donderdag 23 juni 2016

Hoofdstuk 12. Drame bij de kauwenfamilie

Drama bij de kauwenfamilie


Cor zat op zijn tak te.  Genieten van de rust. Hij was weer helemaal thuis. Iris was zijn vriendin geworden en ze kletsen samen heel wat af . Opa  Thor was ook weer naar zijn eigen gebiedje vertrokken. 
Maar na enkele weken begon er toch wat te knagen. Iris leek soms zo in gedachten bij haar familie. De onzekerheid kwelde haar. Waar was haar broer, waar waren de andere familieleden. Hoe ging het met haar vader en moeder. Eigenlijk stond zijn besluit vast. Hij wilde erheen. Hij had het Iris verteld en ze kreeg meteen tranen in haar ogen. " dan gaan we samen" zei ze. Ik weet waar je moet zijn en ik herken ze. Oh Cor, wanneer vertrekken we?  Weet je wat, we vliegen vandaag naar opa Thor en vertellen het hem. Hij kan dan weer hier komen wonen en de kouwen zullen wel een oogje in het zeil houden en hem verwennen.
En zo geschiedde. Na enkele dagen konden ze vertrekken. Alle kouwen stonden op het dak. Opa Thor zat erbij. Ze waren opvallend stil. .' Jongens, kop op, we zijn in een mum van tijd weer terug. Misschien brengen we wel haar ouders en broer mee. Zorg goed voor opa. Dag dag... ze klapwiekten nog boven het dak en daar gingen ze.  Het zou een moeilijke reis worden, daar was Londen kinderspel bij.

maandag 29 februari 2016



http://4.bp.blogspot.com/_03_61-37t7o/S4Ug-SgbTUI/AAAAAAAAABM/BsOJnoS5BTk/s320/03102009095.jpg



Vandaag dinsdag 23 februari 2010 begin ik aan dit schrijversblog. Het zou over van alles kunnen gaan, maar het schrijversvirus heeft me te pakken, dus hier volgt het eerste verhaal. Een verhaal over een kleine jongen die naar Rusland reist in 1958.


Het idee kwam in me op door de uitzending van zondagavond. Ik zag de documentaire van Jelle Brandt Corstius.
http://www.mightymoscow.blogspot.com/ en werd meteen weer Rusland in getrokken met zijn mooie maar ook heel tragische beelden.
Prachtig gemaakt. Ik had al eerder een serie gezien en alle uitzendingen zijn zo menselijk en geven zo goed weer hoe de Russen leven en denken. Het is een heel speciaal land. Het is ook een ongelofelijk land met veel vervuiling , maar het is ook heel erg mooi en vooral heel groot.

Geinspireerd door de Russische beelden wilde ik ook het waargebeurde verhaal vertellen van een man, wiens moeder Russin was en die samen met zijn moeder een treinreis gaat maken in 1958 naar haar vaderland. Hij was toen 6 jaar en zijn moeder Nina was in geen 15 jaar thuis geweest. Toen de oorlog begon is zij als 15 jarige naar Duitsland getransporteerd met heel veel andere meisjes en heeft daar op de kinderen van een arts gepast. De reis begint in de winter en het was tegen Kerstmis . Het verhaal is een geromaniseerd waar gebeurd verhaal. Het zijn herinneringen van een reis naar Rusland in 1958 .

----------------------------------------------------------------------------------



De herinnering begint hier.




De treinreis

André keek doorlopend door het raampje van de treincoupé naar buiten. Hij vond het zo spannend wat daar gebeurde. Het steeds veranderende landschap was interessant maar echt spannend waren de perrons. Mensen die verwilderd zochten naar de juiste wagon, mensen die zochten naar familie die in de trein moesten zitten. Anderen die de kruier aanwijzingen gaven waar de koffers neergezet moesten worden, huilende of zwaaiende mensen. De emoties liepen soms hoog op bij de perrons. Iedereen had veel te veel koffers, leek het wel. In zijn dorp gebeurde nooit zo veel. Er was ook geen trein en dus ook geen perron. Hij wist zeker dat hij er dan heel vaak zou zijn.
Ze gingen met z’n tweetjes naar opa en oma in Rusland. Hij was er nog nooit geweest. Zijn broer ook niet. Zijn moeder ging na 15 jaar weer terug naar Rusland. Ze was best zenuwachtig en soms zelfs uitgelaten. Dat was hij niet van haar gewend. Ze was serieus, niet vaak grappig of vrolijk. Hij voelde ook vaak een soort afstand tussen zijn moeder en hem. Maar nu was het opeens gezellig. In de treincoupé was het nog gezelliger dan thuis . De banken waren bekleed met rood pluche en er hingen gordijntjes aan de ramen die echt dicht konden . Wanneer het donker werd zouden ze het bed naar beneden trekken en dan kon hij ook nog heerlijk slapen in de coupé. Er waren zelfs lampjes waarbij je in bed zou kunnen lezen. Zijn moeder had voor hem een nieuwe jas en nieuwe schoenen gekocht en een muts met een sterretje voorop. Het leek op een Russische ster zei zijn moeder. Zij vond het heel erg mooi staan. Het was winter en er ligt dan altijd heel veel sneeuw, vertelde ze. Zonder muts zou hij het erg koud hebben.


Zijn opa en oma en tante Sacha heel blij zouden zijn wanneer ze er eindelijk waren. Ze zouden wel bijna 4 weken weg zijn en daarom had hij van de meester leerboekjes meegekregen die hij in de trein in kon kijken zo dat hij niet te ver achterop zou raken. Na de Kerstvakantie gingen de andere kinderen weer naar school maar André mocht per uitzondering wat langer wegblijven. Zijn moeder had al jaren geprobeerd om eens terug naar Rusland te kunnen gaan maar er kwam nooit toestemming van de ambassade. Iedere keer was er weer wat tussen gekomen. Zijn moeder schreef vaak brieven naar haar zus Sacha en die waren dan open aangekomen, schreef Sacha haar dan terug. Omdat het wonder nu geschied was en ze eindelijk haar vaderland terug ging zien, mocht hij langer wegblijven. Mamma had zelf om de leerboekjes gevraagd, dan konden ze samen wat lessen doen terwijl ze weg waren. Ze had de boekjes al in de couchette op het tafeltje gelegd. Maar André keek veel liever naar alle drukte die er in de trein heerste. Dan kwam de treincontroleur binnen om de kaartjes bekijken, dan kwam er een mevrouw naast zijn moeder zitten die Russisch sprak en een klein beetje Nederlands. Ze lachten samen en dronken thee. Het was echt heel gezellig.
Er was een hele mooie gezellige restauratiewagen waar ze zouden eten. Hij was nu al in een heel andere wereld terwijl ze nog niet eens in Rusland waren.
Pappa en zijn broer Leen waren nu alleen thuis. Maar dat zou wel lukken. De zus van pappa kwam af en toe om wat te helpen en Leen had zijn vrienden in de buurt. Zijn vader en Leen hadden hen naar Hoek van Holland gebracht .Leen had wel mee willen gaan, maar hij zat al op de middelbare school en daar kon je niet zo maar weg blijven.

De trein ging eerst naar Schiedam dan naar Utrecht, Amersfoort, Deventer,Hengelo, Bad Bentheim, Rheine, Ostnabrück, Hannover, Helmstad, Berlijn, Frankfurth-an de Oder, en dan waren ze al in Warschau. Dat was in Polen.

Hij had al een nacht geslapen in het onderste bed en zijn moeder boven. Vandaag mocht hij boven slapen. Hij had niet zo heel goed geslapen want een paar keer was hij wakker geworden van het stoppen van de trein en daarna harde geluiden van deuren die open en dicht werden gesmeten. Lampen gingen opeens vanzelf aan. Het was angstaanjagend. Dan riep een man 'paspoortcontrole'. Gelukkig had zijn moeder alles binnen handbereik. Alles was in orde. Ze konden weer verder slapen. Dan weer slaande deuren, weer gingen de lampen aan. Moeder zei dat ze nu bij de Poolse grens waren en dat er nu nog een stempel in het paspoort gezet zou worden. Hierna sliepen ze lekker door tot in de morgen.
Vlug keek hij uit het raampje. Het was pas 6 uur en nog donker buiten. Mamma sliep nog. Vandaag zouden ze in Warschau aankomen en daar moesten ze uit de trein. Mamma had alles uitgelegd. Hij moest haar vasthouden onder alle omstandigheden . Met de vrije hand moest hij de kleinste koffer dragen. Zelf had ze 3 koffers waarvan 2 koffers met een riem aan elkaar gebonden waren zodat ze die aan haar kon laten hangen. Een koffer op haar rug en een voor haar en 1 koffer in de hand. Thuis hadden ze het uitgeprobeerd, maar straks zouden ze moeten lopen tussen mensen en weer een trein zien in te komen. Ze was in ieder geval vastbesloten om geen kruier te nemen die dan misschien met je koffers er vandoor zou gaan.

André wilde de tijd doden door eens in een leerboekje te gaan lezen. Het klein lampje boven het bed klikte hij aan. Daar zou niemand last van hebben. Hij zocht naar het tafeltje, maar daar lagen ze niet. Dan had zijn moeder ze misschien weer in de tas gedaan. Jammer. Hij ging uit zijn bed en keek even of zijn moeder nog sliep. Ze had het gemerkt en sloeg haar ogen op. "Wat is er André, moet je naar het toilet?"fluisterde ze . Nee, niet speciaal, maar hij vroeg waar ze de boekjes gelaten had? "Liggen ze daar niet?", vroeg ze al ongerust. Ze had de boekjes helemaal niet meer gezien. Ze dacht na en kwam tot de conclusie dat ze bestolen was. Die aardige dame die Nederlands zou studeren was de enige die ervoor in aanmerking kwam. Ze keek onthutst. Die vrouw was al lang uit de trein gestapt. Hoe kon ze dat nou doen? Wat bezielde haar en waarom had ze niet opgepast. De kleine André keek bedroefd. De boeken waren van de meester en hij had er wat mee te doen gehad. De meester zou dit niet leuk vinden. Mamma stond snel op, ze wasten zich en daarna liepen ze naar de restauratiewagen. Wat dacht je, natuurlijk geen spoor meer te vinden van die vrouw. Hij was zo verbaasd dat die aardige mevrouw dat meegenomen kon hebben.
Maar veel tijd om te treuren was er niet. Na het ontbijt in de restauratiewagen werd alvast het een en ander ingepakt. Laat in de middag zouden ze in Warschau zijn waar ze eruit moesten.

Warschau

Het werd een hele onderneming. Moeder die gebukt ging onder een aantal koffers. "Help eens een beetje André, duw eens tegen deze koffer, die hangt zo scheef." Hij had echter zo veel te zien daar op dat perron. Het leek meer op een sprookje uit een mooi boek. Het stond er vol met oude stoomlocomotieven en mannen die kolen waren aan het scheppen. Overal zag je gloeiende kolen op bergjes liggen waar de rode gloed nog in zat als waren het kerstlichtjes en tot in de verte zag je de rook opstijgen. Oh....hier was veel te zien. Door de silhouetten van de mensen die er voor liepen leek het wel op een film.Hij wilde de beelden op zich in laten werken maar mamma zei "Kom nou André, pak je koffer en houdt mijn hand vast". Ze moesten naar het loket om te vragen waar de trein zou vertrekken naar Moskou. André moest op de bank blijven zitten en niet weglopen. Maar hij zag daar een geweldig schouwspel. De wagons werden van het onderstel gehesen en op een breder onderstel gezet. Het spoor vanaf hier en door Rusland was breder had zijn moeder al uitgelegd . Het ging allemaal te vlug . Zijn moeder stond alweer aan hem te trekken dat hij op moest staan en dat hij zijn koffer niet moest vergeten. Ze had de koffers weer op haar borst en rug gehangen en sleepte zich voort naar het juiste perron waar de trein al klaar stond. Het bleek dat ze nog heel veel tijd hadden gehad want het duurde nog een half uur voor dat de trein zich in beweging zette. Zijn moeder was in de wagon geklommen met behulp van een aardige meneer . Hij had de koffers aangenomen en zette ze bij de deur neer. Ze zei tegen André dat hij op de koffers moest gaan zitten zodat zij ondertussen de juiste coucette kon gaan zoeken. Die bleek die nog mooier dan de vorige. Ze deelden de couchette met enkele anderen mensen , maar dat was niet vervelend. Hij was het enige kind en iedereen was aardig tegen hem. Hij kreeg af en toe koekjes en chocolade toegestopt en keken heel vriendelijk naar hem.

Dit was de laatste nacht in de trein. Nu lag hij lekker boven, net onder het plafond. Deze nacht sliep hij heerlijk.
Onder de morgen waren ze in Moskou. Jammer dat hij daar niets van zag. Er moest weer met koffers gesjouwd worden. Nou, hij bewonderde zijn moeder wel. Wat was ze sterk. Gelukkig zaten ze daarna in de laatste trein die hen naar Orel zou brengen. Wat spannend. Zijn moeder werd ook stiller en zat er al helemaal klaar voor. Nog een paar uurtjes en dan waren ze er. Buiten begon het te sneeuwen en het heuvelachtige landschap zag wit. Gelukkig had hij een dikke jas en een warme muts. Hij keek gespannen uit het raampje. Ze zouden er nu snel zijn.

De ontmoeting

Orel stond er op het perronbord. Ze waren er. Zijn moeder keek zenuwachtig uit het raampje.
Zou iemand hen komen ophalen? Zou ze hen herkennen ?
Daar stonden 3 mensen te zwaaien. Was het Sacha? "Ja kijk André, daar staat tante Sacha.
Ze kwamen de trein binnen om haar te kussen en daarna hopelijk te helpen. Maar André vloog al vlug door de lucht. Kreeg kussen op zijn voorhoofd, zijn muts werd afgedaan, hij werd bekeken en weer geknuffeld. Tranen voelde hij langs zijn wangen lopen, maar die waren echt niet van hem, Tante Sacha en haar dochter lieten ze vrijelijk lopen. Oom Vladimir was wat praktischer en hij pakte een voor een de koffers en zette ze op een karretje. Daar had je wat aan.
Ook zijn moeder werd vastgepakt en bekeken en weer gekust. Bij haar liepen de tranen als een waterval naar beneden. Wat een weerzien. Wat waren ze blij. André werd er verlegen van. "Kom jongen," zei de oom vriendelijk en duwde hem voor richting uitgang.



http://2.bp.blogspot.com/_03_61-37t7o/S4WmjyfvQmI/AAAAAAAAAB0/bx1OR8RNnmM/s320/1910.jpg

Het grote meisje was Larissa. De dochter van tante Sacha. Tante Sacha was een aangenomen kind van opa en oma. Ze dachten geen kinderen te kunnen krijgen en zo kwam Sacha bij hen in huis. Een jaar later was oma echter zwanger van Nina.
Ze waren echt dol op elkaar. Tante Sacha was een grappige tante. André verstond er wel iets van. Ze sprak een gebroken Duits tegen hem en dat verstond hij wel een beetje. Zijn moeder sprak ook op die manier, maar dan met Nederlandse woorden erbij. Larissa sprak alleen Russisch.
Ze zouden eerst naar opa en oma gaan. Voor de gelegenheid namen ze een taxi, want de koffers waren te zwaar en te onhandig voor de bus.
Na 10 minuten stonden ze voor een houten huisje met een houten hekje rondom en veel bloemen . Twee kleine mensen stonden in de deuropening. "Nina", hoorden we roepen. "Nina"en daar vlogen moeder en dochter in elkaars armen. Opa keek goedkeurend naar de kleine jongen en nam de pet van zijn hoofd en wees op de ster. Hij gebaarde dat het een mooie ster was. André keek naar de oude baas en zag ook bij hem tranen in de ogen. Het was een gekus en een geknuffel. Sacha en Larissa begonnen ook weer opnieuw te huilen.
Uiteindelijk gingen ze het kleine huisje binnen. André verstond geen woord meer wat er gezegd werd en ging al vlug met Larissa naar buiten om eens in de straat te kijken. Een weg met veel gaten en aan weerszijde allemaal van die kleine houten huisjes. Nieuwsgierig keken de mensen naar buiten.


 
http://1.bp.blogspot.com/_03_61-37t7o/S4WqsYHAP6I/AAAAAAAAAB8/25xKnujYgac/s320/1917.jpg

Er lag veel sneeuw en Larissa begon een sneeuwbal te rollen om een sneeuwman te maken. Hij begon aan de andere bol. Na een poosje waren er nog meer kinderen naar buiten gekomen. Een jongetje had een wortel mee gebracht die ze mochten gebruiken voor de neus. De sneeuwman was klaar. Hij had zelfs een dikke tak als een soort bezem onder zijn oksel. Maar in Rusland houden de kinderen van sneeuwballen gevechten en al vlug vlogen de ballen hem om de oren. Het ging er behoorlijk hard aan toe en het woord 'Ti Doerak' had hij al heel vaak gehoord. Ook wezen ze op zijn muts. Hij voelde zich opeens een sukkel met die muts. Niemand had zo'n kinderachtig sterretje op zijn muts. Straks zou hij dat sterretje er eens afhalen want daar moesten ze natuurlijk om lachen, dacht hij. Larissa was echter de grootste en de sterkste en gooide de hardste sneeuwballen. Opeens kwam Opa naar buiten met een slee en opeens waren alle kinderen verdwenen. Opa zag er toch heel vriendelijk uit. Larissa zou hem een eindje trekken en wanneer het ergens een beetje berg af ging kroop ze er ook op, maar veel snelheid zat er niet in.
Het werd fris en de kinderen gingen weer naar het huisje van opa en oma.
Niet lang daarna ging Larissa met haar ouders weer naar huis en waren moeder en hij alleen met grootouders. Het was wat onwennig. Er hing een vaak een stilte. Maar opeens, onder het eten hoorde je af en toe een klik en later weer een. Toen André van tafel mocht zag hij in de hoek van de kamer een dode muis in een klem vastzitten. Hij pakte het gevalletje op en bracht het naar zijn opa. Hij zag zijn moeder afwijzend naar hem kijken. Ze vond dat hij daar af moest blijven. Later vond hij nog 2 muizen in een val onder het bed. Het stikte hier van de muizen. Toen de afwas gedaan was in het piepkleine keukentje werd er met stoelen geschoven en werd een bank als bed ingericht. Hier sliep straks zijn moeder op en André sliep op de grond op een dikke matras. Dan zouden al de muizen wel over zijn hoofd gaan kruipen , dacht hij. Zijn moeder zei dat ze niet lang bij haar ouders zouden blijven. In het huisje was niet genoeg plaats voor 4 personen. Daarna zouden ze naar de grote flat van tante Sacha gaan . Maar nu eerst lekker slapen. Hij was doodop. Mamma dekte hem lekker toe en zei"slaap lekker Androecha"."Mamma", hoe zeg je oma in het Russisch? "Baboechka", zei zijn moeder" "en opa", vroeg hij weer."Dédoechka" antwoordde ze. De lampen gingen uit en de kleine jongen droomde die nacht van vreemde mensen die dansten rond het vuur.

De koets

"Androesja Petroechja...dobree utro" hoorde André een stem zeggen. Hij sloeg zijn ogen op en zag zijn opa staan. André dacht dat het de bedoeling was dat hij op zou staan. Hij had ook best wel honger. In de keuken was oma bezig aan het fornuis en heerlijke geuren kwamen in de kamer hem tegemoet. Die geuren herkende hij. Het waren de overheerlijke Russische pannenkoekjes die ze blinis noemden en die zijn moeder ook wel eens maakte op zondag. "Dag oma," zei hij. Oma draaide zich om en knuffelde hem teder."do svidanya"zei zij. "Hij sprak haar na "do svidanya" Er liepen weer tranen over haar wangen.
Ze riep iets naar haar man in de badkamer. Hij bromde iets terug. Opa was misschien teleurgesteld dat hij geen Russisch sprak. Nou, hij ging het wel snel leren. Opa stond zich te scheren in de badkamer. Hij keek toe hoe de man met een handige haal een enorm lang mes aan de keel zette en zonder zichzelf te doden de baard eraf haalde. Dan spoelde hij zijn gezicht af door op een metalendoosje te drukken waar dan uit een slangetje water liep. Dat was grappig.
Na het eten zou hij de badkamer voor zich alleen hebben en dan zou hij eerst het stomme sterretje van zijn muts halen.
http://2.bp.blogspot.com/_03_61-37t7o/S4lc6ZLdVSI/AAAAAAAAADw/CjjmSz-NLoY/s320/sterzwartwit2.png
De blinis waren overheerlijk. Baboechka was zeker van plan om hem vet te mesten. Er moest veel boter op en ze bleef maar aandringen om toch nog een te nemen. Hij zat helemaal vol. Mamma was al gewassen en aangekleed. Ze zag er goed uit in haar nieuwe pakje. Maar met opa sprak ze niet veel. Ze waren elkaars aanwezigheid niet gewend. Vader en dochter die elkaar niet meer kennen. Hij was wel nog jong, maar dat voelt een kind heus wel.
Hij vroeg aan zijn moeder of hij van tafel mocht en ging vlug naar de woonkamer om in zijn moeders toilettas een schaartje te zoeken. Ja, daar was het. In de badkamer waste hij zich en kleedde zich aan. Dan nam hij zijn muts en tornde voorzichtig de ster los. Ja, dat zag er toch veel beter uit. Opgelucht door zijn daad verliet hij de badkamer. Het sterretje zat veilig in zijn broekzak en het schaartje weer terug in de toilettas. "Androesja, waar bleef je?Vandaag neemt opa je mee met de koets. Dat zal je wel leuk vinden.". Met de koets, dacht hij, heeft opa een koets! "Kijk maar eens door het raam, daar staat hij al". Warempel , daar stond een koets. Een bloedrode koets met een zwart paard ervoor. "Is dat paard en die koets van opa?"vroeg hij blij.
"Ja, opa is koetsier geweest vroeger . Hij reed taxi met de koets. Nu is de koets en het paard niet meer van hem, maar ze staan niet ver weg en nu heeft hij hem mogen lenen voor vandaag. André wist niet hoe vlug hij in zijn jas moest springen. "Je muts niet vergeten",riep zijn moeder nog, terwijl de jongen al door de deur naar buiten liep. Vol bewondering keek hij naar het paard en dan naar de prachtige koets. Opa pakte hem beet en zette hem op de bok. Zette zijn muts op en kwam aan de andere kant naast hem zitten. Wat geweldig en wat zaten ze hoog. Opa had een prachtige bontmuts op en zag er opeens groot en krachtig uit. "Hop hop", riep hij en daar gingen ze. Zijn moeder en oma zwaaiden aan het raam.

http://1.bp.blogspot.com/_03_61-37t7o/S4lXqZZIYiI/AAAAAAAAADo/pSpBoMZjWac/s320/tekening.jpg


Hij hield zich goed vast aan de beugel links van hem. Ze reden de straat door en mensen groeten hen vriendelijk. Af en toe riep opa wat naar een voorbijganger. Super trots was hij met zijn opa. Dat moest wel een belangrijke man zijn wanneer zoveel mensen hun hand opstaken. Het was best koud, maar opa pakte uit een kist onder zijn benen een deken van bond en legde die over hen heen. De wegen waren niet zoals in Nederland. Er zaten veel gaten in de weg die ook nog eens slecht te zien waren door de sneeuw die erop lag. Toch leek het alsof het paard de gaten wist te ontwijken en hij wist waar ze waren. Soms hield hij uit zichzelf een beetje in en opa moest hem dan sommeren om weer verder te gaan. Nu was het bij een huis dat meer op een café leek en waar dames met bondhoeden naar hem zwaaiden. Hij knikte vriendelijk terug. "Hop hop" zei opa en klakte met zijn tong. Ja, daar gingen ze weer. Na een poosje stopte opa bij een groot houten huis. Het paard werd bij een schuurtje geparkeerd . Een man kwam naar buiten en een vriendelijk begroeting volgde. De man haalde een emmer water en wat hooi voor het paard. Ondertussen wenkte opa naar hem dat hij mee moest komen. Opa trok de grote deur open en binnen zag André een grote schouw met een heerlijk knappend vuurtje . Enkele tafels en stoelen stonden in het midden van de ruimte. Bij het vuur zaten 5 mannen en een vrouw. Een van die mannen speelde op de accordeon. Leen speelde ook accordeon en zelfs in een orkest, maar dit was zo mooi. Opa schudde de andere mensen de hand en gebaarde naar de jongen dat hij kon gaan zitten op de lege stoel bij het vuur . De vrouw pakte zijn jas en muts aan en aaide hem over zijn bol.
Ondertussen speelde de man een volgend lied en de vrouw begon te zingen. André zat met open mond te luisteren. De vrouw had een lange rok aan en over haar schouders een Russische rode shawl met grote rozen. Af en toe glimlachte ze naar opa. Een andere vrouw kwam binnen met een dienblad vol met glazen. Voor André was er warme chocolademelk met slagroom en de mannen dronken een borrel. Dat moest wel Wodka zijn. Toen de vrouw uitgezongen was werd er geklapt en de vrouw kwam naar opa toe en wees naar André zijn gezicht. Ze vond blijkbaar dat ze op elkaar leken. Hij kreeg een kus op beide wangen. De mannen beaamden het. Het was erg erg gezellig en vooral heel warm. Opa vond na het tweede rondje Wodka, dat ze maar weer eens moesten opstappen, maar de zangeres wilde nog een lied zingen. Opa lachte en de accordeonist begon weer een liedje te spelen.
André herkende de melodie "zwarte ogen" . De zangeres begon weer te zingen en hij keek naar de mensen in de grote ruimte . Ze hadden waarschijnlijk allemaal een kou opgelopen want de wangen werden afgeveegd en de neuzen gesnoten. André zou hier nog wel een poosje willen blijven . Wat een mooie muziek en wat een warmte bij deze mensen. Toen het lied klaar was trokken ze hun jassen weer aan. Er werd gekust en hij kreeg nog een zak met onbekende inhoud in zijn hand gestopt. Er werd gezwaaid en "hop hop", daar ging het paardje weer. Ze zaten weer lekker onder de deken. Het werd donkerder en heel zachtjes begon het te sneeuwen. In de verte zag hij een gedaante onzeker en van links naar rechts over de weg lopen. Opa ging er met een wijde boog omheen. André draaide zich om en zag dat het de Kerstman was. Hij wist van zijn moeder dat het hier "vadertje Vorst"genoemd werd. Opa sloeg de arm om hem heen en zei lachend "Ded moroz" Dat was het Russische woord voor Kerstman. Dat moest hij onthouden en dan kon hij dat tegen oma zeggen. André dacht dat het ijs nu wel gebroken was en ging iets dichter naast de oude man zitten .

Aan de thee.

Opa keek nu af en toe naar hem en André mocht zelfs de leidsels vasthouden. Het werd een spannende rit. Maar al vlug merkte de jongen dat het paard zijn eigen weg naar huis liep. Hij wist nauwkeurig waar ze naartoe moesten. Maar toch moest hij goed opletten. Er kon iemand de weg oversteken of misschien kwamen ze nog een zigzaggende Kerstman tegen.
Opeens stopte het paard en ja hoor, ze stonden weer voor het huisje. Ze zagen er alle twee als sneeuwmannen uit en de deur werd al opengemaakt door zijn moeder.
Ze keek hen lachend aan. Toen hij naar zijn opa keek moest André ook lachen. Een dikke laag sneeuw op zijn muts en zijn jas. "Kom vlug naar binnen Androesja en klop je jas even af", zei ze. Het was lekker warm binnen en oma zat met mamma aan de thee. Ze zette er 1 kopje bij voor haar zoon. Opa dronk waarschijnlijk wat anders. André zag dat oma het theezakje dat op een schoteltje lag open zat te trekken. Ze keek naar haar dochter en vroeg het een en ander. Ze wilde zeker weten waar ze geweest waren. André zei, "Baboechka....we hebben' Ded Moroz' gezien in de sneeuw. Oma lachte vertederend naar hem. Ze zat ondertussen de theeblaadjes uit het zakje te halen en op te eten. Ze antwoordde in het Russisch en zijn moeder zei" je bent toch een echte Rus". Hij lachte naar zijn oma en was echt trots.

De flat

De volgende dag zouden ze opgehaald worden door een taxi want ze gingen logeren bij tante Sacha. André begreep niet waarom. Ze waren nog maar zo kort bij opa en oma. Hij zou nog wel eens een tochtje willen maken samen met opa op de bok van de koets. Mama gaf geen antwoord en zei dat hij zijn koffer moest pakken. Zouden ze nu ruzie hebben gemaakt terwijl hij weg was geweest? Misschien was het gewoon te druk voor hen. Maar hij vond het erg jammer. Kon hij nu maar iets aan hun geven. Helaas had hij niks om te geven. Misschien kwamen ze wel naar tante Sacha toe. Waarom bracht opa hen niet met de koets naar de flat ? Allemaal vragen die hij niet kon stellen want zijn moeder zag er gesloten uit vandaag.
Daar was de taxi al. Oma stond aan de deur en ze kusten elkaar hartelijk. Oma moest weer huilen. Ze was zo lief. Hij omhelsde haar en gaf haar een kus. Toen kwam opa pas. Ook hij omhelde hem en zijn dochter, maar ook hij zag er heel gesloten uit.
Zijn moeder stapte in de auto en André zat er ook al half in toen hij in zijn zak het sterretje voelde dat op zijn muts had gezeten en wat opa zo mooi had gevonden. Hij stapte snel uit en liep naar zijn opa en drukt hem het sterretje in zijn hand. Hij durfde niet naar opa te kijken want er zat een dikke brok in zijn keel. De auto vertrok en daar stonden ze weer met z'n tweetjes. Adrie zwaaide door de achterruit , mama ook.

http://2.bp.blogspot.com/_03_61-37t7o/S4gw70L4EdI/AAAAAAAAADA/6JBjVc3pDnY/s320/1912.jpg
Tante Sacha en haar man Vladimir en Larissa hadden het heel gezellig gemaakt. Een grote kerstboom was prachtig opgetuigd en er waren veel lekkere taarten gebakken en heel veel lekkere koekjes. En ook was er voor een fotograaf gezorgd die dit alles moest vastleggen. Iedereen ging aan tafel zitten en de fotograaf had lampen mee en stelde die een beetje rechts op. Er werden voor de zekerheid meerdere foto's gemaakt. We hadden nog helemaal niets in onze kopjes ,want de thee en koffie was nog niet gezet. Maar dan moesten we maar doen alsof, zei de fotograaf. Maar toen we moesten drinken uit de lege kopjes schoten we toch wel in de lach. Alleen oom Vladimir deed er niet aan mee, ondanks dat tante Sacha zei dat hij zijn glas op moest pakken. Hij vond dat zeker erg kinderachtig.

http://2.bp.blogspot.com/_03_61-37t7o/S4kRg52DkZI/AAAAAAAAADQ/FHAl2WrHyE4/s200/de_lachende_foto.jpg
Het was een gastvrije ontvangst, maar tante Sacha was ook erg trots op haar grote flat. Het was natuurlijk niet te vergelijken met de kleine woning van haar ouders, maar daar was het ook heel gezellig ondanks de muizenvallen en de kleine kamer, dacht hij met weemoed. Oom Vladimir moest wel veel geld verdienen , dacht André. Zo'n grote kamer , dat zou je toch niet verwachten in een flat. En het hoge plafond met de grote tapijten tegen de muur maakte het nog indrukwekkender. "Neem nog een lekker koekje André. Ze staan ervoor", zei tante. Nou, er kon niets meer bij van deze zoetigheid. Tante Sacha liet daarna de flat zien. Een leuke lichte keuken met een raam. Het waren 2 ramen voor elkaar . Wanneer je het eerste raam open maakte dan was er een brede vensterbank en dan was er weer een raam dat je op dezelfde manier open kon maken. Dat was voor de kou en je kon dan de vensterbank gebruiken als een soort koelkast. Dat moesten ze in Nederland ook maar eens zo doen. De slaapkamer van oom en tante was heel erg groot. Er stond een kast en een tafel met 2 stoelen. Heel gezellig zag het er uit. Er was ook een badkamer met een ligbad en wasbak met spiegel. De gang was ook heel lang en breed. In de woonkamer stond er als bank een groot bed. Dan was er nog een balkon dat je ook dicht kon maken en dan had je nog een kamertje, maar dan zou je het nu wel koud hebben.

André en zijn moeder zouden in de woonkamer slapen. Dat vond hij wel heel spannend want tante Sacha had verteld dat de Kerstman die nacht zou kunnen komen met cadeautjes. Nou, dan zou hij zorgen dat hij wakker bleef en dan kon hij zien hoe die Kerstman, of vadertje vorst naar binnen zou komen. Dat moest dan wel over het balkon zijn, maar die deur was op slot.
Het was nog geen avond. Mamma en Sacha gingen koken, want er zouden heel veel mensen komen eten tegen de avond. Larissa had een leuk idee. Misschien had André wel zin om mee naar buiten te gaan. Ze maakte daarbij skibewegingen. Ze zal toch niet bedoelen dat hij mocht gaan skiën! Dat zou wel heel leuk zijn. Ze gingen naar beneden en in een afgesloten hok onder de flat stonden 3 paar ski’s.


Hij kreeg een paar. Er waren zelfs schoenen bij in zijn maat.
Er was een nadeel, er waren geen heuvels, dus ze moesten zichzelf zien vooruit te duwen. Larissa deed voor hoe het werkte en ze vielen en lachten tot ze op een punt kwamen waar het een beetje berg af ging. Adrie probeerde zijn skies bij elkaar te houden maar het werd een lachwekkende vertoning. Mensen die hun zo bezig zagen maakten allemaal aanmoedigings geluiden.
Na een poosje waren we bek af en Larissa gebaarde dat ze naar huis moesten om te eten.
Hij vond het een leuke middag en wilde dat later nog wel eens proberen. Maar nu eerst naar huis en weer eens aan tafel. Het leek wel alsof ze in Rusland meer en langer aan tafel zaten dan in Nederland. Hij verheugde zich stiekem op de nacht. Dan zou hij kunnen zien hoe de Kerstman de cadeaus naar binnen bracht.
Misschien zouden opa en oma ook wel komen eten. Hij verheugde zich op de avond en liep snel met Larissa naar het hok waar we de ski spullen weer opborgen.

De tafel was al gedekt en het rook heerlijk. Er zaten al enkele gasten aan tafel met een glas voor zich en wat te knabbelen. André gaf ze een hand en ze waren zichtbaar blij hem te zien. In de keuken vroeg hij aan zijn moeder wie dat waren, maar aan het antwoord had hij niet veel want ze noemde de namen en zei niet of het familie was of vrienden. Hij dacht zelf eerder kennissen. Er
http://3.bp.blogspot.com/_03_61-37t7o/S4jOkzXxmdI/AAAAAAAAADI/Vfz0LJpXMr8/s320/1911.jpgwerd niet gekust, vandaar. Later kwamen er nog mensen en daar zou het wel bij blijven, want er kon gegeten worden. Het begon met heerlijke soep. Borsch was de naam van de soep. Heerlijke kruidige soep van rode bieten aardappel en veel andere groenten . Hij kende de Russische keuken wel. Het smaakte heerlijk. Tante Sacha wilde natuurlijk dat hij nog een bord
nam, maar deze keer zei hij beslist nee in het Russisch. Maar op de een of andere manier had hij het niet goed gezegd want ze was blij dat hij nog wilde en daar zat hij weer met een vol bord. Ze wachtten allemaal tot hij het bord leeg had en ondertussen dronk het gezelschap op een familielid dat er niet was met een glas Wodka.' Vash zdorovie'....dat was proost. Toen hij zich door de soep heen geworsteld had kwamen er salades, vlees, aardappelen , teveel om op te noemen. Deze keer nam hij zelf de opscheplepel ter hand en nam een klein beetje van alles, want straks kon hij zijn broek niet meer dicht krijgen, vreesde hij.
Tussen het eten door werd er nog enkele malen een toost uitgebracht op een andere dierbare vriend. 'Vash zdorovie' klonk het weer. Tegen het eind van de maaltijd, die wel eeuwen leek te duren , waren ze allemaal erg vrolijk en ook een beetje moe. Larissa en hij gingen naar de slaapkamer en bekeken daar wat fotoalbums. Tante Sacha op het toneel, tante Sacha op een feest. Kleine Larissa op de arm. Hij wilde zo graag aan Larisa vragen of opa en oma nog kwamen. Hij probeerde het door opa en oma in het Russisch te zeggen en dan maar vragend kijken. Ze begreep het niet. Dan weer op een andere manier. Maar ze haalde haar schouders op en zei 'moched bit".Dat was dus het Russische woord voor 'misschien'. Hij zuchtte . Een klein plannetje kwam in zijn gedachten. Hij zou morgenvroeg wel iets van het ontbijt bewaren en er was nog taart en koekjes. Die ging hij dan zelf naar hen toebrengen.
Moest hij wel mamma's adressenboekje meenemen zodat hij wist wat de naam van de straat was . Misschien kon hij met de bus mee, of misschien ging Larissa wel even mee. Hij zei er nog maar niks over.

Eindelijk was het zover. De gasten waren naar huis en de afwas gedaan. Borden afdrogen deden ze niet. Alles werd op het druiprek gezet boven het aanrecht. Dat was handig.
André kroop al lekker onder de wol terwijl moeder nog even op de badkamer was. Hij hoorde haar praten met haar zus. Nu moest hij wel nog even wakker blijven, want dit was de kans om de Kerstman stiekem te bekijken tijdens zijn werk. Hij zou wel net doen alsof hij sliep, anders liep de Kerstman misschien weg en kreeg hij niks.

Vadertje Vorst.

Met een schok schrok hij wakker. Het was al licht. Hij was in slaap gevallen! Met een sprong was hij uit bed en jawel hoor, hij was geweest. De Kerstman was in hun kamer geweest, had aan zijn bed gestaan en hij had het niet gemerkt. Dat had hij dan heel zachtjes gedaan. Er stonden veel grote pakjes en wel een hele doos met kleine mandarijntjes. Wat zou er in die grote pakketten zitten? Op één pakje stond Leendert. Het grootste pak was voor zijn broer. Hoe moest mamma dat meenemen?
Mamma sliep nog. Zachtjes sloop hij de deur uit en liep de lange gang door naar de keuken. Misschien kon hij nu wel iets lekkers inpakken voor zijn grootouders. Daar zou toch niemand bezwaar tegen hebben. Hij zocht naar de lichtschakelaar. Ja, de lamp floepte aan . De borden stonden nog in het druiprek. Hij trok enkele kastjes open. Daar lagen de vers gebakken koekjes. In de koelkast stond ook nog het een en ander. Nee, dat durfde hij niet. Enkele koekjes stopte hij in het zakje van zijn pyjamajasje. Het ging maar om het gebaar. Daar ging de deur van de slaapkamer open en tante Sacha kwam in haar ochtendjas de keuken in. 'Dobre utro André', zei ze. Hij zei ook goedemorgen in het Russisch na. Ze zette de waterketel op en begon de tafel te dekken. André keek toe. Tante Sacha maakte altijd veel grapjes en doordat ze een klein beetje Duits kon begreep hij het vaak wel. Hij vond haar wel heel erg overdreven in haar spreken, maar wel heel aardig. Heel anders dan zijn moeder. Met tante Sacha kon je veel lachen en zijn moeder was veel serieuzer. Het leek wel alsof ze altijd een beetje verdrietig was en dan ging hij zich ook zo voelen. Tante Sacha zat te vertellen wat ze vandaag van plan was, maar daar kon hij geen touw aan vastknopen. Hij maakte naar haar het gebaar van gezicht wassen en liep naar de badkamer. Daar stonden wel heel veel flesjes met gelige vloeistoffen. Allemaal parfum zeker. Hij pakte een flesje van het glazen boordje en draaide het open. Jeetje, wat een sterke geur. Hoe kon je dat de hele dag verdragen. Dan rook je niets anders meer dan dat.
De hele badkamer zou er nu wel naar ruiken. Hij draaide snel het dopje op het flesje.
Zou er warm water zijn? Zou hij een beetje in het bad doen? Hij liet het bad een beetje vollopen en ging er snel inzitten. Hij wist niet in welk flesje badschuim zou zitten. Dat zal wel het plastic flesje zijn. Hij deed er een beetje van in het water. Weldra zat hij tot over zijn oren in het schuim. De kraan moest dicht. Er was te veel schuim. Het bad was zo groot dat hij meteen kopje onder ging toen hij ging liggen. Hoestend en met rode zeepogen kroop hij weer uit bad. Niet handig, zo'n groot bad en zoveel schuim. Daar riep zijn moeder al. De klink ging naar beneden, maar hij had hem gelukkig op slot gedaan. Ík kom zo,'riep hij door de deur. Hoe moest hij nou dat schuim wegkrijgen, Met de handdoek lukte het helemaal niet. Hij ging maar eerst eten en dan zou het schuim wel vanzelf weg gegaan zijn. Vlug schoot hij in zijn broek en trui. Toen hij de keuken in liep draaide tante Sacha zich om en barste in een schaterlach uit. Zijn moeder draaide zich ook om en zag de jongen staan met schuim op zijn hoofd en op zijn trui. Ze pakte hem bij zijn arm en duwde hem terug de badkamer in. 'Wat heb je nu toch allemaal gedaan?'vroeg ze. Ti doerak.
Thuis sprak ze nooit Russisch en nu was hij een 'Ti dourak'. Ze begon meteen de badkamer schoon te maken en tante Sacha kwam lachend binnen en zei iets tegen haar zus. Gelukkig kwam er weer een glimlach op haar gezicht. Samen zorgden ze dat het schuim verdween en konden ze eindelijk aan het ontbijt beginnen, waar Larissa en haar vader al aan de tafel zaten te wachten.


De film

Aan tafel werd er gezellig gekletst in het Russisch, dus André at snel zijn pannekoekjes en boterham op. Wanneer ze van tafel zouden gaan konden ze terug naar de Kerstboom gaan en de pakjes open maken. En een heelijk zoet mandarijntje nemen.
De 2 vrouwen zagen wel zijn ongeduld en zeiden lachend"ga maar vlug eens kijken" tegen Larissa en hem .In de kamer was het bed al opgemaakt maar alles lag nog onder de Kerstboom zoals toen hij het gezien had. Oom Vladimir gaf mij het eerste pakje. Dat moest wel een bal zijn. Ja, een heuse voetbal. "Spasibo Ded Moroz", zei hij beleefd tegen oom Vladimir.Ze moesten allemaal lachen en ze waren het schuimvoorval alweer lang vergeten.
Daarna kreeg Larissa haar cadeau, een enorm etui met heel veel teken spullen en tekenblokken erbij. Ze was er heel blij mee. Dan kreeg ik het andere vreemde cadeau in mijn handen gedrukt. Hij werd er zenuwachtig van. Met zenuwachtige rukjes werd het papier eraf gescheurd. Wat was dat? Een instrument. Een soort gitaar , maar met een bolle achterkant. Oh, wat mooi. "Spacibo"klonk het zacht. Wel een heel mooi cadeau. Mamma vertelde dat ze wist wat er in het pak zat van Leen. Hoe kon ze dat nou weten. Ze zei dat Leen ook een gitaar had gekregen, dat had ze kunnen voelen aan het pakje. Voor moeder was er een flesje parfum, hoe kon het ook anders. In Rusland zagen de vrouwen er heel netjes uit en roken allemaal naar dat spul. Wanneer ze dan weer thuis kwamen trokken ze de schoenen uit en deden ook andere kleren aan.
Toen de pakjes allemaal open waren en de vrouwen zich terug trokken om toilet te maken pakte oom Vladimir de voetbal en gebaarde naar de gang. Daar speelden we voetbal en niemand kwam de deur uit rennen om het te verbieden. Dat was heel leuk. Oom Vladimir had ook nooit iemand om mee te voetballen. Hij werd zelfst heel fanatiek. Uitgeput lag hij later op het bed in de kamer. Het zweet stond hem op het voorhoofd.

Daar kwam Larissa de kamer binnen. Ze zag haar vader zo uitgeput liggen en zei lachend iets tegen hem. Hij stond meteen op en deed alsof hij nergens last van had. Larissa zag er netjes uit. Ze leek al zo volwassen . André wist dat ze 4 jaar ouder was dan hem , maar ze was even groot als zijn moeder. Het wachten was op zijn moeder en tante. Hij wist niet wat er gebeuren ging. Na zeker nog een half uur was iedereen klaar en gingen ze de deur uit.

Zijn moeder sprak nu de hele dag Russisch en hij hing er maar een beetje achteraan en wist helemaal niet wat ze nu gingen doen. Ze liepen de straat op naar een bushalte. Daar bleven ze wachten. Hij vroeg aan zijn moeder waar ze nu naar toe gingen. "Jij gaat met Larissa naar de film en blijft daar tot we jullie weer komen ophalen". Oh, nou dat was wel leuk, Goed om te weten, dacht hij een beetje grimmig. De bus kwam en iedereen stapte in en liep gewoon door naar achteren. Er hing een soort bus voorin met een gleuf voor het geld en een rolletje met kaartjes. Niemand betaalde. Iedereen liep gewoon door. Moeder vroeg daar iets over aan haar zus, maar die haalde haar schouders op. Niemand in de bus keek op. Iedereen zat naar buiten te kijken of voor zich uit en enkelen deden alsof ze sliepen. Ook zei niemand goedendag. Niet echt een vriendelijk gezelschap.
Wat zouden tante Sacha en zijn moeder nu gaan doen? Zouden ze naar oma en opa gaan? Of naar de winkels. Hij keek naar buiten en zag enorme brede straten opeens met hele grote huizen. Alles zag er wel erg grijs uit. Zouden ze hier geen verf met leuke kleuren hebben? Hij had gedacht dat ze hier veel meer hadden dan in Nederland. Maar misschien net die verf niet.
Ze stonden op en gingen achter in de bus er weer uit. Tante Sacha zei iets tegen Larissa, die knikte en moeder zei tegen haar zoon dat hij gewoon bij Larissa moest blijven en lief moest zijn. Over 2 uurtjes zagen ze elkaar weer.

Larissa nam hem bij de hand en nam hem mee naar een gebouw . Leek in de verste verte niet op een bioscoop. Het was een soort eetzaal met stoelen voor een groot scherm. Enkele potige dames hielden de vele kinderen onder controle. Ze straalden wel gezag uit. Iedereen moest zijn jas op een haakje hangen en rustig gaan zitten. Her en der werd er geduwd en vijandig gekeken wanneer 2 kinderen op dezelfde stoel wilden gaan zitten, maar uiteindelijk zat iedereen. In de hoek stond een grote kerstboom, maar heel gezellig zag het er niet uit. Ze hadden wel allemaal een soort rubberen snoepje gekregen dat wel de hele film mee zou gaan.
De gordijnen werden dicht getrokken en dan klonk het geratel van een filmapparaat. De film ging beginnen. Het was een soort sprookje. Toen de kinderen op de voorste rij de beelden zagen stonden ze op en probeerden de figuurtjes op de film aan te raken. Dat mocht niet. Een stevige mevrouw zei dat ze weer moesten gaan zitten. Ze zaten allemaal met open mond te kijken. André keek eens om zich heen. De film boeide hem niet. Hij verstond het niet en de kinderen waren interessanter. Er zat een meisje schuin voor hem die zich telkens omdraaide naar hem. Ze had twee vlechtjes en leek heel aardig. Larissa keek ook een beetje verveeld om zich heen met in haar mond het gummi snoepje.
Eindelijk was het voorbij. De gordijnen gingen weer open en wie kwam daar binnen.....Vadertje Vorst. Nou ja, hier kwam hij gewoon overdag de deur door. Iedereen mocht langs hem lopen en kreeg een aai over zijn hoofd. Hij leek wel veel op de man die hij in de sneeuw had gezien tijdens het ritje met opa. Ze kregen nu allemaal een zakje met snoep en mandarijntjes en limonade stond er op de tafeltjes. Hij zei voor de zekerheid toch maar even 'spasiba' tegen de oude man.
Misschien wist hij wel dat hij André was uit de flat van tante Sacha.
Toen de limonade op was trok Larissa hem weer mee naar de jassen en naar buiten. Ze keken naar links en naar rechts, maar nog geen ouders te zien. Dan nu maar eens vragen welke richting opa en oma woonden. Hij maakte haar duidelijk wat hij wilde weten en ze wees naar links. Maar ze wees zo, alsof het wel nofg heel ver weg was. Dus wanneer hij nu terug ging met de bus zou hij goed opletten welk nummer de bus had en hoeveel haltes ze voorbij gingen.
Er lag best veel sneeuw en er kwamen nu ook andere kinderen naar buiten. En voordat hij het wist had hij een sneeuwbal in zijn nek. Hij keek wie dat gedaan had, dan zou hij hem die toch terug geven. Maar het was dat meisje met die vlechten. Ze keek lachend naar hem en voordat hij het wist stonden ze met z'n allen sneeuwballen te gooien. Het werd een gevecht van jongens tegen de meisjes, of anders om. Maar toen kwamen er ouders de kinderen ophalen en ze hielden er mee op. Ook het meisje werd door haar vader afgehaald, Ze draaide zich wel nog 1 keer om en zwaaide met haar handschoen in haar hand. Hij zwaaide verlegen terug. Larissa keek hem lachend aan. André kreeg er een kleur van.
Gelukkig zagen ze opeens Sacha en Nina. Die hadden plezier en vroegen hoe het geweest was. 'Leuk!. Kijk maar, een zakje met snoep hebben we gekregen van de Kerstman.' 'En de film', vroeg moeder. 'Ook wel leuk', loog hij. Larissa zei ook nog wat en iedereen moest toen lachen. Dat zal dan wel over dat meisje zijn gegaan. André keek naar de grond en had even de pest in Larissa. Maar niet lang hoor. In de bus zaten ze gebroederlijk naast elkaar de inhoud van de zakjes te bekijken.
Toch lette hij goed op hoe de bus reed. Er reed ook een trammetje. Dat had hij nog nooit gezien. Hier zaten ze midden in de stad. De bus reed langs de brede rivier waar mensen aan het schaatsen waren en waar gewandeld werd in een mooi park met besneeuwde bomen. Ook zag hij een reuzenrad staan in het park. Dat was makkelijk te onthouden. Het was wel een grote stad, maar wanneer je bij de rivier bleef kwam je uiteindelijk bij de bekende flats uit. Het ritje duurde misschien maar 10 minuten. Daar waren de flats al. Het tweede blok, daar moesten ze zijn. De flat was van binnen prachtig maar de ingang zag er niet erg uitnodigend uit. Voor de deur van de flat waren mannen in de weer met een bezem om de sneeuw weg te ruimen. Onder hen zag hij in eens oom Vladimir. Larissa liep op hem af en ze kusten elkaar. Ze was wel dol op haar vader. Ze gingen met z'n allen naar binnen en hij wist zeker dat er nu weer gegeten ging worden.
Maar hij had zijn plannetje al klaar.

De busrit.



Na het eten gingen tante en moeder en Larissa een spelletje doen en oom Vladimir ging even naar een vriend. André zei dat hij moe was en even wilde gaan slapen in de slaapkamer van tante Sacha. Dat was goed. En zo kon hij ongemerkt op de gang zijn jas en muts pakken . De koekjes zaten in zijn zak en ook het adresboekje van zijn moeder. Zijn hart klopte behoorlijk. Hij wist zeker dat zijn moeder dit niet goed vond, maar hij zou wel terug zijn voordat ze met het spelletje klaar waren. Hij rende naar de bushalte. En binnen enkele minuten was de bus er. Nu moest hij goed opletten waar het reuzenrad was en dan nog 3 haltes verder. De bus was niet erg vol. Hij zat vlak bij de achterdeur en kon zo snel naar buiten wanneer hij dacht dat hij er was. Dat kon nu ieder moment gebeuren. Hoe moest hij nu de bus laten stoppen? Gelukkig stond er een vrouw op . De bus stopte. Hij sprong over het trapje heen en rende de richting op die Larissa had gezegt. Hij moest opschieten, want ze moesten niet merken dat hij weg was. Hij rende en rende . Toch leek het helemaal niet op die straat met de huisjes waar hij met opa zijn koets gereden had. Hier misschien naar links. Nu moest hij oppassen dat hij de weg nog terug vond. Toch zag hij verderop hekjes met bloemen. Daar was het. Hij lon nu niet meer rennen. Even rustig aan. Maar daar aangekomen zag hij nergens het huisje staan, of iets wat er op leek. Het had geen zin, hier was het niet. Hij moest terug voordat ze met het spelletje klaar waren.

In de flat bij tante Sacha hadden ze de vermissing al bemerkt. Ze zochten eerst onder het bed en dan buiten bij het hok. Zijn moeder raakte helemaal overstuur en de tante zat met Larissa te overleggen of ze misschien wist waar hij heen was. Larissa wist het ook niet. Maar opeens schoot het haar te binnen dat hij gevraagd had voor het dorpshuis waar opa en oma woonde. 'En....'vroeg haar moeder', wat zei je. 'Ik wees', ze Larissa. 'Waarheen?'vroeg ze nu zeer nadrukkelijk. 'Die kant op, toen we voor de deur stonden'. 'Nina , hij is op zoek naar pappa en mamma' riep ze naar haar zus. 'Hoe komt hij daarbij? 'Ze gingen weer naar binnen en belden een taxi. Toen die kwam zijn ze die richting opgereden die Larissa zei. Het werd al donker en de moed zakte Nina in de schoenen. Maar Larissa zag hem het eerst. 'Daar loopt hij', riep ze blij. Ze sprong uit de auto en rende er naar toe. 'André.....riep ze. Tante Sacha maakte spontaan een kruis en zijn moeder......die was heel erg kwaad. Ze huilde van emotie en duwde hem de taxi in. Wat hem bezielde, waarom deed hij haar dat aan, hij deed zijn tante verdriet aan en nog veel meer. Hij keek maar naar buiten, maar daar was niks te zien omdat het nu donker was. Toch maar goed dat Larissa haar mond weer had voorbij gepraat. Hij was hartstikke moe en ging het liefst naar bed. Het ergste was dat hij ze niet gevonden had. De koekjes had hij nu zelf opgegeten. Hij kon wel huilen.
Zijn moeder was erg teleurgesteld in hem, maar zijn tante had hem stiekem getroost en een warm bad klaar gemaakt met net genoeg schuim zodat hij kon opwarmen en kon uitrusten. Ze bracht hem nog warme chocolade melk en pannekoekjes. Daarna vielen hem de ogen dicht en mocht hij lekker in zijn bed liggen waar hij niet lang daarna in een diepe slaap zakte.


Het einde

Ze bleven nog 3 weken bij tante Sacha en brachten hun tijd door met familiebezoekjes, wandelen over de bevroren rivier en ronddraaien in het reuzenrad. Spelen in de sneeuw met Larissa en andere kinderen uit de flat.
Het was een onvergetelijke tijd en er is nog veel over gedacht. 7 Jaar later zag André ze weer terug in de zelfde flat. Samen met zijn broer en zijn beide ouders maakt hij die reis nog eens, maar dan met de auto . 8500 Km reden ze naar Rusland terug. Maar zijn grootouders heeft hij helaas nooit meer gezien.

Geplaatst door Ria Brugge op 17:11 http://www.blogger.com/img/icon18_edit_allbkg.gif

Labels: Orel, Rusland, treinreis

2 reacties:

http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif

rgoossens zei

Nou, je hebt talent hoor. Ik denk wel dat het moeilijk zal zijn om dit niveau te handhaven maar je hebt natuurlijk wel veel doorzettingsvermogen. Mijn blog is meer een dagboek en waarschijnlijk niet erg interessant voor andere mensen, dat geeft niet.
Nog amper een maandje en dan zie ik jullie in levende lijve!
Groeten, Rudi


http://img1.blogblog.com/img/blank.gif

els sikon zei

Leuk om te lezen hoe Adrie zich zijn jeugd herinnert.
Het is een spannend en leuk verhaal geworden, leuk voor de neefjes en nichtjes ook.
Groetjes van zus Els


Een reactie plaatsen
Links naar dit bericht



Abonneren op: Reacties plaatsen (Atom)

http://4.bp.blogspot.com/_03_61-37t7o/S4gUSsU3XPI/AAAAAAAAACM/YnpeIIDOriM/S240/boekenkl.jpg

http://img1.blogblog.com/img/icon18_wrench_allbkg.png


http://img1.blogblog.com/img/icon18_wrench_allbkg.png

Volgers

http://img1.blogblog.com/img/icon18_wrench_allbkg.png

Blogarchief


http://img1.blogblog.com/img/icon18_wrench_allbkg.png

 

zaterdag 7 februari 2015

Zeegeruis

Zeegeruis

Het was knus en warm in de auto, maar buiten probeerden sneeuwvlokken de voorruit dicht te metselen. De ruitenwissers draaiden overuren. “Wat een goed idee”, zei  Adrie mijn man cynisch Hij zat  met zijn neus tegen de vooruit om de weg te kunnen zien. “Jij wilde toch ook graag gaan”, zei ik terwijl ik hem over zijn schouder wreef. “Ja, dat wel, maar dit is eigenlijk te gek voor woorden. We moeten ook nog terug. Wanneer de sneeuw zo blijft vallen, dan moeten ze ons straks uitgraven”.  Ik had me een maand zitten te verheugen om naar Oostende te gaan. Charlotte Mutsaers hield er een lezing. Daar wilde ik graag naar toe en…..ik wilde ook nog eens naar Oostende om herinneringen op te halen uit mijn jeugd. Ik wilde door de straten dolen, ik wilde de zee zien, de bolderkarren en de koetsjes, eigenlijk wilde ik even terug in de tijd. Daar had ik voor de eerste keer de zee gezien. Daar zag ik de aangespoelde schelpen en zeewier en vooral het geluid van de zee. Maar het was winterser dan ooit. Dat was niet bepaald de ideale stranddag.
Mijn hart smolt wanneer ik hem zo gekweld zag rijden. Hij had hier helemaal geen zin in, maar reed toch verder.
Ik zette de radio zachtjes aan en gaf hem een broodje met wat koffie.

Ik  zat in mijn zomerjurkje op een terras met mijn vader met een enorme ijscoup. Hij at langoustines en dronk een glas wijn. Mensen flaneerden langs ons terras en kinderen slingerden met bolderkarretjes tussen de benen van de toeristen. Je rook de zee en de vis, hoorde de lachende mensen, en zag de zorgeloosheid van iedereen.

“Heb je nog wat koffie”, vroeg Adrie. Het zal wel even duren voor we er zijn. De weg is hier niet erg goed begaanbaar. “Ik kreeg met ons te doen. “Willen we dit nog wel?” vroeg ik een beetje beteuterd. “Laat ons maar gewoon doorrijden, zei hij. We zijn nu op pad. Kijk, hier gaat het weer beter. Het is de wind die de sneeuw hier en daar opstuwt."

We slenterden door de straten. Met mijn neus tegen de etalageruit van de schelpenwinkel vergaapte ik me aan al de leuke schelpen , kommetjes en allerhande leuke zee snuisterijen. We gingen naar binnen en kochten 2 mooie grote schelpen en een zeester. Prachtig waren ze. We namen die schelpen waar het meeste zeeruis in zat. Een voor mijn zus, die thuis was met mijn moeder op ons vakantieadres. Zij had oorontsteking en bleef die dag liever thuis.
“Kijk, daar op het einde van die lange weg langs de zee is een klein strandje met paardenkoetsjes. “, ik trok mijn vader mee de weg over. “Goed, zei mijn vader, we laten ons door Oostende rijden. Daar gingen we, als vorsten keken we op de mensen neer, we zagen huizen met de grandeur van vervlogen tijden, we zagen verliefde stelletjes op bankjes, we zagen rennende kinderen met emmertjes en schepjes.
Uiteindelijk reden reden we weer langs het enorme strand. “Dit is de Zeedijk, “zei mijn vader.”Oh, riep ik, kijk eens pap, wat een hoop vliegers in de lucht. “Mijn vader vond het ook prachtig en hij beloofde er een te gaan kopen wanneer we weer op het kleine strandje waren. Dan kon ik morgen misschien met mijn zus vliegeren.

We kwamen uiteindelijk na 2 uur rijden aan in Oostende. Het viel daar op het moment wel mee. Er stond wel een ijskoude wind die ons de adem afsneed toen we op een grote parkeerplaats uittapten . De Tomtom zei dat de bestemming bereikt was, dus hier vlakbij moest Zeedijk 10 zijn. We klauterde de Zeedijk op en keken naar de huisnummers. Maar wij zagen geen nummers op die gebouwen. ”Kom, riep ik, laten we toch  gewoon even naar de kant van het centrum lopen. Straks zien we wel waar het is. Moet hier ergens zijn, kan niet anders. Zo togen we in de wind en in de sneeuw naar Oostende. Ik liep het liefst langs de zee, maar je zag hem nauwelijks. Het was een grijs witte massa. Ik hield Adrie stevig vast, we wilden niet vallen en ik wilde natuurlijk dat hij het gezellig vond. We strompelden door de straten waar de mensen met gezwinde spoed als schimmen door de wind werden voort geblazen. En opeens stonden we bij een etalage van een schelpenwinkel, Zou dat dezelfde zijn van toen? Oh, kijk eens Adrie, al die spullen tussen de leuke kerstversiering. Lampjes in schelpjes slingerden door de etalage. Op het einde van die straat was er een kerstmarkt. Kraampjes stonden met de rug naar de wind, vuren knetterden dat het een lieve lust was, mensen warmden zich op en dronken een warme drank terwijl de kinderen elkaar met sneeuwballen te lijf gingen. Er waren verwarmde terrasjes, het leek wel even zomer.

“Die vlieger pap”, en ik wees naar een gekleurde vogel  met een hele lange staart. ”Ja, die, kan dat? “Tuurlijk, hij is prachtig. We gaan hem meteen uitproberen.
We liepen met de vlieger in de hand richting strand, Het duurde niet lang of hij stond strak in de lucht. Jeetje, wat mooi was dat. Je moest er op tijd aan trekken wanneer het touw slap stond. Mijn vader trok ook af en toe , maar ik kon het eigenlijk best zelf. Oh, nu moest ik trekken, oh…. rennen . Nee, daar kwam hij al uit de lucht vallen.
Ik liep naar de vlieger toe, niets kapot. Pap….pappa, riep ik. Waar was mijn vader nu. Ik zag hem niet meer. Ik rende het strand over. Nee, misschien moest ik blijven staan. De angst sloeg toe en tranen prikten al achter mijn ogen.

Ondertussen waren we al een heel eind gelopen. “Moeten we niet eens terug? Ja,laten we dat maar doen. Straks zijn we nog te laat en missen we Charlottes kerstgesprek. Maar hoe snel we ook liepen, je kwam haast niet vooruit. Het was enorm gaan sneeuwen en de wind leek wel van alle kanten te komen.
Wanneer Zeedijk 10 inderdaad daar was waar onze auto stond, dan haalden we het nooit. Zullen we het eens aan dat stel vragen? Het was een man en vrouw die een buggy voortduwden door de sneeuw. Op het karretje lagen de boodschappen en daarachter, lekker beschut tegen de elementen, daar zat een kindje tevreden te slapen. “Weet u misschien waar Zeedijk 10 ligt? Het heet er “vrijstaat -0 . En hij wist het en vertelde  dat het daar helemaal aan de einder lag, waar wij begonnen waren met onze wandeling. Ik keek al heel beteuterd. Dat zou rennen worden.


Ik rende met mijn vlieger tegen me aan gedrukt richting pier. Oh, waar was hij nou? Mensen draaide zich om en zagen mijn vertwijfeling. De tranen liepen nu over mijn gezicht. Een mevrouw vroeg wat er scheelde. Maar hoe kon zij nu mijn vader vinden, die ze niet eens kende. Nee, gewoon blijven staan en proberen de vlieger omhoog te krijgen. Die zal hij wel herkennen. Maar het lukte mij niet. Iemand moest hem vasthouden.   Maar ineens werd ik opgepakt en mijn vader stem zei” Hé, kleine meid, ik was je kwijt. Was je geschrokken? “Hij knuffelde me en haalde de tranen van mijn gezicht.” Dat had je goed gedaan hoor. Altijd blijven staan. Zullen we nu maar weer eens naar huis gaan ? “ Ik knikte blij en zo liepen we hand in hand weer richting auto.

De man zei, ”weet ge wat, ik breng u , want het is een hele tippel tot daar achter en het weer is er ook niet naar om ervan te genieten. Zet u bij ons in de auto, want wij  moeten ook die kant uit.” Hij liep naar een auto, haalde het kind en de boodschappen uit de buggy. En zo werden wij heerlijk in de auto door de straten van Oostende gereden met het kind tussen ons in. Het werd al donker en de straatlantaarns beschenen de enorme sneeuwvlokken die uit de hemel vielen. Oh, wat was ik opgelucht. We werden voor het bewuste pand gereden. “Ja, hier is het”. zei de man vriendelijk. “Er staat geen nummer op het pand, maar hier is het.” Hij wilde van geen beloning weten, zwaaide ons uit en vervolgde weer zijn weg.
Wij vlogen het gebouw binnen waar het al naar koffie rook en de tafeltjes klaar stonden. Op het podium stonden  2 stoelen, een voor de schrijfster en een voor haar interviewer. De schrijfster was ook door de sneeuw komen lopen en het werd een genoeglijke avond.
De reis was zeker de moeite waard geweest. Al de aangewaaide herinneringen daar bij de zee en in de stad waren meer dan flarden geweest. Nergens anders had ik die zo intens gewaar kunnen worden. Zelfs dit noodweer was er voor nodig. En Charlotte, die was het toetje.