Liefde

We slepen met ijszakken, leggen verbanden aan, knippen sokken doormidden om rond de elleboog te binden, iedere dag 2 compressen en 2 sokken en in het begin rollen speciaal verband, molkosan om te deppen, daar weer parafine over om uitdrogen te voorkomen, 2 maal per week naar de dierenarts………..we hebben het over de verzorging van onze lieve labrador Jasper. Hij heeft nu last van een bursitis aan zijn elleboog waar soms het vocht uitgutst. Het lijkt meer op een kleine apotheek . Overal in huis staat verzorgingsmateriaal. Vakantie zit er niet in, want nu kan je het beste thuis zijn. Maar we verzorgen hem met liefde . Dat is ook nodig, want van de 8,5 jaar dat we hem hebben is hij al 5,5 jaar aan de sukkel. De hoofdoorzaak van de sukkel is : allergie voor onkruiden. Poten die opzwellen , hotspot in de zomer, plekken op de buik. Noem het maar op. Iedere 2 weken spuiten we hem in tegen zijn allergie. Dat werkt wel, dat is zeker. Zijn poten zijn veel verbeterd. Hij zelf is erg geduldig en dapper. Hij weet ook zeker dat we hem helpen. Maar dit te inleiding.

Verder zijn er natuurlijk leuke momenten. Vanmorgen gaat hij , zoals iedere dag, mee naar ons garagebedrijf en ik doe dan eerst de afwas en haal een kop thee en voor Jasper een bak met fris water. Maar vanmorgen vergat ik door al die liefdevolle verzorging van hem, zijn bakje met vers water te vullen. In het kantoor aangekomen duikt hij met zijn neus in de waterbak, kijkt me direct aan met de mededeling dat het water oud is. Ik vlieg met excuses meteen weer de keuken in. Hij dankt me door de bak direct half leeg te drinken.

Dan, tegen 10.00 uur, wordt het tijd voor zijn wandeling. Sok gaat af, want anders zakt hij toch vanzelf naar beneden. We lopen een rondje langs het industrieterrein, waar ook de Boerenbond is gelegen. Zijn hersenen slaan aan het denken hoe hij mij kan misleiden om bij de Boerenbond uit te komen. Ik trap daar niet in natuurlijk. Het is wel de bedoeling dat hij zijn behoefte gaat doen. Aangezien hij van de laatste cortison spuit erge buikkrampen door een vertraagde darmwerking heeft, zijn wij past gerust wanneer hij zijn behoefte heeft gedaan. Hij weet dat en stelt dan uit. Ik ben dan wel berijd om de route te verlengen en dat was de bedoeling. Komen we uiteindelijk toch bij de ingang van de Boerenbond uit, alwaar hij voor de deur gaat zitten met zijn blik op de ingang. Hij kijkt niet naar links en niet naar rechts. Er zit niets anders op dan naar binnen te gaan en iets lekkers te kopen. Maar hij mag niets hebben door zijn zieke buik. Dan zelf maar de truc van het lege zakje uitproberen. Lukt maar 1 keer. Je gaat naar binnen, pakt daar een leeg zakje, loopt weer naar buiten en dan doe je net alsof je het lekkere kluifje probeert uit het zakje te krijgen. Ondertussen loop je door , terug naar de garage. Daar aangekomen pak je vlug een lichtverteerbaar brokje uit de kast, doe het in het zakje en …..tara…kijk eens….een heerlijk kluifje. Een leugentje om bestwil.

Waarover spraken zij?

Het leek een lekkere morgen te zijn. Het zonnetje probeerde door de mist heen te komen toen ik met jasper aan onze wandeling begon. Hij is nog helemaal niet de oude, maar wandelen gaat goed. Na een poosje zagen we in de verte het ons zo bekende figuur van een manspersoon op ons paadje aankomen lopen. Het moest wel de boer zijn wiens boerderij hier zo mooi aan dit weggetje ligt en wiens land wij doorkruisen.
Soms zit hij verlegen om een praatje , soms niet. Zit hij er niet verlegen om dan loopt hij een andere weg in. Prima zo. Nu liep hij door en Jasper sloop op hem af. Was het de boer, of was het hem niet, scheen hij te denken. Ja, het was tum. Jasper ging er al vast bij liggen, wetende dat dit wel een kwartiertje duren ging.

Ik begon het gesprek met hem een kompliment te maken over een stukje in het plaatselijke dorpsblad waar zijn dochter een stukje in had geschreven. Zijn dochter woont al 15 jaar in New York en geniet met volle teugen van die stad. Haar ouders gaan eens per jaar er naar toe en zij komt ook een of twee keer naar haar ouderlijk huis terug om even van de weldadige rust te genieten.
Maar wanneer hij 10 dagen daar rond gelopen heeft dan is het ook welletjes. Te druk voor hem, zegt hij. Hij zou er doodgaan, zegt hij.....maar hoe langer het gesprek duurt hoe leuker New York wordt. Al die verschillende mensen in de metro, al die gele taxi's waar de wegen van vol zitten, maar al die prachtige musea en parken en.....opeens komen de leuke dingen naar voren. Het werd zelfs zo erg dat wanneer hij een leuke prijs zou winnen dan zou je daar toch iets kunnen kopen en daar af en toe kunnen blijven in plaats van in een hotel.Van het woord 'museum'kwamen we op kunst. Zijn dochter heeft kunstgeschiedenis gestudeerd en haar man is fotograaf van kunst. 'Hoe en wie bepaald nu eigenlijk of iets waardevolle kunst is?'dat hield hem bezig. Een klein schilderijtje van vermeer, zoals het 'Melkmeisje'werd daar bewaakt omdat het ongelofelijk waardevol is en een ander schilderij van Vermeer werd niet bewaakt. Waarom is een Rembrandt zo waardevol . Waarom is het schilderij van de vervalser niets waard, terwijl niemand het verschil kan ontdekken. Wanneer en wie bepaald opeens dat iets waardevol is en hoe lang gaat een schilderij mee?
Daarover spraken wij op dat winderigge paadje in de polder. Zo kunnen we echt wel een uur doorgaan, maar dat kunnen we onze arme Jasper niet aandoen.
We moesten maar weer eens verder gaan. De groeten en tot ziens, waren onze laatste woorden.

De hond is ziek

Hij kijkt je aan met vragende ogen. Dat zie je. Hij zucht en kruipt naar je toe. Hij wil gaan liggen op zijn zij, maar het voelt onprettig. Kijkt je weer aan. Zijn baasje gaat naast hem liggen op de koude houten vloer. Zijn kop vlijt zich tegen hem aan. Voorzichtig probeert hij naast hem te gaan liggen....hij kreunt en dan is hij er. Een lik op de baas zijn neus een kwispel met zijn staart. Dat zijn de enige uittingen van zijn gevoel. Hij blijft lief, ook al hebben we hem 3 dagen geleden een slang in zijn bek geduwd om het gas uit zijn buik te krijgen en ook al kreeg hij een spuit om te braken, wat hij daarna een half uur deed. het is zo intens verdrietig. Zijn baasje is boven een tablet gaan innemen om een beetje te kunnen ontspannen en ik zit met een gespannen buik vol stress en verdriet naar onze lieve labrador te kijken die wij niet helpen kunnen. Laat het snel morgen zijn, laat hem kunnen slapen, misschien is het morgen ietsje beter.

Met een groot keukenmes op de achterbank

Dit verhaal wilde ik al een paar dagen schrijven, voordat ik het weer vergeet.
Het gaat over een nieuw prachtig scherp keukenmes en over deze lieve hond die hier op de foto al 10 jaar is en mijn kleine neefje een kusje geeft.
We gaan 20 jaar teug in de tijd.
Ik had een groot keukenmes nodig.De prachtige kookwinkel van Bianca Bonte bestond toen al.Dus ik daar naar toe. Bas, onze labrador was toen pas 1 jaar en hij mocht natuurlijk mee .Hij bleef wel achter in de auto zitten.
We stopten voor de deur van haar winkel en na wat wikken en wegen kocht ik een vlijmscherp groot keukenmes en daarbij een messenblok voor de messen die nog zouden volgen.
Het grote houten blok werd apart ingepakt en het mes werd driedubbeldik ingepakt.
Alles werd voor de voorstoel van de auto gelegd.Stel je voor dat Bas uit nieuwsgierigheis erbij kon. Nu vlug naar huis. Maar wat kregen we nou....het stuur deed zo vreemd....toch geen lekke band! Ja, de linker voorband was zo plat als een dubbeltje.
Maar geen nood. Makkelijk wanneer je man een garagebedrijf heeft en dat op nog geen 5minuten rijden.Daarvoor moest ik terug de kookwinkel binnen om te telefoneren, want het mobiele tijdperk was nog niet aangebroken. Waar ik stond, werd er gevraagd? Nou, voor de kookwinkel."Als ik het niet dacht", was het antwoord toen al.Maar de monteur was er snel. De band was vlug verwisseld en het hele voorval had maar enkele minuten geduurd. We konden naar huis.
Ik rijd weg en kijk in de achteruitkijkspiegel. Wat ik daar zag... ik kon mijn ogen niet geloven.
Zit daar Bas achter mij in het spiegeltje te kijken met dat enorme mes in zijn bek.Dat vlijmscherpe nieuwe mes had hij vast . Jee....hoe kan dat nou. Lag toch speciaal voor de voorstoel, zodat hij er niet bij kon.Hij had dat mes kunnen pakken in die 2 minuten dat ik de winkel terug binnen ging om naar de garage te te bellen.Bas was een ongelofelijk ondeugende hond.Jong en onstuimig en is dat ook altijd gebleven.Hij had kans gezien het mes te pakken, terug naar achteren te springen en daar het papier eraf te halen en met een triomfantelijke blik het moment af te wachten dat ik het zou zien.
Nu niet in paniek raken, niet plotseling remmen, hem niet laten schrikken. Dat mes was vlijmscherp. Straks is zijn tong eraf. Oh....hoe pak ik het aan. Ik moest niet zeggen dat hij het los moest laten, want dan zou hij het toch weer oppakken en wie weet werd het dan gevaarlijker. Nu bleef hij brutaal in het spiegeltje naar mij kijken. Ik moest stoppen. Dus de auto werd aan de kant gezet.Ik draai me naar hem om en kan het mes zonder bloedvergieten voorzichtig uit zijn bek halen. Nou, wat een geluk dat hij er zo stil mee bleef zitten. Nergens geen bloed te zien.Op de een of andere manier weet een hond dat dat mes scherp is.Dat heb ik later wel ondervonden.Ze zijn er toch voorzichtig mee.Maar ik had Bas nog niet zo lang en hij was best wild.
Nu snel naar huis en het messenblok met mes goed hoog op het aanrecht zetten.
Ik heb het mes nu al bijna 20 jaar en nog zie ik dat beeld van die 2 bruine lieve stoute hondenogen die mij uitdagend aankeken en zeiden"kijk eens wat ik heb!!!!.

Morgen is de ontmoeting.

Het lijkt er nu toch echt op dat ik een fan ben van Charlotte Mutsaers.Ik heb alles gelezen van haar. Toen ik Rachels rokje las was ik meteen in de ban van het boek. Kon het niet wegleggen en las het in een keer uit.Dan ga je op zoek naar nog een boek en nog een.Ze boeiden me allemaal, maar Rachels rokje vond ik toch het geweldigste. Ik heb er heel veel van geleerd en de boeken die haar facineren , facineren mij ook.
Ik had het geluk dat ik haar dat kon vertellen via de mail en dat we door mijn kinderboekje "Zwientje het vrolijke varkentje" echt wel een beetje contact hebben gekregen.Zij is nu ook een fan van mij. Ze is dol op die varkens en dol op de foto's die ik er van maak.
Maar nu geeft ze een lezing in Oostende morgen en daar zou ik heen gaan, want ik heb haar nog nooit echt ontmoet.
Laat er nu toch 30 cm sneeuw zijn gevallen.Er lijkt geen doorkomen aan.
Maar toch gaan we het doen.Ik zou gaan met Trude die in ons dorp woont en Adrie, mijn man zou bij de hond blijven. Wanneer ik niet durf te rijden dan gaat Adrie rijden en past mijn zus op Jasper.
Ik verheug me er enorm op.Gewoon, om haar in levende lijve te horen en te zien.
Ze is zo leuk en vitaal en zo zichzelf. Zo iemand kom je niet vaak tegen.
Nu maar hopen dat we er door komen en liefst heel huids, want Jasper blijft achter.





Zoals je ziet, we zijn er nog. Niets gebeurd, maar de terugweg duurde meer dan 2 uur en de heenweg 1 uur.
Maar het was zeker de moeite waard.
Ze was heel enthousiast en heel aardig. Een geweldige avond.
Ze kwam nog naar ons toe en konden toch nog even wat kletsen.Jammer dat de man die haar zou interviewen niet kon komen door de zware sneeuwval en nu deed een snel opgeduikeld journaliste het. Ze deed haar best, maar ze was niet echt een kenner van haar boeken. Of misschien wel, maar had zich slecht kunnen voorbereiden in een morgen.Maar het deed aan mijn enthousiasme niets af.Charlotte is een vrolijke vrouw die met een grappig verhaal over de bovenbuurvrouw en haar hond Pieter iedereen deed schateren. Haar zienswijze over dieren en het dierenleed dat er zoveel is, kwam zeker aan bod.
Haar schrijfwijze ook een beetje. Al met al toch een geslaagde avond voor iedereen.Behalve een mevrouw, die was 120 Km komen rijden en die vond het interview bere slecht. Ze was dol op de Piëta's van Charlotte. Haar schilderwerk vond ze geweldig.Daar had ze wat meer over willen horen.
En dat kan ik me ook weer voorstellen. Daar is niet erg op in gegaan.Jammer voor die mevrouw.En ja, Charlotte kan onmogelijk iedereen daar over terug mailen, ze zou geen rustige minuut meer kennen en van schrijven kwam ook helemaal niets meer.
Dus wens ik haar veel rust toe om haar gedachten op papier te kunnen zetten en wanneer je haar boeken bestudeerd weet je al eigenlijk genoeg.Daar vind je alles wat je zou willen weten.
Dus, wil je aan Charlotte Mutsaers beginnen raad ik iedereen Rachels rokje aan.

Een bijzonder huis.

Daar stond hij, in de vochtige kast waar je liever niet in kijkt.Ik wist wel dat hij er was, maar niet meer waar hij gebleven was. De doos met briefjes, schriftjes en vooral veel menu's uit vervlogen tijden.
Het is net alsof je naar binnen kunt gluren bij mensen die al lang gestorven zijn. Dat je dingen weet die je niet behoord te weten. Een schriftje met vreemde briefjes, met stukken gedicht, met ontboezemingen van de eerste bewoners van ons huis.
Ons huis is gebouwd vlak voor de oorlog . Het moest een soort bos villa worden, maar dat ging niet door en nu is het toch een leuk huis geworden. De fam. die het liet bouwen woonde 18 jaar in de Congo.
Het is een speciaal huis met veel verhalen en anekdotes. Het hele huis ademt de sfeer van Afrika uit.De hutkoffers staan nog op zolder met de stickers van de boot er nog op.
Het waren zeer speciale mensen.Vooral meneer was bijzonder. Hij was zeer dominant, maar hij kon ook geweldig vertellen.
Wanneer ik zo in het schriftje lees, dan zie ik ze voor me. Het schriftje is door mevrouw geschreven.
Ze begon zo leuk....

Tante Leentje t goede mensch
luste verbazend gaarne pens
Ook bloedworst ging er gulzig in
denk niet dat ik het verzin
In de winkel hielp haar een lief wicht
Die gaf haar met een vriendelijk gezicht
Tante Leentje flink over (ge)wicht.




Er zat ook een briefje bij de menu's














Welkom aan tafel, Vriendenschaar
Gij zietde tijd is daar
De disch is klaar
Zwaai met uw vork en mes
Knikt tegen glas en flesch
Wij heten U alom
Hier wellekom

Nooit smaakt een maal zo goed,
dan waae de welkomsgroet
Zich hooren doet
Want op een Feestpartij
Bevalt geen muizerij
En daarom voegen wij
Er 't welkom bij

Spreek ook maar ongestoor
Van tijd tot tijd een woord
Dat ieder t hoort
Is t soms niet erg gekruid,
We lachen U niet uit
Een woordje blij van geest
Past op dit feest.

Ze bewaarden deze dingen allemaal.Het is is echt doorleeft met hun geschiedenis.


Met recht een heel bijzonder huis.

Het kerstgevoel

Het kerstgevoel lijkt dit jaar heviger dan ooit. Misschien door het vroege intreden van de winter. Het is heerlijk om in je gezellige keuken koekjes of een echte wintertaart te bakken terwijl buiten de vogels snoepen van de wintertafel, vol met vette hapjes.
De warmte van de oven, de vanille geur en zachte achtergrond muziek.Dit alles geeft een soort weldadigheid en troost. Want nu,tegen het eind van het jaar, maken we ons toch zorgen voor de toekomst en we denken ook aan de voorbije jaren toen je nog thuis bij je ouders woonde.Je vader die de kesrstboom alleen zo wilde versieren alsof het echt was. Reepjes watten op alle takken, ijsslieten die kaarsrecht hingen en echte kaarsjes.Je moeder die al een emmer klaar had staan met water, voor het geval de boom in de fik zou gaan.Later wanner mamma alleen kwam omdat pappa al vroeg stierf. Hoe we samen bakten en hoe ze alles terug in de kom deed terwijl het deeg al 2 maal gerezen was, maar waarin we geen zout hadden gedaan.Heel stiekem dringt zich een eenzaam gevoel op.
Dus ben ik te keer gegaan in de keuken. Kaarsjes en piepkleine lampjes onder de nep boerenkool maken het al heel intiem en gezellig.
Straks lekkere lange vingers bakken en heerlijke taarten.Het kerstmenu uitdenken met mijn wederhelft.Gelukkig komen er gezellige eters met Kerst om er samen met ons van te genieten.
Elkaar de kunsten op de piano laten horen, of een filmpje bekijken. Je moet het gewoon voor je zelf gezellig maken mensen.
Ben je niet graag alleen, nodig dan iemand uit, bak iets in je gezellige keuken. Ga niet alleen op de bank zitten. Steek de handen uit de mouwen en je knapt zeker op.
Fijne dagen voor iedereen.