Naar Ameland

Een vakantie op Ameland, dat leek ons wat. Beetje gek wanneer in Zeeland woont, maar het is toch een heel andere beleving. Ameland is stoer. Ameland voelt oer. Ameland kent geen bordjes van “honden verboden”, geen prikkeldraad en geen zwerfafval. De natuur is er zo aanwezig. Je voelt je nietig wanneer het er stormt en je voelt je vrij bij de mooie zonsondergangen wanneer je je alleen op de wereld waant. Er is zoveel ruimte. Er is nog een voordeel, er zijn maar 4 dorpen. Dus je kan ze allemaal aandoen op de fiets. Dat wordt dan ook gedaan.
Door de duinen ligt een pracht fietspad . Je hoeft dus ook niet de hele vakantie in de auto te zitten om naar de volgende bezienswaardigheid te gaan. Het is niet groot en de grootste bezienswaardigheid is de natuur. De enorme duinen waar je uren in kunt wandelen door zijn kleurrijke begroeiing.
De wereld voor jou alleen.Het voelt ook zo weg van de wereld, vooral wanneer je weet dat er geen boot meer gaat. Toch is er ook vertier. Voor de jeugd is er bij Hollum, waar wij logeerden, een pracht van een strandpavillioen dat helemaal omgetoverd kan worden tot een enorme disco .
Wij waren er nu begin september en dan zijn de meeste toeristen naar huis. Ook misschien omdat het weer deze zomer niet erg geweldig was. Gelukkig hadden we 4 dagen mooi weer van de 7 dagen en de andere dagen hadden we daar genoeg te zien.




We begonnen met 2 windstille dagen. Geen blaadje bewoog en het was voor de Amelanders ook een vreemde gewaarwording.Het was dus heerlijk toeven aan het water waar we de zon in de zee zagen zakken. Adrie was zo blij dat hij een gat in de lucht sprong. Jasper moest er van blaffen. Ik wilde nog een mooiere foto en liet hem nog enkele malen springen en.....floep, daar lag de telefoon in het water. Hij pakte hem vliegensvlug op, maar al wat hij nog zei was"trrrrrrrffffffffffff". Een kleine domper op deze heerlijke avond. Er werd verder gefietst met Jasper achter Adrie zijn fiets.



Er werden kleren gekocht in de prachtige Amelandse winkeltjes met de vriendelijke humorvolle verkopers. In de eerste leuke winkels in Hollum. Er was eeen modezaak voor dames en heren. Prachtige kleding en leuke vriendelijke eigenaars.Binnen 10 min. vertelden we over en weer onze ervaringen met vakantie enz. De jonge vrouw vertelde vol passie hoe zij met haar ouders en vriend naar Schotland ging en dat het zoveel regende. Maar op een dag klaarde het op , maar helaas waren ze al zoveel prachtigs voorbij gereden dat ze besloten om te keren en dat stuk nog eens te rijden bij mooi weer. Het mooiste was echter het moment dat er opeens een doelzakspeler kwam die voor hen speelde in the middle of nowhere. En daar ging ook nog haar vriend op de knieën en toen kwam er ook nog een klein doosje tevoorschijn......haar moeder hoorde ze nog vragen aan haar man"wist jij daarvan?" Het hoge woord kwam eruit. Natuurlijk wilde zij dat.......en zo verlieten we de winkel. Volle tassen en vol verhalen. Mooi is dat.

We maakten ook avondwandelingen met Jasper. En de laatste 3 dagen begon het net te regenen wanneer we op ons favoriete pad aankwamen. Gelukkig kon je ook doorlopen tot het trandpaviljoen "The Sunset"en daar genieten van een heerlijke maaltijd . Dat hebben we dan ook gedaan. Ook daar mocht Jasper naar binnen en waren ze allervriendelijkst. Op de terugweg werd het al wat donker en de voortoren verlichte ons pad.



Het regende niet erg maar er stond behoorlijk wat wind. Het was eigenlijk in de avond ook heel erg mooi en spannend. De foto's lijken op een stripboek .




Terwijl we zo langs de zee liepen zagen we ook wel eens twee zeehonden aan de kust nieuwschierig naar ons kijken.















Maar nu wilden we ook de zeehonden zien op de zandbank. Enkele keren gebeld naar de Robbenboot, maar al de drie boten voeren 2 dagen niet vanwege de harde wind.










Je ziet dat er aardig wat wind stond.Maar toch wilde het lukken.
We konden mee op de dag voor ons vertrek. Dit bootreisje zou heel wat te weeg brengen .



Het weer was niet best, zoals de foto laat zien. Maar toen we bij de zeehonden aankwamen hield het op met regenen en de wind hield op met waaien. Iedereen was doodstil op de boot.



Luister maar naar dit filmpje. Stiller kan het niet zijn. Wat een rust op zo'n zandbank. Alleen slapende, zich krabbende, of spelende robben op het zand. De boot ging tot op het zand en iedereen kon rustig de dieren bekijken. Ze werden er ook niet nerveus van en keken af en toe eens naar al die starende mensen op de boot.





Wat was dat genieten.






Maar thuis gekomen zagen we bij het bekijken van de foto's dat er een zeehond ernstig in de problemen was gekomen door dat er een vissersnet om zijn nek was geraakt. De wond zag er niet goed uit en wanneer er niet meteen werd ingegrepen zou de zeehond dit niet lang volhouden.



Vlug de telefoon gepakt en naar de Robbenboot gebeld. Gelukkig kreeg ik de aardige mevrouw aan de lijn. Maar ze zei dat ze hem al de hele week had gezien en dat daar niet aan te doen was. Die kan je niet vangen en hij zal uiteindelijk sterven. Nou, daar kon ik toch niet op wachten. Gelukkig bedacht Adrie dat Lenie't Hart van de zeehondencreche in Pieterburen (http://www.zeehondencreche.nl ) iets beters wist .
En ja, ik was de tweede die dat dier gezien had en ze gingen er diezelfde avond nog naar toe. Wouw, daar heb je wat aan. Geweldig. En grote opluchting voor ons en we dronken er een lekker glaasje van het Nobeltje op.


De volgende dag moeten we helaas weer naar huis. Maar...........die zeehond wilde niet uit mijn gedachten. Na 3 dagen mailde ik naar Pieterburen of ze dat onfortuinlijke dier toch wel gevonden hadden. Niets......geen antwoord. Maar na 5 dagen kwam er een mail van Lenie met de mededeling dat we hartelijk bedankt waren , dat het op het nippertje was. Deze foto zat erbij



Ik heb hem maar even wat kleiner gemaakt, want je schrikt enorm. Maar op de volgende foto liet ze zien dat hij ook al een visje at en dat het vast wel goed kwam met hem.



Eind goed al goed. Laten we het hopen. Op 8 Oktober ga ik met mijn goede vriendin Anna uit Zwolle hem opzoeken , want Lenie heeft ons uitgenodigd en ook heeft ze aan mijn vriendin An toegezegd dat ze eens wilt vertellen in de klas van An over de zeehonden. Dus........dit verhaal krijgt een staartje.....een zeehondenstaartje.



Ja, we zijn er geweest en hebben "nekkie" mogen bezoeken. Hij zat nog in een privé kuip buiten en daar mochten Anneke en ik naar toe.



Zij zag er goed uit. Het gewicht was verdubbeld en de wond groeit goed dicht. Het blijft altijd een litteken, maar daar kan zij goed mee leven.






Geweldig energieke mensen die alles op alles zetten om de dieren te helpen.

Dolle meiden

Blije koeien in de wei, die naar je toe komen en nieuwschierig zijn en het heerlijk vinden wanneer je ze aandacht geeft en soms willen ze ook nog wel geaaid worden. Het zijn zulke enorme dieren. Zo mooi en zo leuk om ze te bestuderen. Het is toch ondenkbaar dat deze blije vrije dieren die onder een boom willen soezen , dat je die achter tralies zet . Waar ze niets beleven en niet de wind voelen en waar ze elkaar niet kunnen plagen of waar ze nooit eens gek kunnen rennen.









Ik zag eens een koe die met haar mede koeien om 12.00 uur altijd naar buiten mochten. Zij wilde zich altijd even uitleven en ging als een van de eerste naar buien en daar wachtte ze de meiden op. Met iedereen wilde ze even dollen, even de krachten meten. Dat hoort toch zo. Dat is toch een dierwaardig bestaan.









Wij hebbeb toch geen recht om ze dat te ontzeggen. Om ze neurotisch te maken op dat kleine plekje in een stal.
Tja, we zullen wel bij ons zelf moeten beginnen. Eet geen vlees ofbegin met hooguit 2 maal in de week vlees te eten.Dan alleen kunnen we de megastallen laten verdwijnen, waar we met z'n allen ziek van worden.

Maar nu geniet ik even van deze lieve dieren.








Ha...daar komt Jasper.

Jasper wil naar de Boerenbond

De dagelijkse door de weekse wandeling om 10.30 uur met Jasper is een sport. Niet geheel ongevaarlijk . Druk je op deze foto, dan zie je links de Gamma en daarnaast zie je nog de watertoren. Daartussen ligt ons garagebedrijf. Rechtdoor, op het einde van deze weg ligt de Boerenbond. Daar wil hij naartoe.Ik weet het, niet de hond de baas laten zijn, maar hij is niet de baas. Soms moet hij het idee hebben dat hij het even is. Hij maakt dan een plannetje hoe het aangepakt moet worden.

We wandelen eerst een heel stuk en tegen het einde gaat hij aan de rechterkant van deze weg lopen om niet links naar de garage te hoeven gaan. Het zal je uiteindelijk wel lukken om hier naar links te gaan, maar dan zal je hem over de weg moeten sleuren en dat is niet makkelijk met 50 Kg. Het ie een drukke weg en nergens is er een stoep.De automobilisten denken dat je de hond mishandeld en draaien hun raampje open om verwensingen naar je hoofd te slingeren of er zal een botsing ontstaan.
Het beste is om een speciaal lekker kluifje te bewaren en dat op deze plek te geven, of door te lopen naar de Boerenbond.

We gaan dus maar rechtdoor. Geld had ik al meegenomen.





Hij mag mee naar binnen en ik kan hem loslaten, want hij weet waar het schap is, maar dat ga ik toch niet doen. Niet iedereen is dol op een hond.



Hier is het bewuste schap waar zijn voorliefde naar uitgaat.
Hij zit er dan ook vlak tegen aan. Hij gaat voor het gerookte spul. We nemen van alles wat. Hij is tevreden.
Nu naar de kassa, want uiteindelijk verlaat hij het pand alleen met een kluifje in de bek.



De cassière is op de hoogte. Eerst proberen om het zakje te openen. Zonder schaar is het een crime.
Jasper blijft vol verwachting kijken of het haar lukt.



Dank u wel. Nu heeft hij opeens haast.Dit kan hij onderweg niet opeten .Een hond heeft geen handen.

Wanneer we op een rustig stuk van het industrieterrein zijn mag hij los.De korste weg zal hij nemen. Wanneer het personeel van de Gamma hem nu roept raakt hij gefrustreerd. Hij zal altijd naar hen toelopen om even een duwtje te geven ter begroeting en maar daarbij wel knorrende geluiden maken die aangeven dat hij geen tijd heeft vandaag.
Hij draait zich naar mij toe .....kom op....doorlopen ....




Dan rustig voor de deur gaan staan en het baasje maakt de deur zeker open.
Nu kan hij rustig in het kantoor het stokje verorberen.

Liefde

We slepen met ijszakken, leggen verbanden aan, knippen sokken doormidden om rond de elleboog te binden, iedere dag 2 compressen en 2 sokken en in het begin rollen speciaal verband, molkosan om te deppen, daar weer parafine over om uitdrogen te voorkomen, 2 maal per week naar de dierenarts………..we hebben het over de verzorging van onze lieve labrador Jasper. Hij heeft nu last van een bursitis aan zijn elleboog waar soms het vocht uitgutst. Het lijkt meer op een kleine apotheek . Overal in huis staat verzorgingsmateriaal. Vakantie zit er niet in, want nu kan je het beste thuis zijn. Maar we verzorgen hem met liefde . Dat is ook nodig, want van de 8,5 jaar dat we hem hebben is hij al 5,5 jaar aan de sukkel. De hoofdoorzaak van de sukkel is : allergie voor onkruiden. Poten die opzwellen , hotspot in de zomer, plekken op de buik. Noem het maar op. Iedere 2 weken spuiten we hem in tegen zijn allergie. Dat werkt wel, dat is zeker. Zijn poten zijn veel verbeterd. Hij zelf is erg geduldig en dapper. Hij weet ook zeker dat we hem helpen. Maar dit te inleiding.

Verder zijn er natuurlijk leuke momenten. Vanmorgen gaat hij , zoals iedere dag, mee naar ons garagebedrijf en ik doe dan eerst de afwas en haal een kop thee en voor Jasper een bak met fris water. Maar vanmorgen vergat ik door al die liefdevolle verzorging van hem, zijn bakje met vers water te vullen. In het kantoor aangekomen duikt hij met zijn neus in de waterbak, kijkt me direct aan met de mededeling dat het water oud is. Ik vlieg met excuses meteen weer de keuken in. Hij dankt me door de bak direct half leeg te drinken.

Dan, tegen 10.00 uur, wordt het tijd voor zijn wandeling. Sok gaat af, want anders zakt hij toch vanzelf naar beneden. We lopen een rondje langs het industrieterrein, waar ook de Boerenbond is gelegen. Zijn hersenen slaan aan het denken hoe hij mij kan misleiden om bij de Boerenbond uit te komen. Ik trap daar niet in natuurlijk. Het is wel de bedoeling dat hij zijn behoefte gaat doen. Aangezien hij van de laatste cortison spuit erge buikkrampen door een vertraagde darmwerking heeft, zijn wij past gerust wanneer hij zijn behoefte heeft gedaan. Hij weet dat en stelt dan uit. Ik ben dan wel berijd om de route te verlengen en dat was de bedoeling. Komen we uiteindelijk toch bij de ingang van de Boerenbond uit, alwaar hij voor de deur gaat zitten met zijn blik op de ingang. Hij kijkt niet naar links en niet naar rechts. Er zit niets anders op dan naar binnen te gaan en iets lekkers te kopen. Maar hij mag niets hebben door zijn zieke buik. Dan zelf maar de truc van het lege zakje uitproberen. Lukt maar 1 keer. Je gaat naar binnen, pakt daar een leeg zakje, loopt weer naar buiten en dan doe je net alsof je het lekkere kluifje probeert uit het zakje te krijgen. Ondertussen loop je door , terug naar de garage. Daar aangekomen pak je vlug een lichtverteerbaar brokje uit de kast, doe het in het zakje en …..tara…kijk eens….een heerlijk kluifje. Een leugentje om bestwil.

Waarover spraken zij?

Het leek een lekkere morgen te zijn. Het zonnetje probeerde door de mist heen te komen toen ik met jasper aan onze wandeling begon. Hij is nog helemaal niet de oude, maar wandelen gaat goed. Na een poosje zagen we in de verte het ons zo bekende figuur van een manspersoon op ons paadje aankomen lopen. Het moest wel de boer zijn wiens boerderij hier zo mooi aan dit weggetje ligt en wiens land wij doorkruisen.
Soms zit hij verlegen om een praatje , soms niet. Zit hij er niet verlegen om dan loopt hij een andere weg in. Prima zo. Nu liep hij door en Jasper sloop op hem af. Was het de boer, of was het hem niet, scheen hij te denken. Ja, het was tum. Jasper ging er al vast bij liggen, wetende dat dit wel een kwartiertje duren ging.

Ik begon het gesprek met hem een kompliment te maken over een stukje in het plaatselijke dorpsblad waar zijn dochter een stukje in had geschreven. Zijn dochter woont al 15 jaar in New York en geniet met volle teugen van die stad. Haar ouders gaan eens per jaar er naar toe en zij komt ook een of twee keer naar haar ouderlijk huis terug om even van de weldadige rust te genieten.
Maar wanneer hij 10 dagen daar rond gelopen heeft dan is het ook welletjes. Te druk voor hem, zegt hij. Hij zou er doodgaan, zegt hij.....maar hoe langer het gesprek duurt hoe leuker New York wordt. Al die verschillende mensen in de metro, al die gele taxi's waar de wegen van vol zitten, maar al die prachtige musea en parken en.....opeens komen de leuke dingen naar voren. Het werd zelfs zo erg dat wanneer hij een leuke prijs zou winnen dan zou je daar toch iets kunnen kopen en daar af en toe kunnen blijven in plaats van in een hotel.Van het woord 'museum'kwamen we op kunst. Zijn dochter heeft kunstgeschiedenis gestudeerd en haar man is fotograaf van kunst. 'Hoe en wie bepaald nu eigenlijk of iets waardevolle kunst is?'dat hield hem bezig. Een klein schilderijtje van vermeer, zoals het 'Melkmeisje'werd daar bewaakt omdat het ongelofelijk waardevol is en een ander schilderij van Vermeer werd niet bewaakt. Waarom is een Rembrandt zo waardevol . Waarom is het schilderij van de vervalser niets waard, terwijl niemand het verschil kan ontdekken. Wanneer en wie bepaald opeens dat iets waardevol is en hoe lang gaat een schilderij mee?
Daarover spraken wij op dat winderigge paadje in de polder. Zo kunnen we echt wel een uur doorgaan, maar dat kunnen we onze arme Jasper niet aandoen.
We moesten maar weer eens verder gaan. De groeten en tot ziens, waren onze laatste woorden.

De hond is ziek

Hij kijkt je aan met vragende ogen. Dat zie je. Hij zucht en kruipt naar je toe. Hij wil gaan liggen op zijn zij, maar het voelt onprettig. Kijkt je weer aan. Zijn baasje gaat naast hem liggen op de koude houten vloer. Zijn kop vlijt zich tegen hem aan. Voorzichtig probeert hij naast hem te gaan liggen....hij kreunt en dan is hij er. Een lik op de baas zijn neus een kwispel met zijn staart. Dat zijn de enige uittingen van zijn gevoel. Hij blijft lief, ook al hebben we hem 3 dagen geleden een slang in zijn bek geduwd om het gas uit zijn buik te krijgen en ook al kreeg hij een spuit om te braken, wat hij daarna een half uur deed. het is zo intens verdrietig. Zijn baasje is boven een tablet gaan innemen om een beetje te kunnen ontspannen en ik zit met een gespannen buik vol stress en verdriet naar onze lieve labrador te kijken die wij niet helpen kunnen. Laat het snel morgen zijn, laat hem kunnen slapen, misschien is het morgen ietsje beter.

Met een groot keukenmes op de achterbank

Dit verhaal wilde ik al een paar dagen schrijven, voordat ik het weer vergeet.
Het gaat over een nieuw prachtig scherp keukenmes en over deze lieve hond die hier op de foto al 10 jaar is en mijn kleine neefje een kusje geeft.
We gaan 20 jaar teug in de tijd.
Ik had een groot keukenmes nodig.De prachtige kookwinkel van Bianca Bonte bestond toen al.Dus ik daar naar toe. Bas, onze labrador was toen pas 1 jaar en hij mocht natuurlijk mee .Hij bleef wel achter in de auto zitten.
We stopten voor de deur van haar winkel en na wat wikken en wegen kocht ik een vlijmscherp groot keukenmes en daarbij een messenblok voor de messen die nog zouden volgen.
Het grote houten blok werd apart ingepakt en het mes werd driedubbeldik ingepakt.
Alles werd voor de voorstoel van de auto gelegd.Stel je voor dat Bas uit nieuwsgierigheis erbij kon. Nu vlug naar huis. Maar wat kregen we nou....het stuur deed zo vreemd....toch geen lekke band! Ja, de linker voorband was zo plat als een dubbeltje.
Maar geen nood. Makkelijk wanneer je man een garagebedrijf heeft en dat op nog geen 5minuten rijden.Daarvoor moest ik terug de kookwinkel binnen om te telefoneren, want het mobiele tijdperk was nog niet aangebroken. Waar ik stond, werd er gevraagd? Nou, voor de kookwinkel."Als ik het niet dacht", was het antwoord toen al.Maar de monteur was er snel. De band was vlug verwisseld en het hele voorval had maar enkele minuten geduurd. We konden naar huis.
Ik rijd weg en kijk in de achteruitkijkspiegel. Wat ik daar zag... ik kon mijn ogen niet geloven.
Zit daar Bas achter mij in het spiegeltje te kijken met dat enorme mes in zijn bek.Dat vlijmscherpe nieuwe mes had hij vast . Jee....hoe kan dat nou. Lag toch speciaal voor de voorstoel, zodat hij er niet bij kon.Hij had dat mes kunnen pakken in die 2 minuten dat ik de winkel terug binnen ging om naar de garage te te bellen.Bas was een ongelofelijk ondeugende hond.Jong en onstuimig en is dat ook altijd gebleven.Hij had kans gezien het mes te pakken, terug naar achteren te springen en daar het papier eraf te halen en met een triomfantelijke blik het moment af te wachten dat ik het zou zien.
Nu niet in paniek raken, niet plotseling remmen, hem niet laten schrikken. Dat mes was vlijmscherp. Straks is zijn tong eraf. Oh....hoe pak ik het aan. Ik moest niet zeggen dat hij het los moest laten, want dan zou hij het toch weer oppakken en wie weet werd het dan gevaarlijker. Nu bleef hij brutaal in het spiegeltje naar mij kijken. Ik moest stoppen. Dus de auto werd aan de kant gezet.Ik draai me naar hem om en kan het mes zonder bloedvergieten voorzichtig uit zijn bek halen. Nou, wat een geluk dat hij er zo stil mee bleef zitten. Nergens geen bloed te zien.Op de een of andere manier weet een hond dat dat mes scherp is.Dat heb ik later wel ondervonden.Ze zijn er toch voorzichtig mee.Maar ik had Bas nog niet zo lang en hij was best wild.
Nu snel naar huis en het messenblok met mes goed hoog op het aanrecht zetten.
Ik heb het mes nu al bijna 20 jaar en nog zie ik dat beeld van die 2 bruine lieve stoute hondenogen die mij uitdagend aankeken en zeiden"kijk eens wat ik heb!!!!.