De psycholoog

De psycholoog heeft een ernstige kwaal, namelijk geldgebrek.
Hij kwam naar onze garage omdat de auto het begaf. Iedere dag moet hij een eind rijden, want zijn praktijk is in Antwerpen gezeteld. Ook rijdt hij graag in een grote auto, vanwege de aftand en het iets veiliger is.
De auto's die hij rijdt hebben hun beste tijd gehad en vertonen iedere week mankementen. Wanneer het vehikel niet meer te redden is koopt hij waar dan ook een ander wrak.
Dan zien we hem weer verschijnen. We zien hem vaak verschijnen, want de betaling gaat ook in kleine beetjes tegelijk. Nou vinden wij dat niet erg, want hij komt zijn beloftes altijd na en......hij is aangenaam gezelschap. Heeft veel interesses en kan heel boeiend vertellen .

Onlangs kwam hij weer met een andere auto. Die lekte zoveel benzine dat hij dacht dat hij de garage niet zou halen.
Hij zag er vermagerd uit, wat hem niet misstond . Hij vertelde dat hij met de vorige auto een zwaar ongeluk gehad had. Hij was nog maar net 2 weken uit het ziekenhuis.
Om 3 uur in de morgen kwam hij van Antwerpen ( van zijn werk)en werd vanachter aangereden door een slapende bestuurder van 21 jaar. Hij wist van niets meer. Buiten westen hebben ze hem uit de auto gehaald en met een nek brace in de ambulance gelegd. Zijn nek had geen schade, alleen een enorme zwelling van de gordel. Maar zijn rugspieren zijn ernstig gekneusd.
In het ziekenhuis werd hij naast een patiënt gelegd die 24 uur alles bij elkaar riep. De man had een hersenbloeding gekregen thuis en is pas na 2 dagen gevonden. Toen riep hij om hulp en dat bleef hij doen. De verpleegsters die meteen een zwak hadden voor de sympathieke psycholoog vroegen of hij ergens anders wilde liggen. Maar hij wilde bij de roepende man blijven, zodat die gerustgesteld kon worden door hem. Dat hij wist dat iemand hem hoorde."ja, ik ben 24 uur per dag met mijn vak bezig."
Na 4 dagen mocht hij naar huis. DeTurken die hem van de nodige auto's voorzien , hadden al voor een andere gezorgd. Daarmee kwam hij aan stotteren. Hij was snel gerepareerd.
Toen hij hem kwam ophalen vertelde hij zijn verhaal.
Het had hem veel gedaan, zei hij. Voor de eerste keer in een ziekenhuis. Niemand die hij wilde verwittigen. Ook mocht niemand aan hem komen om hem te verzorgen. Hij was zeer geëmotioneerd in het ziekenhuis. Na een dag lukte het hem om zijn oudste zoon te bellen. natuurlijk kwamen zijn kinderen hem daarna bezoeken. Van zijn vrouw leeft hij gescheiden maar wel in dezelfde straat. Dan kan hij iedere dag naar haar huis wanneer ze naar haar werk is en kan hij daar een beetje helpen in de huishouding. Zijn kinderen wonen daar ook en die maken ook de nodige rommel.
Hij werkt meestal tegen de middag en in de avond en kan dan zo zijn steentje bijdragen.
Ja, hij is een sympathieke man, onze psycholoog.

Infamous

Een mooie , vrolijke, verdrietige en ontroerende film.

Het verhaal gaat over de schrijver "Truman Capote" die een flamboyante persoonlijkheid is en in zijn vriendenkring graag gezien is. Met zijn hoge stemgeluid verteld hij de dames de laatste roddels van de stad.Hun mannen zagen in hem geen rivaal, integendeel, ze hingen ook aan zijn lippen wanneer hij annekdotes begon te vertellen over bevriende beroemdheden zoals "Bogy en Frank " ( Humphrey Bogart en Frank Sinatra).



Maar op een dag in 1959 ziet hij een bericht in de New York Times staan over een vierdubbele moord in een dorp in Kansas. Samen met zijn jeugd vriendin Nellie Harper Lee neemt hij de trein naar het Kansas om dicht bij de bron van deze midsaad te zijn. Hij wilde weten hoe het kleine stadje daarmee om zou gaan . Zouden ze bang zijn, kwaad of achterdochtig jegens de mede stadsgenoten ? Wat zou de reden kunnen zijn voor deze vrezelijke daad? Wie waren de slachtoffers en waarom zijn zij uitgekozen? Hij wilde dit alles verwerken in zijn nieuwe boek. Niet wetende dat het 5 jaar zou duren voor er een einde aan dit verhaal zou komen.
Deze film gaat over de schrijver.Hij is zo levensecht neergezet door Toby Jones , dat hij er een oscar voor kreeg.

Maar nu over het boek "In cold blood"dat hij schreef.
Ik heb hem hier liggen . Het is een vertaling van Thérèse Cornips en de titel is "in Koelen Bloede".Ik heb hem in een adem uitgelezen. De schrijver had nooit een notitieboekje mee maar onthield alles wat er gezegd was. Hij wilde het op zijn eigen manier verwoorden.

Hij vertelde veel later dat nooit iemand zou weten wat hem het boek gekost had.Het had hem geraakt tot in het merg van zijn botten.
Maar niet lang na de executies lag het boek in de winkel.Hij kreeg juichende kritieken .
Toch werd hem zijn schrijversvrijheid natuurlijk niet door iedereen in dank afgenomen. Personen die zichzelf net herkennen in hetgeen hij over ze schreef.
Hij wilde dat de daders niet als monsters laten overkomen, maar als mensen , met al hun verdriet en problemen. De een had ooit een ernstig auto ongeluk gehad waarbij zijn hersenen misschien beschadigd werden. De ander had een naar leven achter de rug.In andere omstandigheden waren ze misschien wel ingenieur geworden en brave huisvaders.( Perry en ook Dick waren erg intellegent.)

De schrijver had een groot uithoudingsvermogen. 5 Jaar lang bezocht hij ze, of schreef ze. 5 jaar lang bezig met dat ene boek. Het duurde 3 dagen met de trein wanneer hij ze bezoeken wilde.
Het boek is de moeite waard en de film zeer zeker ook.

Oude rozen

Een tragisch bericht in mijn mailbox vanmorgen.De roos Charles Rennie Mackintosh van David Austin mag alleen vermederd worden door David Austin zelf.
Dit klinkt niet dramatisch, maar wanneer je net 2 van deze rozen uit je tuin hebt gespit en in de container hebt gestopt en die container is ook inmiddels leeg gemaakt door de vuilophaaldienst, dan wordt het wel een naar bericht. Er zat nl. nog wel een klein puntje groen op de wortel. Maar hij bloeide heel erg minnetjes vorig jaar. Hij was al 18 jaar oud en aan vervanging toe. Door de extreme koude winter van dit jaar heeft hij het loodje gelegd. Ik had er 3 en gelukkig heb ik er nog een. Die gaat misschien niet meer bloeien, maar je weet het niet. Ik dacht het plekje vrij te maken en 2 nieuwe te kunnen verwelkomen, maar helaas is dat niet meer mogelijk. Een mailtje naar een rozenkweker en binnen 1 dag kwam dit nare bericht.
Een mens wil net dat hebben wat er niet meer is. Ik geef het zo vlug niet op en er zullen nog wel enkele mailtjes gestuurd worden hierover.
Maar het oude en wijze gezegde luidt : gooi geen oude schoenen weg voordat je nieuwe hebt.En dat heb ik net gedaan.

Francesca Woodman

Ik werd meteen door deze foto geraakt in de VPRO gids.Ben op internet gaan zoeken en het was een mooie ontdekking.
Het boek ligt hier voor me op tafel. Het is een mooi dik boek met veel bijzondere foto's.Deze fotografe werd geboren op 3 April 1958 en is maar 22 jaar geworden. Toen sprong ze uit een venster in New York op 21 Januari 1981
Haar beide ouders leefden voor de kunst. Moeder was ceramiste en vader schilder. Ze had 1 oudere broer die later electronische kunst zou gaan maken.Ze woonden veel in Italië, net buiten Florence waar haar ouders een boerderij bezaten.Daar kwam ze nog meer in contact met kunst.Op haar 13 jaar ging ze in Amerika naar kostschool en kreeg haar eerste cameraatje mee van haar vader. In 1975 ging ze naar Rhode Island General Assembly school, waar ze zich wilde toeleggen op de fotografie.Ze was toen 17 jaar.Op haar 19 de jaar mocht ze 1 jaar in Rome studeren.Doordat ze vloeiend Italiaans sprak maakte ze snel kennis met andere kunstenaars.Op haar 21 jaar kon ze afstuderen op Rhode Island. Ze ging daarna naar New York om een cariëre op te bouwen in de fotografie. Ze had echter snel het idee dat ze niet groeide in haar werk en dat er ook weinig belangstelling was. Ze had wel een tijdelijke relatie , maar ze leed ook aan depressies. Uiteindelijk heeft dit alles tot deze vroege dood geleid.





Nee, wanneer je alles weet, dan kijk je er anders na. Nu is het een droevig verhaal.
Op de VPRO

Kort intermezzo

Ze woonden aan de grens. Ze leefden op de grens. Ze kwamen uit Brabant. Vader, moeder en de twee zonen. Het waren mensen die zich zelf wilden zijn en zich niet in een hokje lieten duwen. De moeder wilde daar in de stille polder paarden houden. Ze ging honden fokken. Katten, pauwen, kippen, kwamen erbij. Niemand zou last van hun hebben op dat plekje.
Het jongste kind was een lieve stille jongen die wel een beetje eenzaam was. Hij was het buitenbeentje op school. Maar hij was graag bij zijn duiven, zei hij.
Ze waren gelukkig op dat hoekje daar in de polder. Helaas was het geluk van korte duur.
Moeder werd ernstig ziek. Het gezin was aangeslagen. De jongen zorgde voor al de dieren.Zijn grotere broer deed de paarden.
De knappe moeder werd een zieke zwakke vrouw. Maar na een poosje wilde ze toch nog eens op een paard zitten. Zo kwam het dat een buurmeisje haar op een paard hielp, de pruik werd aangereikt, de kip sprong erbij en ik kon de laatste gelukkige momenten vastleggen op de foto van deze bijzondere mensen. Ze voelde haar krachten terug komen, zei ze. Maar het was toch de laatste keer.Een jaar later is ze gestorven en door haar paarden naar haar laatste rustplaats gebracht...in Brabant.


Misschien staat deze foto wel op de kast in de kamer bij de jongens.

Het bos

Iedere zondag gaan we met onze hond Jasper (een labrador) naar het bos . Het is geen groot bos maar wel een mooi en zeer rustig bos. Wilde grote dieren zal je er niet tegen komen .Veel konijnen en sinds kort ook enkele eekhoorntjes. Mensen zie je er ook nauwelijks. Een handje vol op zondagmorgen met hun hond(den)en het blijft dan meestel bij een "goede morgen". Het lijkt wel een soort boscode. Je weet wie je er misschien kunt ontmoeten, maar het blijft afstandelijk. Maar door de jaren heen wordt de code toch steeds vaker doorbroken. Zo ook bij de man die de hele zomer in korte broek en stevige bruine benen het bos in wandelt tegen dezelfde tijd als wij.

De man loopt er meestal alleen met 2 alleraardigste kleine hondjes. Het zijn teefjes en Jasper is er wel dol op, vooral op de kleinste, die nou net niets van hem hebben moet.Maar het andere teefje is zo wild op hem dat we niet zomaar door kunnen lopen.We zijn er op de eerste plaats voor de hond.

Iedere week , of in iedergeval eens in de maand, spreken we met de man in de korte broek. Hij laat niet veel los en wij ook niet. Dus na 2 Jaar hebben we elkaar nog steeds iets te vertellen en blijft de ontmoeting iets spannends houden.
Mondjesmaat komt er informatie bij.
Na jaren weten we nu dat de man een partner heeft die doordeweek iedere dag met de hondjes wandeld, behalve op zondag. Dan zorgt hij dat de man in de kortebroek een heerlijk ontbijtje tegenmoed kan zien na de wandeling. Het is natuurlijk daarom dat hij zo snel loopt.Hij woont een dorp verder dan waar wij wonen. We weten zijn adres en e-mail gegevens . Dat zijn ouders in DenHaag wonen en dat hij daar met Kerst naar toe gaat en de pudding maakt voor het Kerstdiner.
Meer informatie heeft een mens niet nodig en het houdt de fantasie levendig.

De reiger

Het blijfteen dilemma. De hongerige reiger die je vijver heeft ontdekt en daar vroeg in de morgen een visje wilt verschalken. Dat gun ik hem natuurlijk en bovendien blijft het vissenbestand zo in evenwicht. Maar aan de andere kant voel ik mij zeer verantwoordelijk voor het welzijn van de vissen die bij mij in de vijver leven. Zij krijgen daar heel veel stress van, wanneer het grote dier op hen begint begint in te hakken .
Er zijn veel schuilhoekjes gemaakt met bloempotten, veel overhangende planten waar ze onder kunnen schuilen. Onzichtbare draden gespannen. Zo onzichtbaar dat de hond met zijn kop alles opver duwt wanneer hij wilt drinken. De beste remedie is de watersproeier die bij de minste beweging water over de vijver spuit.Een gewelige uitvinding.Diervriendelijk bovenal. de hond went eraan en rent snel door, de kat van de buren loopt via de schutting de tuin in. De reiger probeert het wel te negeren, maar wil toch niet een al te nat verenpak oplopen.Na verloop van tijd komt hij het niet eens meer proberen en kunnen de vissen weer kalm en vredig wonen en rondzwemmen in de vijver. Het nadeel is dat je zelf ook wel eens nat gesproeid wordt.Daarom zet ik hem overdag uit. Vergeet hem weleen aan te zetten tegen de avond en dan is het leed weer geschied. Grote vette kringen verraden de aanval. Vissen zijn nergens meer te zien. 4 Dagen visstilte. Wanneer je denkt dat er geen een meer in zit, dan opeens het grote wonder......ze zijn er weer.
Ik beloof ze plechtig beter voor ze te zorgen.