochter met de auto en de postzegels.

Deze lieve sympathieke familie is niet altijd in onze gedachte maar toch op gezette tijden denken wij aan hen. Nu heeft hij gelukkig weer een lieve vrouw, maar ook zij kampt met ziekte.
Vandaag ben ik ze gaan bezoeken. Het was heel erg
gezellig en lief. De dieren nog eens bekeken en gefotografeerd.

 Wat een fijn en liefdevol gezin.
Wat heerlijk dat zulke mensen  bestaan . Dat er toch nog harmonie en liefde is.

Zoals dat gaat met wonderen

In afwachting van zijn laatste roman ben ik begonnen in het boek "zoals dat gaat met wonderen".

Het zijn zijn dagboeken van 2000 tot 2007. Hij verteld over zijn moeilijke jeugd vol vernederingen en pesterijen. Over zijn ontmoetingen en over zijn reizen .Heel open is hij over zijn gelukkig leven dat hem ten deel is gevallen door zijn grote liefdes.

Hij huilt samen met de moeder van Poetin.

Hij is in Ghana samen met toen nog Prins Willem Alexander en Maxima. 

Hij is vaker in Afrika vanwege zijn boek" de zwarte met het witte hart."

In deze periode van zijn dagboeken schreef hij vele romans en schreef hij ook nog het boekenweekgeschenk , een scenario voor een film en een libretto voor zijn opera.

Wanneer doet hij dat allemaal?.Een soort duizendpoot. Dan moet hij nog lezingen 

houden over zijn boeken en duizend en een zaken onderzoeken voor de roman waar hij dan mee bezig is. 

Dit is een heel persoonlijk en intiem geschreven boek. 

Ik ben helemaal in de ban van dit boek. Het heeft 454 pagina's. Dat is toch wel een pil. En in 3 dagen ben ik al op pagina 300. 

 

Een boek dat je aan het denken zet. Wanneer kan je de lezer raken met je boek, was ergens de vraag. Het antwoord was "schrijven vanuit je hart". Dat is waar. Daar ben ik het mee eens.  

De man van je leven

Ja, die heb ik al. Maar het boek nog niet.

Arthur Japin schreef het in 1 jaar tijd en nu ligt het in de winkel. Ik zag hem al staan, maar om een of andere reden dacht ik " dat komt nog wel. " Ik heb zijn dagboeken nog niet eens uit. 

Maar opeens las ik dat hij een lezing zou geven Bij Waanders in Zwolle. 

Daar woont mijn lieve vriendin Anneke. Ik weet dat ze niet zo heel graag de deur uit gaat, maar dit is toch wel uniek. Ik schreef haar een lieve mail  met de vraag of ze zijn boek wilde kopen en na de lezing ook nog wilde laten signeren door de schrijver. Natuurlijk  zou ik het begrijpen wanneer ze het niet zou doen, even lieve vrienden. Ik weet hoe ze voelt en ik voel net zo. Maar de volgende dag belde ze.

" Weet je waar ik morgen ben!", zei ze. Oh, ze is dus al ergens anders, dacht ik. Maar nee, het boek had ze al en bij Waanders lieten ze haar nog binnen, al was het er al vol. Gisterenavond belde ze weer. Het was volbracht en ook nog eens heel leuk. Het boek met zijn handtekening komt eraan! 

 Dikke kus voor haar.

Zoals je ziet is de omslag naar een schilderij van Noël Coward. Een beroemde Engelsman die zong, schilderde, componeerde en toneelstukken schreef. Net zo veelzijdig als Arthur zelf.
In Zwolle vertelde hij daarover. Anneke kende het repertoire van deze Coward.
Het verhaal speelt zich op een niet bestaand eiland af . Deze Coward is gestorven op Jamaica .

Zo, het is uit. Pffff.....wat een boek. Knap gedaan. Eerst pakte het me, dan , net als ik dacht....wanneer gebeurd er wat, slaat het toe. De totale verwarring. Een hele ommekeer in het verhaal. Het sleept je in een keer mee na het einde van het boek.

Het is een wijze les, een boek om bij het leven stil te staan.

Achter op de f lap staat:

'De betovering is gebroken', zeggen de mensen, wanneer hun grote liefde voorbij is. 'Het sprookje is uit', als was het een illusie waarmee hun gevoel hen al die jaren had bedrogen.

Alsof het een verblinding is geweest, en nu ze verdriet hebben omdat ze beter zijn gaan zien.

'Ik ben droeviger maar wijzer,' verklaren ze, alsof liefhebben een vorm van domheid was en hun ontgoocheling een dure, maar noodzakelijke levensles. 

Het tegendeel is waar. Liefhebben is de illusie niet, maar leven.

Artur Japin heeft een prachtig boek geschreven. Heel luchtig en vrolijk en ook raakt het je enorm.

Dank je wel.

Rijksmuseum

Eindelijk stond ik voor het Rijksmuseum. Of beter gezegd, ik stond voor het van Gogh museum omdat ik daar een lange rij mensen zag staan en dacht dat het daar wel moest zijn. Al vlug zag ik mijn vergissing in en kon zo het Rijks binnenlopen.

De centrale hal waar je binnenkomt is ruim en staat vol met suppoosten.

Alles klopte en we konden zo beginnen aan de tour.

Ik was samen met een goede vriendin , dus we moesten elkaar een beetje in de gaten houden. 

Na al heel wat moois gezien te hebben zocht ik nog naar een speciaal schilderij van Joseph Israëls .We waren op de tweede verdieping, dus dat was goed. Maar niet kunnen vinden. Suppoosten genoeg, dus daar aan gevraagd waar het schilderij "Kinderen der zee" hing van Israëls . Ze antwoorde...

" dan moet u naar de centrale hal gaan, want wij weten niet waar de onbekende schilders hangen" 

Dan maar even verder lopen. Ja......daar hing het, een deur verder dan waar de suppoost stond. Tja, je kan ook niet alles weten. 

Op zolder

De dakpannen ratelen boven mijn hoofd. Er staat buiten windkracht 8 en zal nog toenemen tot 9 of 10 zeggen ze op de radio. Er zijn windstoten van 151 Km per uur gemeten in het noorden van het land.

Toch zit ik hier in de nok van het huis onder de dakpannen wel gezellig tussen al onze boeken, die als een grote schat uit de kasten gehaald zijn. Daar stonden ze drie rijen dik en het was niet raadzaam om lang te zoeken want dan had je een uur nodig om alles weer terug te duwen.

Nu staan ze hier te pronken in lage kasten onder de schuinte van het dak. Je kan met je hand langs de boeken gaan en wanneer je een speciaal boek nodig heb dan vind je dat in enkele luttele seconden.

Je zit hier in een heerlijke grote stoel en dan zie je ze staan. Al die prachtige kaften van Isabel Allende, van Carlos Ruiz Zafon, Arthur Japin met Vaslaf en straks komt daar nog bij " zoals het gaat met wonderen".Die kan er dan mooi naast staan wanneer het gelezen is. Ook zo'n leuk boek is "schrijvers en hun huizen van Erdmute Klein. Charlotte Mutsaers staat op de omslag en laat haar prachtige huis zien op de Nieuwezijds Voorburgwal .Daar woont ze nu niet meer, nu woont ze aan de Herengracht in Amsterdam en in Oostende en Frankrijk. Zo leeft ze drie levens tegelijk , zegt ze. En wanneer je in de stad woont dan ook echt in het centrum. Je moet dicht bij de hoeren wonen, dan is het goed.

  Arthur Japin woont prachtig in een heel oud pand in Utrecht. Heeft ook zo,n soort zolder als wij, maar wel wat groter .Aan alle wanden lage boekenkasten en prachtige rode stoelen en bank om lekker lui te lezen. Nelleke  Noordervliet, Oek de Jong, Carry Slee en nog vele anderen laten hun huizen zien.Simon Vinkenoog qin een oergezellig huis in een volkstuinencomplex. Hij noemt zijn zomerverblijf zijn Datsja Eden.Ik kan wel door blijven gaan , terwijl buiten de vogels als straaljagers mijn hoge raam voorbij razen. 

Er ligt hier de prachtige biografie van Ellen Vogel, geschreven door mijn beste vriendin Anneke Muller.

Vol met foto's van weleer en boeiend geschreven.

En wat te denken van alle boeken die Charlotte Mutsaers heeft geschreven. Ik zie er 11 van haar hand. Voor mij is de mooiste " Rachels rokje". Ik was er weg van. Na het lezen van dat boek kwam ik met haar in contact en het bleek een hele lieve ruimhartige vrouw te zijn . 

Dan het boekje met de rode kaft "Naar de vuurtoren " van Virginia Woolf. Adembenemend vond ik dat. Wel 3 keer gelezen. James Joyces met "dubliners" . Hij beschrijft het alledaagse leven in Dublin rond de eeuwwisseling. Prachtig !

Het is te veel om op te noemen. Mijn plan is om af en toe eens over de mooiste boeken iets te schrijven.

Vandaag 27 oktober 2013 is Lou Reed gestorven op 71 jarige leeftijd. Hier zijn prachtige lied

http://www.youtube.com/watch?v=QYEC4TZsy-Y

De notaris en zijn verdwenen hond.

 

 

Het was volop herfst en de regen beukte letterlijk tegen de ramen. De luiken klapperden tegen het huis. Echt zo'n avond om bij de kachel te zitten en muziek te luisteren om de angstaanjagende geluiden buiten te sluiten.

Maar Bas, onze labrador stond al naar ons te staren. Hij wilde zijn avondwandeling maken. Meestal is hij met dit weertype snel weer terug.
Dus de jassen aan en mutsen op het hoofd. Ook maar de paraplu mee, om in ieder geval een beetje bescherming te hebben.
De straten lagen er uitgestorven bij. Wij hadden wind in de rug en vlogen de straat door. Opeens hoorde ik boven de storm uit een stem roepen. Ja, in de verte liep een man die iets riep. Dichterbij gekomen zagen we de notaris die op ons af kwam.
"Hebt u mijn hond?" vroeg hij lichtelijk in paniek. "Nee, dit is Bas. Hij vertelde dat de hond opeen los was geraakt zonder dat hij er erg in had gehad. Maar hij leek van de aardbodem verdwenen. We spraken af dat wanneer wij de hond zagen, dat we hem dan naar hem toe zouden brengen. De notaris draaide zich weer om, zijn hoed vast klemmend met zijn hand zodat die niet door de wind meegenomen werd.
Na 5 minuten zagen we haar al. Een mooi zwart vrouwtje stond bij een lantaarnpaal. Ze was voorzichtig, maar liet zich toch aaien en vastmaken . Bas had een dubbele jachtriem . Je kunt hem enkel gebruiken, dan is hij erg lang. Maar je kunt hem dubbel gebruiken , dan is hij stevig en je kunt er 2 honden aan vast maken.
Bas was blij met de onverwachte wending van deze saaie en koude wandeling. Nu moesten we wel de hond terug brengen bij haar baasjes en dat was nog een heel eind lopen.
Na 10 minuten stonden we drijfnat en rillerig voor de deur van de notaris. De vreemde hond stond naar de voordeur te staren alsof ze niet wist dat ze daar woonde.
De mensen zouden wel bij zijn dat ze hun hondje weer terug hadden. Vlug drukte ik op de bel.
Het licht in de hal ging aan en de voordeur open. Een vrouw van middelbare leeftijd keek om de deur en fronste haar hoofd. Geen blijk van herkenning of blijdschap te zien. Waren we toch wel goed? Maar daar kwam op eens meneer zelf in de deuropening staan. Zijn haar nog verwilderd van regen en wind. "Dat zijn die 2 mensen die ik uit het café zag komen Claire en die ook een hond bij zich hadden". "Nou, hier is ze dan", sprak ik enigszins geërgerd en ik deed hun hond los van de riem .  Nog steeds onbewogen keek ze eindelijk eens naar beneden waar haar hond al even stond te kwispelen. "Dank u wel, " zei ze , en liet de hond binnen en sloot de deur.
Wij stonden nog even verbaast voor de deur en keken elkaar eens aan.
Niets geen vreugde met deze goede afloop. Nee, wij werden aangezien voor 2 dronkenlappen die door de storm liepen en hun hond mee hadden genomen.
"Kom, we gaan vlug terug naar huis", zei mijn man. "Ja, laten we daar droge kleren aantrekken en daarna een lekker afzakkertje nemen", zei ik. Nu ging het minder snel . We hadden nu tegen wind . We spraken niet onderweg want we waren toch niet te verstaan voor de ander, maar onze gedachten waren vast dezelfde.
 

 

.

 

 

Hond

Het is over 3 dagen 100 jaar geleden dat Simon Carmiggelt geboren is en het was gisteren ook nog eens dierendag. Daardoor zocht ik op Google een verhaaltje op uit Kronkels en het verhaaltje had als titel "Hondje"
Het verhaal ging over een oude man die werd uitgelaten door zijn hondje. Zonder zijn hondje had hij waarschijnlijk niet meer bestaan. Dood gegaan omdat hij niet meer wilde opstaan. Vond geen geluk meer in het leven.

Maar net als het hondje in het mooie verhaal van Simon laat Jasper ons ook verbazen en genieten .
Hij liet ons tijdens de avondwandeling iedere dag andere straten zien. Nee, hij is nog niet dood, maar hij kan nu niet meer zo ver lopen. Hij liep nooit 2 maal door dezelfde straat, dat verdomde hij. Je zag dan door de open gordijnen de mensen aan tafel zitten, de oude man slapend in zijn stoel en natuurlijk de contacten op de straat met andere honden bezitters.

Zoals de man met de dikke Rothweiler die hij Sieske noemt en na vele ontmoetingen bleek dat het niet zijn hond was maar de hond van zijn ex en de ex zijn nieuwe vriend. Hij ging iedere dag de hond ophalen om mee te wandelen en naar ik vermeen, om te kijken hoe het met zijn ex vriend ging en zijn relatie. Zo vormen ze toch nog een trio, die met genegenheid met elkaar omgaan.

Dan het vrouwtje dat MS heeft en iedere dag haar 3 honden uitlaat. Zonder haar honden heeft ze geen evenwicht, maar door de steun van haar honden loopt ze al 13 jaar rond met haar honden en haar agressieve vorm van MS. Zonder haar dieren was ze zeker niet meer onder ons, denk ik.

Dan de man die naar het café ging met zijn labrador en hem bij het naar huis gaan miste.
Maar dit verhaal schrijf ik een volgende keer.