De koolmees .

Het is zover, er broedt een koolmees in ons nestkastje. Niets bijzonders eigenlijk, maar deze keer ben ik toch iets meer te weten gekomen.
Ook wij wilden graag eens in het kastje kijken zonder de vogeltjes te storen. Dus we kochten een heel mooi kastje. Meer voor ons geluk dan voor de vogeltjes, die hebben geen voorkeur , alleen in de grote van de opening.
We gingen dit keer verder. Er moest een camera in en de beelden moesten te zien zijn op onze IPhone. Dus het was een hele installatie. Alles hing klaar. Er werd veel door ons gekeken en op zekere avond sliep er opeens een koolmeesje, helemaal in zijn eentje, opgerold als een egel in het nestkastje. Wat gezellig. De andere koolmees sliep misschien in het andere nestkastje zonder camera , maar wel met een deurtje waar plexiglas achter zat. Mochten er jongen in zitten , dan konden we toch eens kijken.
Dus, de koolmees slaapt apart in een leeg nestkastje. Wanneer de zon onder gaat kruipt hij erin en wanneer de zon op komt gaat hij weer buiten aan de slag. Overdag zoeken de 2 geliefden elkaar op en bouwen samen aan een nest in het plexiglas kastje. Maar het was af en toe nog steenkoud en het vrouwtje wach op warmer weer, zodat ze de jongen kleine insecten kan voeren.
Helaas werd het camera nestkastje maar 2 keer als overnachting gebruikt. Wellicht was het toch irritant dat er een lampje brandde gedurende de nacht, anders zien we niets. Een infrarode camera zat er niet in. Maar op 23 april zag ik ze buiten in een boom paren en op 1 mei zag ik ze samen uit het plexiglas kastje komen. Het eitje was gelegd. Ze gaat er dan 24 dagen op zitten. Ik dacht dat het mannetje haar af en toe iets lekkers zou brengen , maar nee hoor. Na enkele uren lossen ze elkaar af. Dan zoekt het vrouwtje zelf haar kostje bij elkaar.
Bovendien heb ik van horen zeggen dat het mannetje koolmees er meer vrouwtjes op na kan houden, maar de onze niet hoor. Nu maar eens 3 weken afwachten .

Ont-moeten

Het is 7 uur en het is zondag. Waarom zit ik hier al zo vroeg in een koude keuken en lig ik niet in mijn warme bed.
De oorzaak was het geblaf van onze hond Jasper.

Hij is nu 10 jaar en heeft in die 10 jaar nauwelijks geblaft. Het is dus nodig dat er iemand gaat kijken wat er gaande is. "Honger"was de boodschap. Nou, daar kon ik wel wat aan doen, dan even naar buiten de tuin in en daarna viel hij meteen weer tevreden in slaap. Hij weet dat het nog te vroeg is voor de boswandeling.


De radio staat zachtjes aan  en er is een interessant programma met schrijfster Michelle van Dusseldorp.Zij komt uit Nieuw Zeeland en is getrouwd in dat land met een Nederlander. Uiteindelijk wilden ze alle twee met hun 3 kinderen naar Nederland emigreren. Dat hoor je wel vaker maar dan vanuit het drukke en volle Nederland naar daar.
Zij verteld over de verschillen van deze 2 landen. Het opvallendste dat haar opviel was de hoeveelheid mensen in Nederland met een Burn-out.Dat hoorde je in Nieuw-Zeeland niet. Volgens haar ligt de grondslag van dit fenomeen aan het vele "moeten".Men moet naar al de verjaardagen van familie en vrienden, men moet sociaal zijn en veel contacten onderhouden, men moet op facebook zitten, men moet naar de sportschool, men moet dat af maken waar je mee bent begonnen enz. De mensen in Nederland zijn hard voor zichzelf. In Nieuw-Zeeland wil men op de eerste plaats gelukkig zijn . Lukt iets totaal niet, dan stopt men ermee. Ze geven elkaar ook veel complimenten en wijzen niet alleen naar de fouten van elkaar. Mooi . Daar moet ik allemaal aan denken. De mensen zijn er vrolijker en spreken elkaar snel aan, maar niet op een opdringerige manier.
Haar remedie is dan ook :    Ga ont-moeten.
Raar woord eigenlijk. Ik ontmoet een vriend en ik wil niets "moeten".
Ze heeft een boek geschreven met de titel "Ik kan veranderen". Dat geeft hoop, zegt ze. Dat het kan.
Lijkt me een interessant boek. Bekijk je situatie van je leven eens anders . Ook ik had eens een burn-out. Eigenlijk moet je zeggen dat burn-out was. Ik moest in die tijd een half jaar hormoon tabletten slikken en dan kan het dat je overspannen wordt daardoor.
Ik wilde daar zelf zien uit te komen en kreeg van mijn bedrijfsarts een boek als tip. Het was "niet morgen maar nu" van Dr. Dyer. Het boek las heel makkelijk , er zat veel humor in en het hielp mij
enorm om met mijn burn-out om te gaan en met mijn leven daarna.Ga niet zitten afwachten. Ben de burn-out voor en lees er eens over. Misschien is het tijd voor het boek van Dyer of van Michelle van Duseldorp.Of begin gewoon met ont-moeten. Blijf vooral bij je eigen"ik". Doe je niet anders voor.Ben jezelf. Allemaal dingen die je gemoedstoestand zullen verbeteren.Ik heb het boek niet gelezen van Michelle, maar mij leek het wel interessant.

Zo, Jasper zijn geduld wordt beloond. We gaan aan de boswandeling beginnen.

Koelkastpoëzie

Het  is enig. 520 woorden met een magneetje. Ze zitten op de koelkastdeur en wanneer je zin hebt maak je even een regel van de woorden.
Heb je een feestje gehad, kijk daarna eens op de koelkast. Misschien staat er dan iets moois bij.
Dit is al jaren bekend in Scandinavië en is daar het cadeau van 2012 geweest.
Nu is het hier verkrijgbaar. Zoek even bij www.koelkastpoezie.com

Wij hebben er veel plezier van .
Even tussendoor iets verzinnen. 's Morgens kijken wat de ander voor het naar bed gaan heeft verzonnen.

Heel erg aan te bevelen.

Muisje

 

Kleine gave muis

versteent in een kooitje

                                                              klamt zich vast aan het gaas
                                                 wanneer onder hem het klepje open gaat

 Dan laat hij zich vallen in het gras

                                                               rent regelrecht terug naar huis

voor de wielen van een auto

maakt rechtomkeer

om als een rakket over het lange fietspad

                                                      te verdwijnen en komt nooit weer.

 

 

 

Het romantische weidje

Daar sta je dan even te genieten van het voorjaarszonnetje.
Voor je een prachtig oud weidje .

De wei wordt omzoomd met een oude muur, een houtkotje en een oude stal.
In dat stalletje zit een deur die altijd open staat en waar de kippen vrijelijk in en uit kunnen lopen
Ik stop er graag . Er is altijd wel iets te zien. Nu helemaal, want het is er druk. Een 7 tal schapen staan vredig te grazen met
met springende en slapende lammetjes om zich heen. Dit zijn de eerste lammetjes die ik zie dit jaar. Het is nog maar de eerste week in februari.

De romantiek van dit plaatje is overweldigend.
Was aan de draad, rook uit de schoorsteen kringelt omhoog, blatende lammetjes die roepen naar hun moeder.Kippen en lammetjes lopen door elkaar heen.
Er is een heel erg klein lammetje dat in de buurt blijft van een duidelijk groter broertje of zusje.
Af en toe sprinten ze naar hun moeder en vliegen op de tepels af. Honger !!!!!
Dit kleintje roept wel heel hard om zijn moeder en probeert ook onder de moeder te kruipen. Het romantische beeld wordt opeens  ruw verstoord.

Beng !!! Een harde kopstoot is haar deel. Moeder moet het kleine diertje niet. Wel het andere lam. De verstotene kijkt ons vertwijfelt aan en blaat  heel zielig.
Mijn hart krimpt ineen.

Ben nog 10 minuten blijven staan . Misschien had ze een andere moeder en was ze mis. Nee hoor, geen liefde en vooral geen eten voor het kleine lam.

Dan me maar eens opdringen bij de boerin of boer. Of ze het wist....ja ze wist het.
Of ze het met de fles te eten gaf......ja dat deed ze. Nou, tot ziens dan maar.......ja....tot ziens.

Het vredige gevoel was verdwenen, net als de zon. Morgen nog maar eens langs rijden.
Misschien gaat het toch nog lukken met dit kleine diertje.


PS De volgende dag keek het me nieuwschierig aan en was ze net als de anderen, net iets kleiner.
Er werd goed voor gezorgd, dat stond vast.

Kerstcrisis op de Markt.

Het begon allemaal op de dag dat de Kerstmarkt in ons dorp zou plaatsvinden.
Het jaar ervoor werd hij op het laatste moment afgeblazen vanwege storm.
Dit jaar gebeurde het weer. Om 2 Uur waren de eerste kramen al bezig met het opzetten van hun kraam. De ondernemers die in het Kerstmarktcommité zaten , waren druk in de weer met de electriciteit en de versiering van de Markt.
Je zag de zorgelijke blikken wel op hun gezicht, maar tegen de avond zou de wind wel gaan liggen.
Het was niet alleen de rukwind die onder het zeil schoot en het kraam omhoog zwiepte met de inhoud erop, maar ook de regen die de nodige schade kon veroorzaken aan de koopwaar.

Er werden extra haringen in de grond geslagen en de standhouders renden dapper achter hun opvliegende koopwaar aan.
Toch werkte de klappende zeilen en de omkiepende tafels en de zwiepende regen hen danig op de zenuwen en nog voordat het half 5 was werd er al door enkelen ingepakt .
En voordat het 18.00 uur was, werd er door het Kerstcommité de kerstmarkt afgelast. Dus inpakken en wegwezen was het advies.

 

Ook voor mij was het een drukke winderige middag geweest. Wat hand en spandiensten gegeven en wat foto´s in de regen genomen.
En tegen 18.00 uur naar huis. Ik had natuurlijk niets aan de foto´s, maar dat was minder erg.
Al die gene die al maanden bezig waren om dit op poten te zetten, die waren natuurlijk zwaar teleurgesteld.
Het zou er geweldig uit hebben gezien ware het weer rustig geweest. Het zou ook veel sfeervoller zijn geweest dan wanneer het binnen in het dorpshuis was gehouden. Maar nu was er helemaal niets.Tegen 19.00 uur , toen ik met de hond ging wandelen , zag ik overal uit de straten mensen komen die onverrichterzake naar de Markt gingen.
Jammer !

Parijs in de winter

Om kwart voor 4 liep de wekker af.
Marleen , mijn buurvrouw en ik zouden een dag op en neer naar Parijs gaan.
Of dat gaat en de moeite is kan ik zeggen.....zeker.  Wanneer de Thalys in je stad stopt dan zeker. Wij moesten eerst een uurtje naar Gent reizen en dan met de trein naar Brussel. Dat alles neemt wat tijd.
Ons plan was dan ook om de Thalys in Gent te nemen en dan rechtstreeks naar Parijs te reizen, maar vanwege werkzaamheden aan de lijn is die een paar maanden uit de roulatie.  Om 6.15 u ging de trein naar Brussel en om 7.13 en om 8.35u. stonden we op het Gare du Nord.
Een enorm station, maar het was mede door de Metro app. op mijn mobiel, een fluitje van een cent om de juiste metro naar Père Lachaise te vinden,|Metro 4 richting \porte Clignancourt en na een stop meteen uittappen bij Barbès Rochechouart.
Dan metro 2 naar Pere Lachaise.Daar waren we tegen kwart over 9. We maakten een foto van het bord met beroemde graven en togen naar Jim Morrisson. Die hadden we redelijk snel gevonden.
Hij ligt achter een hekwerk, zodat je niet bij zijn graf kunt komen.

Maar later zag ik dat iedereen er overheen klimt.Het was nu dood stil op het kerkhof, maar in de zomer zijn bij dit graf hele hapenings met muziek en zang .

Dit was deel een van het bezoek aan Pere Lachaise.
Nu mijn graf nog. Dat was een moeilijke.
Ik zocht voor mijn vriendin An in Zwolle het graf van Annie Girardot.
Snel een bericht naar Zwolle gezonden om de ligplaats te ferifiëren . Sector 49 2 de devisie.
Het bleek na 1 uur zoeken helemaal boven op de heuvel van Pere Lachaise te liggen , links onder het crematorium.
Van boven af heb je daar dit uitzicht.

Ondanks dat we al in die sector zaten konden wij het graf niet vinden. Nog aan een opzichter van de bladruimers gevraagd en die wist het. Nee, niet section 49 maar de 2 de traat linksaf en dan in het midden aan de rechterkant.
Dat klopte uiteindelijk redelijk en het bleek toch ook in sectie 49 te zijn , daar waar we al zochten.
Om 11.00 uur zouden we het kerkhof verlaten, dat was de afspraak die we met elkaar gemaakt hadden. En om 2 minuten over 11 zag ik opeens haar afbeelding tegen een grafsteen.

Wat een vreugde. De zon begon ook meteen te schijnen. We namen het lichtje dat we mee genomen hadden uit de tas en zochten naar de lucifers. Aan alles was gedacht. Toen het lichtje brande heeft Marleen een filmpje gemaakt van het plaatsen ervan. Zo kon vriendin Anneke in Zwolle getuige zijn van de plechtige woorden die ik sprak.

Salutions de Anna de Zwolle , elle vous embrasse.

 

Maar toen we goed keken op de steen achter het graf, zagen we dat het haar moeders graf was.Zij is bijgezet in dit graf van haar moeder , maar haar naam staat er nog niet op.
Blij dat onze doelen wat dit betreft berijkt waren togen we weer naar de uitgang.

Dit is de ingang/uitgang van de mooie begraafplaats en hieronder zie je de straat. Ergens in het midden is de ingang.

We gaan met Metro richting Opera. Daar lopen we midden in de Marais. Dat is de Jodenbeurt in Parijs. Veel Joodse bakkers en kleding winkels, juweliers enz.
Er waren ook veel eet tentjes. Zag er allemaal wel knus uit, maar we wilden daar toch uiteindelijk niet eten en besloten verder te lopen.
Je bent toch in Parijs om wat te zien en niet om maar te zitten.Het werd al snel rustiger, want de meeste mensen zochten iets op, om 12.00 uur.

Ook wij vonden een geschikt etablisement waar ze een heerlijk Plat du Jour hadden.We dronken er een halve fles water, 2 kopjes koffie en een heerlijk ham met groente en brood.
Uitgerust en met een volle maag togen we nu rechtsstreeks naar Galeries Lafayette.
Aan de buitenkant heb ik hem niet kunnen bewonderen, want vanuit het gangenstelsel van de Metro kon je zo de enorme zaak binnen lopen.
Je keek er je ogen uit. Enorme afdelingen met alleen maar schoenen, of alleen maar heerlijke geurtjes maar ook stond Hermé er met zijn verrukkelijke Macarons. 7 Heb ik er gekocht voor Adrie.
En dan stond daar in het midden , onder de prachtige koepel de enorme , negen verdiepingen hoge kerstboom versierd met Swarovski glas. Vooral aan de onderkant spiegelde het glas enorm.

.

De enorme warmte dwong ons toch weer snel de uitgang op te zoeken. We besloten ons derde en laatste voorgenomen doel meteen te gaan opzoeken. Dat was de Arc du Triomphe.

Het lijkt niet zo hoog te zijn en voor 9 euro mag je de 256 treden beklimmen. Ik moet toegeven dat me dat erg tegen viel. De trap draaide enorm, de mensen die achter je kwamen hadden ook een bepaald tempo en die konden je eigenlijk nouwelijks passeren. Er was wel een klein nisje na 150 treden waar 2 personen even konden uitrusten zonder een ander in de weg te zitten.

Maar boven is het geweldig.

Hier lijkt het als of de Eifeltoren heel dichtbij is. Het is adembenemend wanneer je daar staat en het geroezemoes van het verkeer hoort.

Het was helemaal niet druk op het dak van de Arc du Triomph.Dus in alle rust konden we de verschillende kanten bekijken.

Hier kijken we de kant van de La Défence .Dat is een zakenwijk waar veel grote bedrijven zijn gevestigd. In deze wijk werken 150.000 mensen en 4000 ervan werken in de Grande Arche.

De  Grande Arche is het grote vierkante open gebouw .. Zeer indrukwekkend om te zien.
108 Meter hoog en 112 meter breed.

Het kantoorgebouw en tevens toeristische trekpleister moet worden gezien als een moderne variant op de L`Arc de Triomphe.

Het is ook mogelijk een bezoek te brengen aan de Grande Arche. Een echte aanrader want dit gebouw is één van hoogtepunten van het nieuwe en moderne Parijs. Via de glazen lift bereik je de hoogste etage waar je een schitterd uitzicht vind over Parijs. Verder kun je in de Grande Arche kunstexposities bekijken, het computermuseum bezoeken, eten in het restaurant en de films bekijken over de ontwikkeling van de Grand Arche.

 Hier zien we de 2 boulevards samen komen bij de Arc du Triomphe Rechts de Champs Élysée en links de Boulevard Haussmann.
Het ziet er zeer pompeus uit en de huizen op de punten van de boulevards zorgen dat het geheel op taartpunten lijkt.
Om deze brede straten aan te leggen moest heel parijs op de schop. Hele middeleeuwe wijken moesten tegen de vlakte, mensen moesten hun huis of zaak verlaten en elders onderdak zoeken.
Er werden plannen gemaakt om een derde van het park du Luxembourg af te halen en ook begraven mocht niet meer in Parijs maar zou moeten gebeuren in Ponoise.Hier zijn de mensen tegen in optand gekomen en het is ook niet door gegaan.

Wil je een mooie roman lezen over enkele van die mensen die gedwongen werden hun dierbaar huis vol herinneringen te verlaten , druk dan eens op deze link

Het huis waar jij zo van hield. van Tatiana de Rosnay  

                                                                                                            

Het gaat over een vrouw die brieven schrijft aan haar overleden man en haar zieleroerselen aan hem schrijft. Zij, en haar buurmeisje van de bloemenwinkel en de dokter en nog vele mensen in haar straat zijn gedwongen om binnen afzienbare tijd het huis te moeten verlaten want de hele wijk gaat tegen de grond . Haar huis is dat witte huis naast de kerk. Een ontroerend boek met een zeer ontroerend einde.

Deze oude foto's zijn genomen door Charles Marville. 

Genoeg gedroomd over het verleden. We moeten weer naar beneden. Gelukkig is het niet erg druk, want anders zou je misschien te veel de druk van de veel jongere beklimmers in je rug voelen op de wenteltrap. Maar het ging goed. Toch beter naar beneden dan naar boven.
Hoe zag het platteau er nou uit waar we zo'n mooi uitzicht hadden.....

Nou zo.Heel veilig en toch kan je er goed fotograferen.

Met knikkende knieën liepen we nog een beetje te drentelen over de Champs Elysees.

Nee, dit zijn we niet. Maar wij konden nu ook wel een bankje gebruiken.

 We besloten de metro te nemen richting Gare du Nord. Het was nog wel wat te vroeg, maar ook weer te laat om nog ergens naar toe te gaan.
Tot nu toe hadden we nog geen meter te veel gelopen tijdens het zoeken naar de juiste metro. Tot we bij Chatelet°les Halles zochten naar Gare du Nord. Niet te vindeen, maar zoek je naar airoport Charles de Gaulle dan zit je goed. De eerste halte is al het Gare du Nord. We konden nog 1 uurtje wat eten en drinken en daarna weer de Thalys in.

Om 21.30 u waren we thuis en zaten lekker aan de thee met een heerlijke macarons.

Een fijne dagje Parijs.