De hond is ziek

Hij kijkt je aan met vragende ogen. Dat zie je. Hij zucht en kruipt naar je toe. Hij wil gaan liggen op zijn zij, maar het voelt onprettig. Kijkt je weer aan. Zijn baasje gaat naast hem liggen op de koude houten vloer. Zijn kop vlijt zich tegen hem aan. Voorzichtig probeert hij naast hem te gaan liggen....hij kreunt en dan is hij er. Een lik op de baas zijn neus een kwispel met zijn staart. Dat zijn de enige uittingen van zijn gevoel. Hij blijft lief, ook al hebben we hem 3 dagen geleden een slang in zijn bek geduwd om het gas uit zijn buik te krijgen en ook al kreeg hij een spuit om te braken, wat hij daarna een half uur deed. het is zo intens verdrietig. Zijn baasje is boven een tablet gaan innemen om een beetje te kunnen ontspannen en ik zit met een gespannen buik vol stress en verdriet naar onze lieve labrador te kijken die wij niet helpen kunnen. Laat het snel morgen zijn, laat hem kunnen slapen, misschien is het morgen ietsje beter.

Met een groot keukenmes op de achterbank

Dit verhaal wilde ik al een paar dagen schrijven, voordat ik het weer vergeet.
Het gaat over een nieuw prachtig scherp keukenmes en over deze lieve hond die hier op de foto al 10 jaar is en mijn kleine neefje een kusje geeft.
We gaan 20 jaar teug in de tijd.
Ik had een groot keukenmes nodig.De prachtige kookwinkel van Bianca Bonte bestond toen al.Dus ik daar naar toe. Bas, onze labrador was toen pas 1 jaar en hij mocht natuurlijk mee .Hij bleef wel achter in de auto zitten.
We stopten voor de deur van haar winkel en na wat wikken en wegen kocht ik een vlijmscherp groot keukenmes en daarbij een messenblok voor de messen die nog zouden volgen.
Het grote houten blok werd apart ingepakt en het mes werd driedubbeldik ingepakt.
Alles werd voor de voorstoel van de auto gelegd.Stel je voor dat Bas uit nieuwsgierigheis erbij kon. Nu vlug naar huis. Maar wat kregen we nou....het stuur deed zo vreemd....toch geen lekke band! Ja, de linker voorband was zo plat als een dubbeltje.
Maar geen nood. Makkelijk wanneer je man een garagebedrijf heeft en dat op nog geen 5minuten rijden.Daarvoor moest ik terug de kookwinkel binnen om te telefoneren, want het mobiele tijdperk was nog niet aangebroken. Waar ik stond, werd er gevraagd? Nou, voor de kookwinkel."Als ik het niet dacht", was het antwoord toen al.Maar de monteur was er snel. De band was vlug verwisseld en het hele voorval had maar enkele minuten geduurd. We konden naar huis.
Ik rijd weg en kijk in de achteruitkijkspiegel. Wat ik daar zag... ik kon mijn ogen niet geloven.
Zit daar Bas achter mij in het spiegeltje te kijken met dat enorme mes in zijn bek.Dat vlijmscherpe nieuwe mes had hij vast . Jee....hoe kan dat nou. Lag toch speciaal voor de voorstoel, zodat hij er niet bij kon.Hij had dat mes kunnen pakken in die 2 minuten dat ik de winkel terug binnen ging om naar de garage te te bellen.Bas was een ongelofelijk ondeugende hond.Jong en onstuimig en is dat ook altijd gebleven.Hij had kans gezien het mes te pakken, terug naar achteren te springen en daar het papier eraf te halen en met een triomfantelijke blik het moment af te wachten dat ik het zou zien.
Nu niet in paniek raken, niet plotseling remmen, hem niet laten schrikken. Dat mes was vlijmscherp. Straks is zijn tong eraf. Oh....hoe pak ik het aan. Ik moest niet zeggen dat hij het los moest laten, want dan zou hij het toch weer oppakken en wie weet werd het dan gevaarlijker. Nu bleef hij brutaal in het spiegeltje naar mij kijken. Ik moest stoppen. Dus de auto werd aan de kant gezet.Ik draai me naar hem om en kan het mes zonder bloedvergieten voorzichtig uit zijn bek halen. Nou, wat een geluk dat hij er zo stil mee bleef zitten. Nergens geen bloed te zien.Op de een of andere manier weet een hond dat dat mes scherp is.Dat heb ik later wel ondervonden.Ze zijn er toch voorzichtig mee.Maar ik had Bas nog niet zo lang en hij was best wild.
Nu snel naar huis en het messenblok met mes goed hoog op het aanrecht zetten.
Ik heb het mes nu al bijna 20 jaar en nog zie ik dat beeld van die 2 bruine lieve stoute hondenogen die mij uitdagend aankeken en zeiden"kijk eens wat ik heb!!!!.

Morgen is de ontmoeting.

Het lijkt er nu toch echt op dat ik een fan ben van Charlotte Mutsaers.Ik heb alles gelezen van haar. Toen ik Rachels rokje las was ik meteen in de ban van het boek. Kon het niet wegleggen en las het in een keer uit.Dan ga je op zoek naar nog een boek en nog een.Ze boeiden me allemaal, maar Rachels rokje vond ik toch het geweldigste. Ik heb er heel veel van geleerd en de boeken die haar facineren , facineren mij ook.
Ik had het geluk dat ik haar dat kon vertellen via de mail en dat we door mijn kinderboekje "Zwientje het vrolijke varkentje" echt wel een beetje contact hebben gekregen.Zij is nu ook een fan van mij. Ze is dol op die varkens en dol op de foto's die ik er van maak.
Maar nu geeft ze een lezing in Oostende morgen en daar zou ik heen gaan, want ik heb haar nog nooit echt ontmoet.
Laat er nu toch 30 cm sneeuw zijn gevallen.Er lijkt geen doorkomen aan.
Maar toch gaan we het doen.Ik zou gaan met Trude die in ons dorp woont en Adrie, mijn man zou bij de hond blijven. Wanneer ik niet durf te rijden dan gaat Adrie rijden en past mijn zus op Jasper.
Ik verheug me er enorm op.Gewoon, om haar in levende lijve te horen en te zien.
Ze is zo leuk en vitaal en zo zichzelf. Zo iemand kom je niet vaak tegen.
Nu maar hopen dat we er door komen en liefst heel huids, want Jasper blijft achter.





Zoals je ziet, we zijn er nog. Niets gebeurd, maar de terugweg duurde meer dan 2 uur en de heenweg 1 uur.
Maar het was zeker de moeite waard.
Ze was heel enthousiast en heel aardig. Een geweldige avond.
Ze kwam nog naar ons toe en konden toch nog even wat kletsen.Jammer dat de man die haar zou interviewen niet kon komen door de zware sneeuwval en nu deed een snel opgeduikeld journaliste het. Ze deed haar best, maar ze was niet echt een kenner van haar boeken. Of misschien wel, maar had zich slecht kunnen voorbereiden in een morgen.Maar het deed aan mijn enthousiasme niets af.Charlotte is een vrolijke vrouw die met een grappig verhaal over de bovenbuurvrouw en haar hond Pieter iedereen deed schateren. Haar zienswijze over dieren en het dierenleed dat er zoveel is, kwam zeker aan bod.
Haar schrijfwijze ook een beetje. Al met al toch een geslaagde avond voor iedereen.Behalve een mevrouw, die was 120 Km komen rijden en die vond het interview bere slecht. Ze was dol op de Piëta's van Charlotte. Haar schilderwerk vond ze geweldig.Daar had ze wat meer over willen horen.
En dat kan ik me ook weer voorstellen. Daar is niet erg op in gegaan.Jammer voor die mevrouw.En ja, Charlotte kan onmogelijk iedereen daar over terug mailen, ze zou geen rustige minuut meer kennen en van schrijven kwam ook helemaal niets meer.
Dus wens ik haar veel rust toe om haar gedachten op papier te kunnen zetten en wanneer je haar boeken bestudeerd weet je al eigenlijk genoeg.Daar vind je alles wat je zou willen weten.
Dus, wil je aan Charlotte Mutsaers beginnen raad ik iedereen Rachels rokje aan.

Een bijzonder huis.

Daar stond hij, in de vochtige kast waar je liever niet in kijkt.Ik wist wel dat hij er was, maar niet meer waar hij gebleven was. De doos met briefjes, schriftjes en vooral veel menu's uit vervlogen tijden.
Het is net alsof je naar binnen kunt gluren bij mensen die al lang gestorven zijn. Dat je dingen weet die je niet behoord te weten. Een schriftje met vreemde briefjes, met stukken gedicht, met ontboezemingen van de eerste bewoners van ons huis.
Ons huis is gebouwd vlak voor de oorlog . Het moest een soort bos villa worden, maar dat ging niet door en nu is het toch een leuk huis geworden. De fam. die het liet bouwen woonde 18 jaar in de Congo.
Het is een speciaal huis met veel verhalen en anekdotes. Het hele huis ademt de sfeer van Afrika uit.De hutkoffers staan nog op zolder met de stickers van de boot er nog op.
Het waren zeer speciale mensen.Vooral meneer was bijzonder. Hij was zeer dominant, maar hij kon ook geweldig vertellen.
Wanneer ik zo in het schriftje lees, dan zie ik ze voor me. Het schriftje is door mevrouw geschreven.
Ze begon zo leuk....

Tante Leentje t goede mensch
luste verbazend gaarne pens
Ook bloedworst ging er gulzig in
denk niet dat ik het verzin
In de winkel hielp haar een lief wicht
Die gaf haar met een vriendelijk gezicht
Tante Leentje flink over (ge)wicht.




Er zat ook een briefje bij de menu's














Welkom aan tafel, Vriendenschaar
Gij zietde tijd is daar
De disch is klaar
Zwaai met uw vork en mes
Knikt tegen glas en flesch
Wij heten U alom
Hier wellekom

Nooit smaakt een maal zo goed,
dan waae de welkomsgroet
Zich hooren doet
Want op een Feestpartij
Bevalt geen muizerij
En daarom voegen wij
Er 't welkom bij

Spreek ook maar ongestoor
Van tijd tot tijd een woord
Dat ieder t hoort
Is t soms niet erg gekruid,
We lachen U niet uit
Een woordje blij van geest
Past op dit feest.

Ze bewaarden deze dingen allemaal.Het is is echt doorleeft met hun geschiedenis.


Met recht een heel bijzonder huis.

Het kerstgevoel

Het kerstgevoel lijkt dit jaar heviger dan ooit. Misschien door het vroege intreden van de winter. Het is heerlijk om in je gezellige keuken koekjes of een echte wintertaart te bakken terwijl buiten de vogels snoepen van de wintertafel, vol met vette hapjes.
De warmte van de oven, de vanille geur en zachte achtergrond muziek.Dit alles geeft een soort weldadigheid en troost. Want nu,tegen het eind van het jaar, maken we ons toch zorgen voor de toekomst en we denken ook aan de voorbije jaren toen je nog thuis bij je ouders woonde.Je vader die de kesrstboom alleen zo wilde versieren alsof het echt was. Reepjes watten op alle takken, ijsslieten die kaarsrecht hingen en echte kaarsjes.Je moeder die al een emmer klaar had staan met water, voor het geval de boom in de fik zou gaan.Later wanner mamma alleen kwam omdat pappa al vroeg stierf. Hoe we samen bakten en hoe ze alles terug in de kom deed terwijl het deeg al 2 maal gerezen was, maar waarin we geen zout hadden gedaan.Heel stiekem dringt zich een eenzaam gevoel op.
Dus ben ik te keer gegaan in de keuken. Kaarsjes en piepkleine lampjes onder de nep boerenkool maken het al heel intiem en gezellig.
Straks lekkere lange vingers bakken en heerlijke taarten.Het kerstmenu uitdenken met mijn wederhelft.Gelukkig komen er gezellige eters met Kerst om er samen met ons van te genieten.
Elkaar de kunsten op de piano laten horen, of een filmpje bekijken. Je moet het gewoon voor je zelf gezellig maken mensen.
Ben je niet graag alleen, nodig dan iemand uit, bak iets in je gezellige keuken. Ga niet alleen op de bank zitten. Steek de handen uit de mouwen en je knapt zeker op.
Fijne dagen voor iedereen.

Een persoonlijkheids drama.

Sinds enkele weken komt er in de garage een jongeman van een jaar of 23 met een sjiek wit petje op, sportschoentjes aan en donker gekleed.
Hij rijd in een enorme Alfa 166
Wanneer hij uit zijn auto stapt zie je een zelfverzekerde macho man die zijn geluk niet op kan met zo’n auto. Een droom die werkelijkheid is geworden. Voor 2000 euro was hij de eigenaar van dit prachtstuk geworden. Nee, garantie kreeg hij niet, de auto was al voor niets weggegeven, vond de garagehouder. Daar wij een garagebedrijf zijn die gespecialiseerd is in Renault, Fiat en Alfa, kwam hij eens vragen of het vreemde geluid dat opeens ontstaan was van een spanrol kwam. Zijn vriend, die monteur was, had dat gezegd. Nico, onze monteur en Adrie, mijn man, keken er na . Adrie zei tegen hem dat hij een mooie auto had gekocht. Maar vroeg ook of de distributieriem was vervangen. Want dat was eigenlijk het enige kwetsbare punt aan deze auto. Ja hoor, kijk maar hier. Staat in het boekje, zei hij vol overtuiging. Ja, maar er staat wel geschreven dat het gebeurd is, zei Adrie, maar er staat niet bij hoeveel Km en ook geen stempel of naam van de garage of van de monteur. Nee, het is echt gedaan hoor, dat weet ik zeker, sprak de jongen. De afspraak werd gemaakt om de roller van een multieriem te vervangen wanneer hij binnen was. Aan de distributieriem moest niets gebeuren, zei de jongen. Toen hij terug liep naar zijn auto kon ik hem eens goed bekijken, want het was echt een speciale twee-eenheid. Met zijn borst vooruit liep hij naar de auto toe en wanneer hij er was deed hij zijn hoofd omlaag en maakte op een stoere manier de auto open. Het leek op een filmster die nagekeken wordt door duizenden fans en hij voelde die ogen prikken. En dat alles door die grote zwarte Alfa. Met ronkende motor reed hij behoedzaam weg. Adrie moest glimlachen om de trots van die jongen . Dat had hij al zo vaak gezien.

Vandaag kwam hij terug. Nee, het rolletje was er nog niet maar kon elk moment binnen komen. OK, dan kom ik wanneer je me belt. Maar na een half uur kwam er een auto op het terrein van de garage rijden met een sleepkabel en aan die sleepkabel hing……..die goddelijke Alfa. In die Alfa zat die jongen, die toen nog een beetje zenuwachtig lachte. Hij stapte uit en riep naar de monteur,”hier heb je hem”. Het drama was gebeurd. De riem was gebroken en de motor naar de filistijnen. Daar de auto maar 2000 euro kostte was hij eigenlijk total loss. Hij kon nu beter een andere kopen, dat zou goedkoper zijn dan deze te laten repareren.

De jongen stond als een gebroken man voor de auto. De rechte rug stond gebogen, zijn hoofd keek naar de grond. Adrie stond er naast en er werd niet meer gesproken. Zo stonden ze wel 5 minuten. De jongen kon geen woord meer uitbrengen door de shock. Dit was het einde. Zijn trots, zijn image…..alles in een keer weg. Nu kon hij met de bus naar huis, geamputeerd van zijn geliefde auto. Dit alles las je uit zijn houding. Hoe moest dat vanavond bij zijn vrienden, wanneer ze misschien heimelijk blij waren dat hij nu alles kwijt was. Nee, hij kon nu even geen zinnig woord meer uitbrengen. Ze hebben hem in stilte de garage uitgeduwd naar een stuk parkeerterrein waar meer niet meer te repareren auto’s stonden. Het leek wel een stille begrafenis. Ze vertrokken daarna in de auto van zijn vriend . Hij keek niet meer om, dat kon hij duidelijk niet meer opbrengen.

Herkenning

Het komt voor dat je opeens oog in oog staat met een vreemde op de TV en dat je in een klap die herkenning voelt.Je kent ze niet maar er is een enorme klik met die persoon. In de eerste minuut al.Zoals ze daar zat te spelen op haar trekzak. De muziek die ze erop speelde. De eerste woorden die ze sprak over het feit dat je je zelf niet ziet zoals een ander je ziet. Dat herkende ik ook bij mezelf heel erg.Het was een knappe documentaire,dat is zeker. Ze lag met een foto al maanden op mijn salontafel. Ze stond op de kaft van "hoe schrijvers wonen". Een alleraardigs boek waar een vriendin me attent op maakte en dat ik nog ergens 2 de hands op de kop kon tikken. Toen dacht ik meteen "daar moet ik iets van gaan lezen", maar door de prachtige documentaire ging alles in een sneltreinvaart.
Ik trof 2 dagen later een schilder die haar kende en haar ook een toffe madam vond. Hij was Belg en kende haar een beetje, had ook nog eens met haar gegeten enz.Hij vertelde dat ze een geweldige schilder was en een geweldig schrijfster. Begin maar met Rachels rokje, raadde hij mij aan.Het had hem ontroerd. Dezelfde avond had ik het besteld en 4 dagen later lag Koetsier Herfst ook al in huis. Nu liggen er 4 boeken en div. prenten in huis. Alles wordt verslonden en herlezen.
Het lijkt alsof ze haar gedachtes zo op papier heeft gezet, maar het is toch wel degelijk zeer doordacht en heel origineel.
Die vrijheid, het tegendraadse, het liefdevolle, het kunnen opschrijven van gedachtes, de geweldige humor. Maar ook heel ontroerend. En voor je het weet ben je een fan. Ja een fan van een schrijfster. Als dat geen stimulans is om meer te schrijven , dan weet ik het niet.
Nu stimuleert ze Annemieke en mij ook nog eens om deel 2 te maken van Zwientje. Nou, wij willen niets liever. Ze gaat ons helpen. Dus het is echt een wonder. Wat is het leuk om door dat kleine boekje Zwientje 2 lieve vriendinnen over te houden. Anneke uit Zwolle, ook een schrijfster. Zo kom je in eens in een andere wereld. De wereld waar je eerst van droomde is werkelijkheid.
Anneke en ik gingen op de dag van ons jaarlijkse uitstapje met de trein naar Den Haag. Naar het Letterkundig museum. Ik als fan van Charlotte, want er was daar ook een kleine tentoonstelling over haar met vele prachtige schilderijen van haar hand en zij als schrijfster die erg geïnteresseerd is in andere gedreven mannen of vrouwen. In dit geval schrijvers.
We waren daar helemaal op onze plek en we zijn ook nergens anders meer heen gegaan. Dat was genoeg voor ons. Al die prachtige schilderijen , meer dan 400 dacht ik.
Ik citeer even van de website
Van Kader Abdolah tot Joost Zwagerman, van Louis Couperus tot Judith Herzberg en van de Schoolmeester tot Toon Tellegen; sta oog in oog met schrijvers van toen en nu. Bejubeld, verguisd of vergeten. Alfabetisch op schrijversnaam zijn meer dan 500 portretten te zien. Brutaal, vitaal en onconventioneel.

De een nog mooier dan de ander en allemaal schrijvers. Kleine tentoonstellingen in vitrinekasten van o.a. Inez van Dullemen,



Ook Peter van Straaten werd er geeerd. Hij had de Jacobus van Looy-prijs toegekend gekregen.


Ook een vitrinekast over Driek van Wissen. Dit naar aanleiding van zijn plotseling overlijden .Hij was dichter des vaderlands. Helaas heb ik dit niet gezien.Ik moet nog eens terug.
Anneke en ik waren helemaal blij van zoveel moois.Wat een goede keuze om daar heen te gaan.
In de trein terug naar huis kon ik op mijn gemakje al het leesvoer doornemen. Wonder boven wonder was de trein nagenoeg leeg.Het mooiste boek was natuurlijk het schrijversprentenboek( zoals Charlotte het noemt) van Charlotte, dat ik daar gekocht had .Anneke had mij ook nog een leuk schrijvers tijdschrift cadeau gedaan, dus woorden genoeg voor die dag.
Thuis gekomen wilde ik alles vertellen, maar ook meteen de foto’s bekijken en het mooie einde van de dag was wel het mailtje van Charlotte die informeerde naar deze dag en natuurlijk ook naar de varkens en naar Annemieke.

Ja, wanneer je echt iets wilt in hart en nieren en je gaat ervoor dan wordt het toch beloond. Dit is het bewijs.