De vrome lezer of.........

Het is toch vreemd hoe een mens de ene keer op iets reageert buiten de andere keer. Je loopt door een bos en je ziet opeens een blote man midden op het pad die een boek leest. Aan de ene kant een fiets in de hand en in de andere hand een open boek . Waarschijnlijk probeer je hem te ontwijken door de andere kant op te lopen, het bos heeft daarvoor vele mogelijkheden. Behalve wanneer je een jonge labrador bij je hebt die dol is op onverwacht bezoek. Met of zonder kleren, maakt geen verschil voor een dier.De hond ziet de man het eerst en wil hem gaan begroeten met zijn altijd aanwezig enthousiasme. Hij is niet van plan om terug te komen, dus moet je er achteraan.
Je vraagt je ondertussen vertwijfelt af wat je moet zeggen wanneer je vlak bij hem bent. 'Goede morgen' of 'hoe gaat het' of 'lekker weertje vandaag'! Je bent nog nooit in zo'n situatie geweest. Ja, in Frankrijk , op een naturisten camping. Daar zeg je gewoon 'goede morgen'.Je verwacht daar dat je ze tegenkomt op het pad. Je denkt er niet over na. De man loopt te genieten van de vrijheid, op die camping. Niets geen gedoe met kleding dat knelt, natte zwembroeken uit zien te trekken in een washokje en ook weer aan zien te trekken. Rijen mensen die wachten dat je eindelijk eruit komt. Nee, dat heb je daar niet. Je loopt erin, tralalalie en klaar. Je laat je aan de lucht drogen. Wat een heerlijk gevoel. En iedereen vindt het normaal. Niemand denkt verkeerde dingen over je.Was deze man nu ook met een tiental soortgenoten in ons bosje geweest, dan denk je dat de naturistenclub op pad is.Dan zeg je vriendelijk goedendag en misschien maak je een praatje. Maar een man alleen in zijn blootje, daar schrik je van. Je denkt dat hij of een beetje gek is en erop uit is om te choqueren of dat hij je gaat lastig vallen. Mijn eerste gedachte was nu, hoe hou ik alles heel bij de man met zo'n wilde hond die in alles een speeltje ziet. Maar doordat de man niet bewoog was het voor de hond ook opeens verdacht. Mensen bewegen en doen ze dat niet, dan hebben ze een plannetje. Hij stopt dus ook en dan bekijken ze elkaar. Dan gaat hij kwispelen, alleen de hond denk ik. Ik durfde zover niet te kijken. Nu moest ik snel zijn en zag kans Bas bij zijn start te grijpen. Gelukkig. Vlug aan de riem. Omkeren was geen optie, Bas wilde vooruit en wilde vooral die bloterik begroeten en besnuffelen. Dus daar gingen we. Ik was er nog niet uit wat te zeggen. Misschien even afwachten wat hij zou zeggen.
Nu waren we vlakbij. Hij las aandachtig staande de bijbel. Zou hij het allemaal letterlijk aan den lijve willen meemaken. Geen idee. Hij was van middelbare leeftijd, dacht ik. 'Goede morgen', piepte ik. 'Goede morgen', zei hij terug. Nu de hond , die zwaar naar links helde, proberen op het rechte pad te houden.
Ja, gelukt. Nu in looppas het bos door. Nee, kalm aan. Hij doet niks. Hij is een zon aanbidder en waarschijnlijk een naturist van geboorte. Helemaal niets bijzonders.
Maar waarom midden op het pad? Hij wilde duidelijk gezien worden. Of hij wilde misschien overal lekker bruin worden .
Hoe dan ook.Toen ik het bos doorgekrost was en weer op mijn werk was, toen kon je op je vingers natellen dat ze mij niet geloofden. Nee, dat had ik gedroomd of misschien wel gewild.
Maar de volgende dag durfde ik toch niet alleen meer het bosje in.Ik heb een weekje gewacht en hem daarna nooit meer gezien.

Lentekriebels

Soms heb je van die dagen dat je barstensvol energie zit en dat je toch nergens toe komt. Vandaag was zo’n dag.
Het beloofde een geweldige dag te worden. Windstil met een beetje grondmist. Eindelijk een buitendag na al die dagen met een steenkoude noordenwind. De tuin lonkte.Ik hoorde het winterkoninkje al uit volle borst roepen”kom naar buiten en zoek mij “. Het werd wel tijd om eens een beetje opruiming te houden. De paardenbloemen staan er stralend bij, het mos siert de aardbeientuin als nooit tevoren. De waterlelie in de lekkende tuinvaas staat droger dan wenselijk is. Daar ga je dan. Vol goede moed. Gelukkig is het gazon al gedaan, dus het zag er op het oog best gezellig uit.

Toch maar eerst een kop koffie. Lekker even buiten opdrinken en genieten van de vogel geluiden. Jeetje, waar is de camera? Wat prachtig, die zonnestralen die door de bomen schijnen en omfloerst worden door de optrekkende mist. Klik klak. Dat hebben we. Oh, even van die kant, daar is het nog mooier te zien. Wouw….wat een mooi gezicht. Als een bezetene ren ik door de tuin met de camera. Op zoek naar betoverende stralen.



Ondertussen is de inmiddels koude koffie toch op. Aan de slag. Nee, eerst even de was inzetten. Zo, dan de boodschappen naar de kelder brengen en in diverse kastjes opbergen. Nu kunnen we echt naar buiten. Of toch eerst even de mail checken, dan heeft de ziel rust.

We beginnen een beetje rustig om erin te komen. De vijver heeft wat draadalg, die maar eerst er even uitvissen. In de verte hoor ik ezel Fillemon balken, die krijgt zeker nu zijn eten. Ik zal een sms’je sturen naar Annemieke van wie de ezel is. Het is toch wonderlijk om haar ezel hier te kunnen horen balken 1,5 Km verderop. Dat moet ik haar toch even schrijven.

Wat nu, het is nog wat vroeg voor het zware werk , zoals het hanteren van de spa. De plantjes in de kas kunnen wel wat water gebruiken.

Wouw, ook een plaatje. De dampen slaan uit de kas.

De ruiten zijn beslagen en het frisse lentegroen van de sla lijkt wel licht te geven. Waar had ik nou de camera? Even halen….klik klak. Prachtig. De waterput in de kas moet nodig bijgevuld. Kunnen we even doen. De waterput krijgt via een dompelpomp in de regenput via een uitgekookt systeem met slangen die uit het schuurtje komen en onder de grond weer in de put van de kas terecht komen. Geen moeite, het gaat van zelf.

Wat is dat voor een kindergehuil? Het zijn de jonge kauwtjes die eten krijgen van hun vader en moeder. Nou, net baby’s. Aangestoken door dat gehuil begint opeens het winterkoninkje weer met zijn deuntje. Ja, daar komt het antwoord al in de verte. Waar zit hij toch? Och , hier vlak boven mij in de appelboom.



Jeetje, gelukkig hangt de camera om mijn hals. Ja, ik heb hem. Nu laat hij zich naar beneden vallen . Op nog geen halve meter van mij vandaan gaat hij scharrelend tussen de bladeren eten zoeken. Maar dan is hij met zijn bruine veertjes haast niet te volgen. Weg met de camera. Aan de slag. Spa, hark, kruiwagen. Alles bij de hand. Waar zijn de klompen? Zo, beginnen maar lekker in het zonnetje. Die geeft nu toch wel al een weldadige warmte.

Nee hè. Begint de wasmachine te piepen. De was moet eruit. Dat maar eerst doen nu de handen nog schoon zijn. Heerlijk, kunnen die lakens er vanavond meteen weer op. Dan ruikt het zo lekker fris en het slaapt echt beter.
Weet je wat. Ik zet alvast de dikke zomerse zachte tuinstoel buiten. Kan die ook weer eens luchten en dan leg ik de camera en het nieuwe boek erbij. Ben ik dan toe aan een boterham, dan kunnen we meteen even lezen. Of, nu even een hoofdstukje doen? Ja, laat ik eens kijken of het wat is. De hond komt nu ook buiten en legt zijn kop op mijn voeten. Heerlijk, wat is het een mooie morgen.
Nou krijg ik zoveel zin om zelf wat te schrijven. Zal ik de laptop ook even hier neerzetten. Waar zal ik het straks eens over hebben? Over de aswolk die het vliegverkeer stil legt? Nee, natuurlijk over de tuin en alle verleidingen die dat met zich meebrengt.

Het verhaal is geschreven. Nu toch even met de spa in de weer. Jammer dat ik nu net in de schaduw sta en het daar toch wel wat koud is. Ik moet maar een zonnig plekje zoeken. Heerlijk. Ik denk dat ik toch nog een stukje lees. Een lekker wijntje erbij. Het is tenslotte weekend. Och wat zalig, zo achter de haag. Je wordt er suffig van. Ik denk dat ik het tuingereedschap maar opberg. Het zit er niet meer in vandaag. Moet toch zo gaan koken en…morgen is er nog een dag.

Paasweekend

Het is opvallend dat op Pasen zoveel gefietst wordt. Niet gewoon gezellig met het kindje achterop en het hondje voor in het mandje, maar van die groepen mannen die als gekken over de wegen vliegen in wielrennerpakjes met helm en geschoren benen en die daarbij enorm veel kletsen en allemaal door elkaar. Met tegenwind schreeuwen ze elkaar zelfs toe. Allemaal stoere praat over hun prestaties op die en die koers.
Het is een geluk dat ze zo kletsen, dan hoor je ze tenminste aankomen, voordat je vanachter geschept wordt door die meute.
Je hebt ze in diverse soorten van groepen .
De groep die per 2 of 3 rijdt . Een persoon voorop roept dan naar achteren ‘pas op, hond en 2 mensen’…waarop iedereen achter elkaar gaat rijden en vriendelijk goeden dag zegt.
Dan de groep die per 3 of 2 rijden en die niets roepen , maar ook geen goedendag zeggen. Ze zijn er opeens en je schrikt je te pletter.
En dan is er de groep die met 6 of 7 man naast elkaar rijden, dus de hele meute bij elkaar. Allemaal op een kluitje. Een kluit van zo’n 30 man die je tegemoet vliegen en die zo blijven rijden en waarbij je dan uiteindelijk met hond of kind in de prikkeldraad moet gaan hangen om niet geschept te worden. De laatste roept dan nog iets onaardigs er achteraan. Een of andere Belgische vloek of zo.
Niet dat ik hiermee wil zeggen dat de Belgen de ergste zijn, maar hier in de polders van Zeeuws-Vlaanderen zijn het gewoon meestal Belgen, vandaar.

In Zuid-Limburg is het helemaal onmogelijk om op een Paasweekend gezellig met de auto de heuvels in te rijden met het gezinnetje en ergens in Margraten op een terrasje te belanden. Levensgevaarlijk ten eerste. Op een smalle weg die stijl omhoog gaat maak je kans op een frontale botsing bovenaan de heuvel. Je weet niet dat daar aan de andere kant van de heuvel net een colonne fietsers zwetend en laverend de weg op aan het klauteren is . Dan is er verder toch geen doorkomen aan. Of je zit tussen de wielrenners in of er achter of meestal allebei. Nee, lekker thuis blijven is het advies in het Limburgse heuvelland. Gewoon het biertje op het verwarmde terras achter het huis nemen en wachten totdat de fietsende toerist Limburg weer heeft verlaten en de Mergellandroute van dinsdag tot vrijdag voor de automobilist en de wandelaar weer toegankelijk is.
Op de Zeeuwse wegen zie je ze als wandelaar wel al minuten van te voren aankomen en kan je proberen je gezin in de graskant tegen de dijk te drukken. Ze beheersen de wegen op Pasen, dat is een feit. Morgen is Pasen weer voorbij en dan is het weer heerlijk wandelen in Zeeland

De dirigent

Schijn bedriegd is het spreekwoord.
Zo moest ik op een dag naar een dorpje verderop om een groepsfoto te maken van het koor aldaar.
Ik had afgesproken met een koorlid dat we elkaar zouden treffen voor de kerk tegen 18.30 uur. Een vreemde tijd, dat geef ik toe, want iedereen zou zich moeten haasten om direct na het eten te komen en sommige moesten van eten afzien. Zo ook de dirigent. Die woonde nog een half uur rijden verder en moest meteen van zijn werk komen. Maar het zou ook nog kunnen dat hij niet kwam.
Maar die tijd was gekozen omdat het laat in de zomer was en het al vlug donker zou zijn. Ik wilde de foto het liefst buiten nemen.

Ik was iets eerder bij de kerk als afgesproken. Er was dan ook nog niemand te zien, dus installeerde ik alvast mijn statief en keek eens door de lens of er licht genoeg was. Ja hoor, het kon nog wel een half uurtje wat licht betrof.
Daar kwam een mevrouw op een fiets. Ze zei niets en zette de fiets tegen de kerk .Ik vroeg haar de fiets ergens anders te zetten vanwege de foto. Geen probleem, ze ging hem verzetten. Op dat moment komt er een pick-up truck aanrijden van het Waterschap , draait het kerkpad in het rijdt met een enorme snelheid op de kerk af, rakelings langs het statief en op 1 meter voor de fiets kwam hij tot stilstand. Ik dacht hier te maken te hebben met een werknemer van het Waterschap die nog tegen het einde van zijn werktijd een voor hem vervelende klus moest doen. Met de schrik nog in de benen wachtte ik af wie de bruut was die zou uitstappen. Ik zag een been met een modderige schoen er aan en toen een kleine stevige man uitstappen die het kennelijk slecht naar zijn zin had. Vol verbazing zag ik dat hij zonder excuses naar de achterkant van de truck liep en de klep opende en daar een synthesizer uit haalde. Hij moest dat apparaat zeker komen brengen.
Ik vroeg heel voorzichtig of hij lang werk had. Ja, dat had hij, snauwde hij mij toe. Zou u dan de auto iets achteruit kunnen zetten, zodat we straks het koor kunnen fotograferen zonder dat de auto in beeld kwam. De man briestte me toe dat hij dat zeker niet ging doen. Hij was n.l. niet van plan met die synthesizer meters te gaan slepen. De truck bleef mooi staan waar hij nu stond. En weg was hij, de kerk binnen en mij verbouwereerd achterlatend.
Wel heb je ooit, wat krijgen we nu. Ik begon mijn statief maar te verplaatsen naar de deur van de kerk. Dan moest het daar maar. Leek me iets minder, maar het was niet anders.

De koorleden kwamen nu in groepjes aan bij de kerk. Daar zag ik de vrouw met wie ik de afspraak had gemaakt. Ik vertelde haar dat ik 2 verschillende foto’s had willen maken. Een formele voor de kerk en een wat informeler foto bij de kerkmuur, waar nu helaas de truck stond. Nou, zei de vrouw die bijna aangereden was, ik lag er bijna onder. Ja, hij is een beetje cru, zei weer een ander.Zal ik eens met hem gaan praten ? vroeg een ander koorlid. Nee, laten we het maar niet op de spits drijven, zei ik. Ik doe het wel hier voor de kerkdeur en de rest doen we niet. Ik had inmiddels al geen zin meer in de opnames. Ondertussen waren de meeste koorleden de kerk binnen gegaan en kwamen niet meer naar buiten. Mijn geduld was nu wel een beetje op. Ik liep de kerk binnen en voeg de leden zich nu toch echt buiten op te stellen. Nog even en het zou te donker zijn voor een mooie heldere foto. Uiteindelijk kwam er schot in. Iedereen een beetje naar links, dichter bij elkaar, wilt die langere man naar achter gaan en nu jullie hiervoor door de knieën en ja, het was in orde. Lachen maar. De foto’s werden gemaakt. Meteen een stuk of 10, dan konden ze kiezen. Het zag er wel goed uit.

Nadat iedereen zichzelf bekeken en goedgekeurd had stelde ik voor om nog een filmpje te maken van de repetitie. Dan kon iedereen ook nog genieten van het gezang .Dat was tenslotte het voordeel van internet. Beeld en geluid. Ze waren meteen enthausiast maar moesten het wel even aan de dirigent gaan vragen. De dirigent? Die had ik nog helemaal niet gezien. Wie en waar was de dirigent? Dan had ik die een voornaam plaatsje gegeven op de foto. Oh, maar hij stond er wel op hoor. Kijk hier rechts achteraan. Ze wezen hem aan op het kleine schermpje van het fototoestel. Hij staat daar prima, zeiden ze.
Zo togen we naar binnen. Iemand ging het even vragen en kwam al vlug terug met de mededeling dat het goed was. Nou, dat klonk wel een beetje magertjes.
Iedereen nam een plaats in en er werd weer geschoven en geduwd. Ja, zo is het prima voor mij. Nu was het wachten op de dirigent. Daar kwam hij. Hij gaf een toon op de synthesizer die achter het koor was opgesteld en liep naar voren. Omdat hij zo hoog stond zag ik opeens die modderige schoenen van de man van de truck. Ik was geschokt. De vlerk van de truck was de dirigent. Was hij nu helemaal betoeterd. Mij uitfoeteren terwijl hij mij zelf gevraagd had om die foto's te komen nemen. Nu stond ik hem hier ook nog te filmen. Ik leek wel gek.
Maar ik kon nu niet meer terug. Hij tikte met zijn stokje tegen zijn muziekstandaard, zong een toonhoogte en ze begonnen. Wouw, dat klonk goed. De wildeman bleek een goede dirigent te zijn. Chappeau. Hij was dan ook verguld met het resultaat en liep telkens van links naar rechts voor mij langs en keek dan ondertussen trots en lachend recht in de camera. Dat gaf wel een komisch effect aan het geheel. Na drie stukken pakte ik de camera in , groette de leden vriendelijk en liep met opgeheven hoofd langs de wildeman zonder hem te groeten.

Later,toen de foto en de film op internet stonden kreeg ik meteen een mailtje dat de de dirigent het prachtig vond. Nou, hij had een zware dag gehad waarschijnlijk en het koor is blij met hem. En ach, het was ook wel grappig. Ik kijk met een lach naar dit filmpje.

Het krulboltournooi

Het krulbol toernooi.

Hij zal het zich zeker anders hebben voorgesteld, de opening van het krulbol toernooi.
Aan het weer lag het niet. Een stralend blauwe lucht met een zachte temperatuur.
Het grasveld achter het clubhuis, omringt door hoge ruisende bomen, was de ideale plaats voor dit evenement.

Er stond een ruime tent achter op het veld met veel stoeltjes en tafeltjes voor een hapje en een drankje. Straks zou de fanfare nog komen spelen. Dat gaf meteen een gezellige sfeer.
Aan de schaduwkant van het veld lagen de tijdelijk krulbolbanen er strak bij. Hij had
speciaal zand uit Limburg laten komen. ‘Als we het doen, dan doen we het goed,’ zal hij gedacht hebben.
Aan de hekken die rondom de banen stonden, waren zware rubberen matten gehangen, zodat de schijf niet in het publiek terecht zou komen. De EHBO was natuurlijk ook aanwezig.

Het zag er allemaal piekfijn uit. De man achter dit toernooi stond er dan ook breed glimlachend bij. Engelse pet op zijn hoofd, zwart T-shirt aan met vest erover. Net een landlord in zijn vrije tijd.
Hij was import en 3 jaar geleden had hij zich in ons dorp gevestigd.
Hij wist al snel enkele goede manieren om de dorpelingen duidelijk te maken dat hij de man was die ze nodig hadden.
Hij had zich gemeld bij de voorzitter van de krulbolvereniging met het voorstel om geheel belangeloos een vierjaarlijkskrulbol toernooi te organiseren want het was het jaar van de tradities. Ze moesten zich geen zorgen maken over de financiën want daar
kon je subsidie voor aanvragen bij de provincie, omdat krulbollen een oude volkssport
was ,die in ere gehouden moest worden.
Op deze manier zouden ze zeker veel reclame maken voor deze sport waar de gemiddelde leeftijd toch zeker 70 jaar was.
Ze hadden er wel oren naar gehad. Dat moest hij maar doen.

Er waren nog wel enkele hobbels te nemen, bleek later, want krulbollen doen ze in Zeeuws Vlaanderen op een houten vloer binnen in het clubhuis,
De Belgisch Vlaamse krulbollers konden het ook heel goed op zand. En er waren meer
Belgen op de club dan Nederlanders. Dit werd opgelost door een groot geld bedrag.
500 Euro voor de winnaar op zaterdag en 1000 euro voor de winnaar op zondag.
Dan zouden ze wel willen spelen op zand.
Maar hij had vergeten dat dan toch de eer op het spel stond bij de groten onder de
houtenvloer bollers. De meeste lieten dan ook verstek gaan bij de Nederlanders.
Maar eindelijk was het zover. De opening zou binnen enkele minuten een aanvang nemen, schalde het uit de luidsprekers in de bomen. De oud-wethouder was aangekomen en zat al gezellig aan de borrel, de voorzitter stond met de microfoon in de hand te wachten en Bert , de organisator stond ernaast. Borst vooruit en trots als een pauw.
De wethouder stond nu ook klaar en de voorzitter drukte hem de microfoon in de hand.
‘Beste mensen’ declameerde hij. ‘Vandaag za. .. voor de eer… keer..he. kr…oltoer..
‘Hij doet het niet’, hoorde je hem dan opeens hij hard zeggen. ‘Oh , hij doet het weer’,
sprak hij luid en duidelijk in de microfoon.Alles werd nog eens herhaald en met enkele
onderbrekingen kwam hij aan zijn speciale spreuken.
Hij had er drie. Iedere keer wanneer hij bij de clou kwam, viel dat woord weg.
Niemand begreep er iets van en zeker de Belgische Vlamingen niet.
Uiteindelijk was het dan zo ver dat de vlag gehesen kon worden.
Ze zagen al snel dat die ondersteboven was vastgeknoopt. Het duurde dan ook zeker 5 minuten voordat die knoop eruit was en de vlag goed hing. De organisator hield het puntje van de vlag vast en de wethouder trok aan het touwtje. Maar eerst riep de voorzitter ‘muziek’ en knoerthard klonk er het Zeeuwse Volkslied door de luidsprekers. Iedereen schrok zich wezenloos.
Daar ging de vlag. Toen hij 30 cm was gehesen was er opeens een verpletterende stilte.
Geluid weg. ‘Moet ik doorhijsen?’ fluisterde de wethouder. Maar daar klonk het lied weer met volle kracht, zodat je hart ervan oversloeg om na enkele seconden er het zwijgen weer toe te doen.
Het hijsen van de vlag met het Zeeuwse Volkslied zou toch een enigszins plechtig moment moeten zijn, maar het werd bijna een slapstick. Er klonk geroezemoes er werd gezucht en gelachen. De glimlach op het gezicht van de organisator verstarde .
Uiteindelijk hing de vlag toch in de top.
Daarna heeft de voorzitter nog de import-organisator geprezen voor zijn daden, maar
dat heeft niemand verstaan .
De voorzitter dacht er maar een eind aan te maken, riep nog ‘een fijne dag allemaal’ toen op hetzelfde moment een andere stem door de luidsprekers klonk met de woorden
‘de lotenverkoop in de tent is begonnen!’
De importman keek nog schaapachtig in het rond of hij de gestalte van zijn vrouw tussen het publiek kon ontdekken. Hij wilde haar gelaatsuitdrukking zien bij zoveel
knulligheden.

Maar het werd een hele gezellige dag. Niet al te druk, maar de sfeer was geweldig.
Het bier smaakte overheerlijk en de muziek maakte het af.
Hulde aan de organisator.

De Jachtcursus

Jasper ging op jachtcursus. Niet om te leren jagen, maar om te leren een dood dier af te geven en niet op te eten.

Hij had de nare gewoonte om in het natuurgebied bij ons in de buurt alle dode konijnen op te sporen om ze vervolgens op te eten. Dat is niet gezond en niet ongevaarlijk, maar duurt ook een hele tijd voordat we de wandeling kunnen voortzetten. We renden er wel als gekken achteraan en waren dan een hartstilstand nabij. We zijn tegen lijfelijk straffen en daarom dachten we op deze cursus hem te leren apporteren.

Op deze cursus zitten veel boeren die jagen en die heel streng zijn tegen hun honden. De hond zit meestal buiten in een ren en hebben leren gehoorzamen .Onze Jasper is ook gehoorzaam maar heeft 2 nare eigenschappen. De wandelingen die wij maken zijn voor hem geen uitje maar we gaan op zoek naar voedsel En aangezien de baasjes daar niets van terechtbrengen zorgt hij ervoor dat er wat verzameld wordt.

Levende dieren kan hij niet te pakken krijgen want hij houdt niet van snelheid maken. De tweede minder leuke eigenschap is dat hij dol op de vrouwtjes is. Op de jachtcursus mochten dan ook geen loopse teefjes komen, maar voor Jasper is dat ook niet noodzakelijk. Ze ruiken voor hem weken later of eerder nog lekker.

De cusus begint. We moeten in een cirkel gaan staan. Mooi zitten. Dat kan hij. Dan moeten we rond lopen in de circel. Het gaat mis. Jasper kijkt achterom en ruikt iets lekkers. "Daar is ze, denkt hij". Hij gaat achterstevoren lopen en dat mag niet. Ik moet erbij zeggen dat hij de enige labrador was en dat de andere honden snelle slanke honden waren van een ander ras. Dat andere ras werd gefokt door de cursusleider en die vond een labrador een belediging voor de cursus. Dat zei hij niet, maar dat straalde van zijn gezicht af.

"Doorlopen", geef die labrador een ruk". Nou, dat merkt Jasper niet, die ruk. Ik probeer hem om te draaien en door te laten lopen. Maar het gaat slecht. De cursusleider neemt Jasper over en pakt hem bij de jachtriem en geeft een stevige ruk. Gevolg was dat de man zijn rugspier verrekt en Jasper nog vrolijk kwispelt naar het teefje achter hem. Uiteindelijk heeft hij toch door dat er hier niet gespeeld wordt en we laten het leuke teefje voor lopen. Gelukkig, we mogen stoppen.

De honden zitten naast het baasje en het echte werk gaat beginnen. Een man met een geweer gaat het bos in. Het baasje en zijn hond staan te wachten. Dan gaat er een schot af en een andere man gooit nu een houten blok met opgelijmde fazantenveren met een sterk luchtje omhoog en de nepfazant valt uit de lucht naar beneden op het pad. Dan mag de hond die aan de beurt is los en je roept "aport". De hond schiet er naar toe en brengt de fazant mooi terug naar zijn baasje.

Een peuleschil voor onze Jasper. We hadden al veel geoefend met aporteren en aangezien het maar een houtenblok was moest hij dat kunnen.

Hij mocht een kwartier toekijken en was helemaal gespannen toen hij eindelijk aan de beurt was.

We stonden klaar. Jasper keek strak vooruit. Het schot viel, de fazant ook en Jasper mocht los. "Aport", riep ik hem nog na.Maar als een pijl uit de boog was hij al weg, greep de nepfazand en ....verween in het bos.

Oei, de cursus leider keek boos. Het was 2 uur werk om zo'n nepfazant te maken en hij hoopte dat de blok hout zijn veren nog had. Ik er achter aan , maar hiervoor waren we naar de cursus gekomen. Uiteindelijk, toen alle veren eraf waren hij hij er achter gekomen was dat het maar hout was, kwam hij terug. De man was 'not amused'. Hier op de foto is de cursusleider.

We mochten het over doen. Er waren gelukkig nog 3 blokken. Nu moest hij aan een lange lijn.

Weer een schot en weer vloog hij er op af, maar deze keer kon ik hem met de lange lijn inhalen.

Dat was het betere werk. Zo zal hij het leren.

Dan gingen we ter afkoeling over tot het overzwemmen van de rivier.Het lekkere lokkertje lag aan de overkant in een struik. Dat had ik ook geoefend met een dummie en daar zou hij hoge ogen mee gooien.

Iedereen was al geweest en de cursusleider vergat ons. De helft van de honden wilden niet over zwemmen en ik vroeg of Jasper nu mocht. "Oh, moet labrador nog", zei hij met minachting.

"Geen zorgen, dit kan hij als de beste. " Daar ging hij. Hij zwom als een otter naar de overkant en ik zag enige bewondering in ieders ogen. "Zoek"...ja ja, hij vond dat gene wat hij moest vinden.

Een zak met zand erin die hij terug moest brengen. Fluitje van een cent....daar kwam hij al. Nog geen 3 minuten onderweg geweest. "Goed zo jongen, kom er maar uit", zei ik vriendelijk en vol trots. Jasper keek naar boven en zag daar aan de kant al die honden staan wachten op hem, de held. Maar hij was niet van plan daar naar boven te gaan zodat ze zijn zakje zand zouden afnemen. Hij keek snel naar links, zwom een stukje en kwam aan wal en verdwijnt weer in het bos. Ik beet op mijn lip en durfde niet meer naar de cursusleider te kijken. De man zei niets, maar nu was Jasper zeker voor altijd uit de gratie.

Uiteindelijk is het zakje heelhuids terug gegeven en doodmoe gingen we weer naar huis.

We zijn nog 3 maal geweest, maar om verdere escalatie te voorkomen is het daar bij gebleven.

Jasper is nu 7 jaar en laat nu de kadavers al enkele jaren liggen. Maar wanneer hij nu een schot hoort van jager, dan kijkt hij altijd even omhoog of er zo'n nepbeest uit de lucht komt vallen.

Loopse teefjes processie.

Het is weer zover. De loopse teefjes processie is weer begonnen. De processie loopt bij ons voor de deur. Halverwege maart is de tijd voor dit fenomeen. Voor het huis, aan de overkant van de weg is een fietspad en naast het fietspad is een enorme grasstrook van wel 1 Km lang. Daar willen de dorpsgenoten met hun viervoeters graag 2 maal daags langs wandelen.
Omdat ze de ontlasting daar niet hoeven opruimen en omdat de viervoeters er zelf ook graag lopen. Er is heel veel te ruiken en dat is de lievelingsbezigheid van een hond.
Maar twee maal per jaar plegen honden loops te worden. Dat is voor onze reu Jasper een regelrechte kwelling. Hij zit in huis en ruikt door de kier van de voordeur al wie er voorbij komt. Kel en Fanny. De 2 Duitse Staande honden, waar hij dol op is. Dan de 2 Golden Retrievers, die hij nog niet goed kent, maar waar er eentje heerlijk ruikt in die dagen.
En dan nog diverse onregelmatige wandelaars.

Jasper is een bruine Labrador , een stevige reu van 53 Kg. Overdag maakt hij zijn grote dagelijkse wandeling in de polder samen met zijn vrouwtje en de border colley vriendin Sofie. Sofie is gesteriliseerd en ruikt naar niets, vindt Jasper. Maar ze woont in de polder en ze is wel gezellig en ze spelen en knuffelen graag met elkaar. Een dag zonder Sofie is minder, maar 2 dageen wordt toch wel al lang.
Toch is in deze tijd van het jaar het hoogtepunt van de dag om 19.00 uur. Dan gaat zijn baasje met hem een rondje door het dorp maken via een groot stuk van het heerlijke fietspad . Duurt het wat lang voordat het baasje aanstalten maakt , dan blijft hij het baasje doordringend aankijken. Dat werkt altijd. Deze doordringende blik die de hele avond kan duren, maar na 20 min. is het baasje al overstag.

Buiten gekomen probeert hij meteen het spoor op te pakken en dan maakt zijn neus overuren. Die maakt hele vreemde geluiden, alsof er diverse schotten heen en weer klappen. Even stopt het geluid om een hap lucht te nemen en meteen weer verder te klakken.Maar het genante is dat hij over de luchtjes heen plast en dan met volle kracht de aarde uit de grond stampt. Wanneer je achter je kijkt is het hele nette fietspad een grote chaos van grond en gras. Je probeerd het te stoppen, maar dat zal niet lukken. Gelukkig is het al een beetje schemerig en blaast de wind alles weer op zijn plaats.
Zo wordt er door het dorp gevlogen met het baasje erachter aan, Jasper bepaald de route .Er is wel eens twijfel bij een kruispunt, maar na enige paniek besluit hij naar links te gaan. Na 3 stappen kan hij terug komen op zijn besluit en wil dan toch rechtdoor . Het volgende genante is dat zijn bek vol hangt met lange slijmdraden en het lieve en knappe Labradortje ziet er uit als een gevaarlijke en afstotend wild dier.
Bij de plaatselijke supermarkt wonen 2 grote honden in hun tuin. Iedereen die er in de avond langs loopt kan opeens verrast worden door een enorme aanval tegen het onzichtbare gaas dat gepaard gaat met een hevig en gevaarlijk gegrom achter de coniferen. Je ziet ze niet, maar voor het gevoel staan ze zo voor je. Jasper loopt de rest van het jaar in stilte er voorbij, maar in deze tijd van de loopse teven wilt hij zich laten gelden. De honden storten zich weer onverwacht tegen het hekwerk waar de niets vermoedende wandelaar met zijn lieve hondje net voorbij wilt gaan. Maar deze keer haalt Jasper diep adem en neemt een aanloopje richting conifeer en laat een enorm diep en hard gegrom horen. Het klinkt zo overweldigend gemeen, dat de Rotweiler en zijn maatje meteen stoppen met hun geluid en verschrikt door de coniferen kijken wie dat deed. Jasper liep de rest van het pad met opgeheven kop langs die tuin waar de verschrikte wakers zich niet meer lieten horen. De hele week heerste er complete stilte achter de haag. Dit weer tot teleurstelling van Jasper die nu zachte piepjes laat horen wanneer hij er weer loopt in de hoop dat de concurentie het nog eens wilt proberen.

Dan komt het keerpunt van de wandeling. De weg leidt nu opeens naar huis, merkt hij. Dat wilt hij niet en hij staat op zijn rem. Trekken helpt niet want dan gaat hij liggen. 53 Kg krijg je niet meer verschoven. Het is dan een strijdt van de langste adem. Baasje wint uiteindelijk, maar dat komt omdat Jasper hierna wilt slapen. Speuren is een heel vermoeiende bezigheid voor een hond. Thuis gekomen stort Jasper direct achter de voordeur neer op de koude tegelvloer en het baasje sleept zich nog net tot de bank in de woonkamer.
Morgen gaan ze weer.